CANNES 2007

DAY 2

Δεύτερη ανταπόκριση από Κάνες. Πέμπτη 17 Μαΐου…

Δεν θα μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα η μέρα μας! Στις 08.30, στην αίθουσα Lumiere, εκεί δηλαδή που στις βραδινές προβολές συνωστίζονται όλοι οι όμορφοι και διάσημοι της κινηματογραφικής βιομηχανίας, πατώντας στο παχύ κόκκινο χαλί, εκεί ξεκινάει και η πρώτη δημοσιογραφική προβολή της ημέρας.

Και τι προβολή: «Zodiac» του Ντέιβιντ Φίντσερ (διαγωνιστικό τμήμα)!
Στην πρώτη της εκτός ΗΠΑ προβολή, η ταινία συνάντησε τον ενθουσιασμό των κριτικών που παραβρίσκονταν στην αίθουσα. Μια λεπτομερής καταγραφή της προσπάθειας ενός σκιτσογράφου (!), του Ρόμπερτ Γκρέισμιθ (τον υποδύεται ιδανικά ο Τζέικ Τζίλενχαλ) να αποκρυπτογραφήσει την ταυτότητα πίσω από το serial killer που αυτοβαφτίστηκε «Zodiac» και ο οποίος έδρασε στις ΗΠΑ κατά τη δεκαετία του ’70, σκοτώνοντας πολλούς, χωρίς τελικά να αποσαφηνιστεί ποιος πραγματικά ήταν! Η ταινία είναι χορταστικό σινεμά με όλη τη σημασία της λέξεως, που όμως, αντί για δράση, διαθέτει παζλ και σπαζοκεφαλιές. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τις δυόμισι ώρες της διάρκειάς της (προσωπικά, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να κρατήσει άλλο τόσο!) οδήγησαν στην εμπορική αποτυχία της στις ΗΠΑ. Στη χώρα μας είναι προγραμματισμένη να βγει στους κινηματογράφους τον προσεχή Σεπτέμβριο…

Δεύτερη ταινία της ημέρας: «Triangle» των Τσούι Χαρκ, Ρίνγκο Λαμ και Τζόνι Το (εκτός συναγωνισμού).

Τρεις από τους καλύτερους σκηνοθέτες του Χονγκ Κονγκ ένωσαν τις δυνάμεις τους για τούτη την ταινία που δεν είναι η ένωση τριών διαφορετικών ταινιών, αλλά μία ταινία, από μία ιστορία, που απλά ο κάθε σκηνοθέτης γύρισε και από ένα κομμάτι της. Η προβληματική του φιλμ είναι η γνωστή των χονγκ-κονγκ-νέζων σκηνοθετών: ποιον μπορείς να εμπιστευθείς, πως μπορείς να κάνεις το σωστό, η αστυνομία που τα παίρνει, οι γυναίκες που δεν είναι πιστές… Κάτι σαν το «Exiled» του Τζόνι Το, λοιπόν, είχε δράση, είχε χιούμορ, είχε πιστολίδι, είχε τα… γνωστά. Καλά περνάς παρακολουθώντας την, σίγουρα, δεν κάνει όμως την διαφορά…

Τρίτη ταινία της ημέρας: «A via lactea» της Βραζιλιάνας, Λίνα Σαμί (Εβδομάδα της Κριτικής). Ένα ζευγάρι στο Σάο Πάολο… χωρίζει δια τηλεφώνου. Ο άντρας ανεβαίνει στο αμάξι του με στόχο να πάει στο σπίτι της (πρώην;) αγαπημένης του, για να λύσουν την παρεξήγηση. Στο δρόμο, θυμάται στιγμιότυπα του πως γνωρίστηκαν και του πως έφτασαν στον χωρισμό, και αυτά ενώνονται με τα πραγματικά γεγονότα της πορείας του. Όχι πολλά πράγματα… Κακώς εννοούμενο σινεμά του δημιουργού, με κάμερα στο χέρι. Ιδιαιτερότητα: η ενδιαφέρουσα χρήση της μουσικής…

Τέταρτη ταινία της ημέρας: θα θέλαμε να ήταν το «Control» Αντόν Κορμπίν, αλλά… τζίφος!

Λαϊκό προσκύνημα έξω από την αίθουσα του Noga Hilton και μείναμε… απ’ έξω!

Εναλλακτικά, εκείνη την ώρα έπαιζε το «Yoyo» του Πιέρ Ετά. Πήγα να το δω χωρίς να γνωρίζω τίποτε άλλο γι’ αυτό. Την… πάτησα: ήταν γαλλική, παλιά ταινία σε αποκαταστημένη κόπια! Τέτοια συμβαίνουν πολλά στο φεστιβάλ. Ευτυχώς, είχε πλάκα: ήταν κάτι σαν Ζακ Τατί, αρκούντως σουρεάλ, που απάλυνε λίγο τον πόνο της απώλειας άλλης ταινίας…

Τελευταία ταινία της ημέρας: «Izgnanie» (The Banishment) του Αντρέι Ζβιανγκίτσεφ (Διαγωνιστικό τμήμα).

Μια οικογένεια πηγαίνει στην εξοχή, η γυναίκα εξομολογείται πως είναι έγκυος από άλλο άντρα, ο πικραμένος σύζυγος της ζητάει να κάνει έκτρωση και η γυναίκα πεθαίνει μετά από αυτήν. Πολύ απλό ως γενική ιδέα για ταινία δεν νομίζετε; Όμως, στα χέρια του ταλαντούχου σκηνοθέτη γίνεται θεϊκό έργο τέχνης επάνω στην ηθική. Ο δημιουργός που είχε καταπλήξει τους πάντες με την «Επιστροφή», εδώ εγκαταλείπει τα όποια μεταφυσικά στοιχεία που σημάδευαν εκείνη την ταινία. Είναι τρομερός στην κινηματογράφηση, κάνει τον θεατή να σκεφτεί και δεν σε αφήνει να απομακρύνεις τα μάτια σου από την οθόνη ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Και μιλάμε για μια ταινία δυόμισι ωρών! Σπουδαίο φιλμ, που επίσης ήδη από τώρα, θέτει σοβαρή υποψηφιότητα για Χρυσό Φοίνικα! Για να δούμε…

Περισσότερα, αύριο…

Θόδωρος Γιαχουστίδης

CANNES 2007

Ο Θόδωρος Γιαχουστίδης κρατάει, ειδικά για το Seven Film Gallery ένα ιδιότυπο "φεστιβαλικό ημερολόγιο" και μας μεταφέρει τον παλμό του διάσημου Φεστιβαλ.
Να νοιώσουμε για λίγο,

πως είμαστε κι εμείς εκεί...

DAY 1
Πρώτη ανταπόκριση από Κάνες.

Καλησπέρα σας. Ήρθε λοιπόν η στιγμή να σας στείλουμε την πρώτη ανταπόκριση από το 60ο φεστιβάλ των Κανών, που άνοιξε την αυλαία του την Τετάρτη 16 Μαΐου.
Αυτό που θα ακολουθήσουμε ως λογική στις ανταποκρίσεις μας είναι το εξής: Κάθε ημέρα, θα αναφερόμαστε σε ταινίες και γεγονότα της… προηγούμενης μέρας! Έτσι, θα δημιουργήσουμε ένα είδος ημερολογίου…

Μετά από το ταξίδι μας, λοιπόν, αεροπορικώς από Θεσσαλονίκη – Ρώμη και από Ρώμη – Νίκαια, μιας που βιαζόμασταν να πάρουμε τις διαπιστεύσεις μας, αγκαζάραμε ταξί. Προειδοποίηση: η απόσταση μεταξύ Νίκαιας και Κανών είναι λίγο κάτω από 30 χιλιόμετρα. Η… ταρίφα είναι 90 €…

Πρώτη γενική εντύπωση: θαρρείς πως κάθε χρόνο, ο κόσμος που παρακολουθεί το φεστιβάλ… διπλασιάζεται! Τόσος πολύς λαός σουλατσάρει στους δρόμους της Κρουαζέτ! Τόσος πολύς κόσμος στριμώχνεται για να μπει στις αίθουσες! Κι όταν στην πιο μικρή αίθουσα του φεστιβάλ, την «Bazin», γίνονται δημοσιογραφικές προβολές του διαγωνιστικού, ε, τότε… δεν μπαίνεις σε πολλές αίθουσες…

Από την άλλη, τα πράγματα φαίνονται πιο οργανωμένα. Και σειρές ανάλογα με τις κάρτες (υπάρχει ένας πολύ ιδιότυπος ρατσισμός με αυτές – ανάλογα με το χρώμα που έχει η κάρτα σου, βρίσκεσαι και σε ανώτερο ή κατώτερο… κοινωνικό επίπεδο) λειτουργούν και επιτέλους υπάρχει εταιρεία που χορηγεί δωρεάν νερό και αναψυκτικά και στο χώρο της αίθουσας με τα κομπιούτερ έχουν αυξηθεί ως αριθμός, άρα γίνεται πιο εύκολα η δουλειά… Έχει προστεθεί και μια καινούργια αίθουσα, η 60Ε, επετειακή του φεστιβάλ…

Δυστυχώς, την ταινία που άνοιξε το φεστιβάλ και που τόσο θέλαμε να δούμε, δεν την προλάβαμε. Το «My blueberry nights» (διαγωνιστικό τμήμα) του μέγιστου Γουόνγκ Καρ Βάι είναι η πρώτη του αγγλόφωνη ταινία, γυρισμένη στις ΗΠΑ και με την τραγουδίστρια, Νόρα Τζόουνς, να κάνει το κινηματογραφικό της ντεμπούτο ως ηθοποιός. Δίπλα της, οι Τζουντ Λο, Ρέιτσελ Βάιζ, Νάταλι Πόρτμαν και άλλοι… Ευτυχώς, όλοι όσους ρωτήσαμε, αλλά και οι κριτικές που διαβάσαμε, συμφωνούν πως η ταινία είναι ένα ωραίο… τίποτα. Θα αποφανθούμε όταν με το καλό βγει στις αίθουσες στην προσεχή κινηματογραφική περίοδο…

Κατορθώσαμε, όμως, και είδαμε μια άλλη ταινία του διαγωνιστικού τμήματος: μιλάμε για το ρουμάνικο «4 luni, 3 saptamini si 2 zile» (4 months, 3 weeks and two days) του Κριστιάν Μουνγκίου. 1987, τελευταίες ημέρες του κομουνισμού στην Ρουμανία. Η Γκαμπίτα και η Οτίλια είναι συγκάτοικες στην φοιτητική εστία του Βουκουρεστίου. Η Γκαμπίτα είναι έγκυος και θέλει να κάνει άμβλωση. Όμως, κάτι τέτοιο απαγορεύεται αυστηρά από το καθεστώς. Η Οτίλια κάνει τα πάντα για να την βοηθήσει… Πρόκειται για μια ταινία από αυτές που χτυπάνε βραβεία! Ο Μουνγκίου χρησιμοποιεί την έκτρωση ως αφορμή για να μας παρουσιάσει την κατάσταση στη Ρουμανία, επικεντρώνοντας την προβληματική του, όχι στην Γκαμπίτα, αλλά στην Οτίλια. Καταρχάς, η Αναμαρία Μαρίνκα που την υποδύεται, χτυπάει άνετα βραβείο ερμηνείας. Κατά δεύτερον, ο Μουνγκίου μεταφέρει εξαιρετικά το σενάριό του σε εικόνες, αλλάζοντας στυλ κινηματογράφησης ανά περιόδους: άλλοτε έχει σταθερή την κάμερα πάνω στην Οτίλια ενώ υπάρχει διάλογος, άλλοτε χρησιμοποιεί κάμερα στο χέρι. Η μουσική είναι απούσα, υπάρχουν σκηνές πραγματικά πολύ δυνατές (ο… γιατρός που αναλαμβάνει να κάνει την παράνομη έκτρωση, δεν θέλει χρήματα, αλλά ως αμοιβή ζητάει να πηδήξει πρώτα τις δύο φίλες – το αποβληθέν έμβρυο πετιέται στα σκουπίδια κτλ), το όλον το κλείνει εξαιρετικά ο σκηνοθέτης… είπαμε, πάει για βραβείο-α. Υπάρχει και ο ελληνικός… δάχτυλος: μεταξύ των μη ρουμάνικων τσιγάρων που διακινούνται παράνομα, είναι και ο… Άσσος! Τώρα, πόσα εισιτήρια θα πουλούσε η συγκεκριμένη ταινία στις αίθουσες, μην με ρωτάτε…

Καθώς είχαμε να αναφερθούμε μόνο σε μια ταινία για την Τετάρτη, της δώσαμε μεγάλη έκταση. Το επόμενο κείμενο στο οποίο θα αναφερόμαστε σαφώς σε περισσότερες ταινίες, θα είμαστε (ίσως…) πιο σύντομοι…

Over and out

Κάθε καλλιτέχνης είναι ένας άνθρωπος,
Κάθε άνθρωπος είναι ένας καλλιτέχνης.

ThinkART αφιέρωμα Μαΐου στο Seven Film Gallery


ΠΡΩΙΝΗ ΠΕΡΙΠΟΛΟΣ (1987) του ΝΙΚΟΥ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (1987)
- ΒΡΑΒΕΙΑ: ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ
ΚΟΣΤΟΥΜΙΩΝ
- ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΤΟΥ ΑΒΟΡΙΑΖ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Σε μία κατεστραμμένη πόλη, μια γυναίκα βαδίζει ολομόναχη. Προσπαθεί να περάσει στην απαγορευμένη ζώνη. Παντού παραμονεύουν παγίδες και η πρωινή περίπολος. Οι μηχανισμοί της πόλης λειτουργούν ανεξέλεγκτα…
Ηλεκτρονικές φωνές καλούν τον κόσμο που δεν υπάρχει πια, να εγκαταλείψει την πόλη.
Τα τηλέτυπα δουλεύουν… Οι κινηματογράφοι συνεχίζουν να προβάλλουν ταινίες…Τα καντράν της τηλεόρασης διασώζουν τα μυθικά πρόσωπα του θεάματος…Ένας άντρας εμφανίζεται ξαφνικά μπροστά της, από τους ελάχιστους που επέζησαν και τώρα φρουρούν την πόλη. Θα πλησιάσουν ο ένας τον άλλο, θα προσπαθήσουν να θυμηθούν τι έχει συμβεί, θα ξετυλίξουν το κουβάρι της μνήμης που μπλέχτηκε στη διάρκεια ενός ολέθρου και θα αποφασίσουν να περάσουν μαζί την πόλη, δεμένοι με μια σχέση βίας και θανάτου αφού καμία άλλη συμπεριφορά δεν μπορεί να ισχύει σε ένα τέτοιο μέλλον, αφού κανείς απ’ όσους αφήσαμε να περάσουν μέσα από την πόλη δεν γύρισε για να μας πει, αν στ’ αλήθεια υπάρχει η θάλασσα. Γύρω από τους δύο φυγάδες ο απειλητικός κλοιός σφίγγει…
Μια ιστορία αγάπης σε ένα αβάσταχτο κόσμο, τι νόημα μπορεί να έχει;

Με πρόσχημα τη μυθοπλασία η ΠΡΩΙΝΗ ΠΕΡΙΠΟΛΟΣ του Ν. Νικολαίδη συνθέτει εικόνες του παρόντος με ανατριχιαστική μαεστρία και φτιάχνει έναν εγκαταλειμμένο κόσμο του σκοτεινού μέλλοντος. Γυρισμένη μέσα και γύρω από την Αθήνα σε τοπία και σοκάκια χιλιοπερπατημένα μοιάζει βγαλμένη από τους πιο σκοτεινούς εφιάλτες μας. Ο σκηνοθέτης επιλέγοντας και συνθέτοντας άψογα, με ελάχιστες τεχνικές επεμβάσεις, γνώριμα σημεία της πόλης φτιάχνει ένα καταπληκτικό εικαστικό ντοκιμαντέρ για μια εποχή που έρχεται και που τα σημάδια της προσπερνάμε καθημερινά αγνοώντας τα, ανίκανοι να τα μεταφράσουμε. Για αυτή την τόσο ξεχωριστή και τρομαχτικά δουλεμένη ματιά η ταινία βρίσκεται στο νέο αφιέρωμα thinkART του Seven Film Gallery.
Σίγουρα όχι μια ακόμη Ελληνική ταινία…

Σ.Π.

Πετρέλαιο και νερό
είναι το ίδιο με
τον Άνεμο για σένα.
Τώρα κοιμάσαι τον μεγάλο ύπνο
δίχως να νοιάζεσαι
για όλη τούτη τη βρωμιά.
«Ο Μεγάλος Ύπνος»
Ραίημοντ Τσάντλερ

think ART

Το νέο αφιέρωμα του Seven Film Gallery εναρμονισμένο στα πλαίσια της Biennale Θεσσαλονίκης, λειτουργεί διαδραστικά και αμφίδρομα με το κοινό του καταστήματος, χάρη στην κατασκευή και εικαστική παρέμβαση του νέου ταλαντούχου Θεσσαλονικιού εικαστικού Νίκου Βαριτιμιάδη , την καλλιτεχνική επιμέλεια της Στέλλας Κεχαγιά και διεύθυνση της Μαρίας Μυτιληνάκη.

Διάρκεια του διαδραστικου αφιερώματος 21.5.2007 -21.6.2007 λεπτομέρειες για την συμμετοχή σας στο Seven Film Gallery Αλ. Σβώλου 45 Θεσσαλονίκη η στο mail :
V7svolou@hol.gr

(ΚΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΝΩ ΤΟ ΑΛΛΟ ΚΛΙΜΑΚΙΟ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ 8.30ΠΜ - 2 ΤΑ ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ ΟΣΕΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΣΤΟ 60ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ.)

cannes 2007
τρειλερ

Zodiac ( 17.5.)



Control ( 17.5) footage




Les chansons d’ amour ( 18.5)



Izgnanie (18.5)




Soom (19.5)

CANNES 2007
ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Μy Βlueberry nights του Γουόνγκ Καρ Γουάι
Zodiac, Ντέιβιντ Φίντσερ
4 Luni, 2 Saptamini si 2 Zile, Κριστιάν Μουγκίου
Les Chansons d’ Amour, Κριστόφ Ονορέ
Izgnanie, Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ
No Country for Old Men, Τζόελ & Ίθαν Κόεν
Soom, Κιμ-Κι Ντουκ
Tehilim, Ραφαέλ Νατζαρί
Paranoid Park, Γκας Βαν Σαντ
Import Export, Ούλριχ Σέιντλ
La Scaphandre et le Papillon, Τζούλιαν Σνάμπελ
Death Proof, Κουέντιν Ταραντίνο
Stellet Licht, Κάρλος Ρεϊγάδας
Auf Der Anderen Seite, Φατίχ Ακίν
The Man from London, Μπέλα Ταρ
Persepolis, Μαριάν Σατράπι & Βενσάν Παρονό
Alexandra, Αλεξάντερ Σοκούροφ
Secret Sunshine, Λι Τσανγκ Ντονγκ
Une Vieille Maitresse, Κατρίν Μπρεγιά
We Own the Night, Τζέιμς Γκρέι

(με τα μεγαλυτερα στοιχεια οι προβλεψεις και οι προτιμησεις μας)

cannes 2007

«Μy Βlueberry nights»

του Γουόνγκ Καρ Γουάι

με τους :

Νόρα Τζόουνς ( πρωτη κινηματογραφικη εμφανιση )

Νάταλι Πόρτμαν

Ρέιτσελ Γουάιζ

Τζουντ Λο.

Ο κινεζος χτυπησε στην Αμερικη, κι η Αμερικη του παραδοθηκε αμαχητι με ενα καστ εξαιρετικο, με μια μαγικη κυριολεκτικα Νορα Τζόουνς, σε μια ποιητικη παραίσθηση ,που τον φερνει στην πρωτη σειρα των δημιουργων. Οσοι εχουν δει τις προηγούμενες ταινίες του, σιγουρα δεν θα εντυπωσιαστουν και τόσο, ομως το στοιχιμα παραμενει.

Σπάνια μη Αμερικανος σκηνοθέτης, τα καταφερε τόσο , να μεταδώσει τον δικο του φιλμικο κόσμο σε ξενη παραγωγη. Μια ταινία που οσο αργη, όσο προβλεψιμη, οσο αρνητικα μπορει να της δεις, δεν μπορεις να ξεκολήσεις τα ματια σου απ αυτην.

cannes 2007

Πρώτη Μέρα

Ξεκινάει σημερα το 60ο Φεστιβαλ Καννων και το Seven Film Gallery

Θα είναι εκει με τους φίλους και ανταποκριτές του, για να εχει καθημερινη

ενημερώση.

Ηδη εχουν φτάσει στις Καννες,

Ο Χρήστος Μπεχτσης

O Ιανης Δρεπας

η Στέλλα Κεχαγια

η Γκέλυ Μαδεμλη

η Αυρα Κουρτη

και ο Θεόδωρος Γιαχουστίδης

το φεστιβαλ ξεκινααει με την προβολή της νέας ταινίας του

Wong Kar-Wai

"My Blueberry Nights "

Ξεκίνησε η Διεθνής Συνάντηση Νέων Καλλιτεχνών, που διοργανώνεται στο πλαίσιο της 1ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης της Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για ένα workshop που προβλέπεται να ολοκληρωθεί στις 20 Μαΐου και πραγματοποιείται στο πρώην εμπορικό κέντρο του Δήμου Θέρμης με τη συμμετοχή δεκαοκτώ καλλιτεχνών
. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να δημιουργήσουν έργα με σκοπό μια έκθεση η οποία θα φιλοξενηθεί στο αίθριο και σε μία αίθουσα περιοδικών εκθέσεων του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, από τις 22 Μαΐου ως τις 30 Ιουνίου.

Σύμφωνα με τη διοργάνωση, το εν λόγω workshop καλείται να λειτουργήσει ως τόπος συνάντησης, επικοινωνίας, συνεργασίας και δημιουργικής δράσης καλλιτεχνών με ποικίλες πολιτισμικές, εθνικές και ιστορικές αναφορές. Στους βασικούς στόχους της διοργάνωσης είναι να ενθαρρύνει το διάλογο ανάμεσα στη σύγχρονη διεθνή καλλιτεχνική έκφραση και παλαιότερες μορφές τέχνης, όπως ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός, με τον οποίο οι συμμετέχοντες θα έρθουν σε επαφή κυρίως από τα εκθέματα του Αρχαιολογικού Μουσείου.
Στο workshop συμμετέχουν οι καλλιτέχνες

Mkrtich Tonoyan (Aρμενία),

Linda Rezaϊk (Γαλλία),

Assan Smati (Γαλλία),

Damien Deroubaix (Γαλλία),

Gaston Damag (Γαλλία),

Ευαγγελία Βασδέκη (Ελλάδα),

Αικατερίνη Γεγισιάν (Ελλάδα),

Γρηγόρης Γκουντέλιας (Ελλάδα),

Ράνια Εμμανουηλίδου (Ελλάδα),

Χρήστος Κούντουρας (Ελλάδα),

Θοδωρής Προδρομίδης (Ελλάδα),

Χρυσή Τσιώτα (Ελλάδα),

Behrang Samadzadegan (Iράν),

Bardad Golshiri (Iράν),

Wafa Hourani (Παλαιστίνη),

Yevgeniy (Zhenya)

Fiks (Ρωσία),

Ira Korina (Ρωσία) και

Ulrika Ferm (Φινλανδία).

dead man shoes
του
Shane Meadows 2004 Αγγλία




«Ο Θεός θα τους συγχωρήσει. Θα τους συγχωρήσει και θα τους αφήσει να πάνε στον Παράδεισο. Δεν μπορώ να ζήσω γνωρίζοντας αυτό», μονολογεί στα σκοτεινά ο Ρίτσαρντ, και ως άλλος άγγελος-αξολοθρευτής βουτά αποφασιστικά τα χέρια του στο αίμα.
Ένα φάντασμα από το παρελθόν, ο αδύναμος Άντονυ, ένας εκδικητής του παρόντος, ο αμείλικτος Ρίτσαρντ και μια ομάδα ναρκομανών μικροκακοποιών με ένα ένοχο μυστικό. Να οι τρεις άξονες που συνθέτουν αυτό το τραγικό τρίγωνο ύβρεως-τιμωρίας-κάθαρσης. Και τα χέρια όλων, βαμμένα με αίμα. Είτε για παιχνίδι, είτε από φόβο, είτε από αδυναμία αντίδρασης, είτε για εκδίκηση, είναι όλοι συνένοχοι σε ένα φαύλο κύκλο που ξεκινά με αίμα και δεν μπορεί να κλείσει παρά μόνο με τον ίδιο τρόπο.
Όλα άρχισαν με μερικά επικίνδυνα «παιχνίδια» εις βάρος του αγαθού και διανοητικά καθυστερημένου Άντονυ. Παιχνίδια που μετεξελίχθηκαν σε βασανιστήρια με τραγικά αποτελέσματα, και που φέρνουν, χρόνια μετά, τον αδεφό του, τον απόστρατο Ρίτσαρντ, στη θέση του εκδικητή. Δεν έχει σημασία ο τρόπος, σημασία έχει το αποτέλεσμα. Ο θάνατος είναι η μόνη τιμωρία. Και θα επιτευχθεί με κάθε μέσο, μέχρι το τέλος. Λιτές γραμμές, απλά μέσα, καθαρή γραφή μα ένα σύνθετο τελικά αποτέλεσμα, με ένα συγκλονιστικά τραγικό τελειωτικό χτύπημα, που αφήνει τον κύκλο ημιτελή και το αίμα να στάζει από χέρια που τρέμουν από τύψεις και συνενοχή.
Το φάντασμα μπορεί να εξιλεώθηκε από το αίμα, μα τα παπούτσια του νεκρού δε θα ξαναφορεθούν ποτέ. Και οι τύψεις θα παραμείνουν, βαραίνοντας τους αδύναμους ώμους του τελευταίου επιζώντα, του μόνου που δεν κατάφερε να πεθάνει..

Μαριάννα Ράντου

Δες και το site : http://www.godwillforgivethem.com/

στις 14.6.2007 επιτελους στους κινηματογραφους

Η μεγάλη κυρία της νεοελληνικής ποίησης στο «Underground Εντευκτήριο»

Η Κική Δημουλά διαβάζει ποιήματά της για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη

Η διακεκριμένη ποιήτρια Κική Δημουλά θα διαβάσει ποιήματά της, για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη, στην εκδήλωση που οργανώνει προς τιμήν της το περιοδικό «Εντευκτήριο», γιορτάζοντας τα 20χρονα από την έκδοσή του (1987), το Σάββατο 12 Μαϊου 2007, ώρα 8 μ.μ. στο «Underground Εντευκτήριο» (Δεσπεραί 9, Θεσσαλονίκη, περιοχή Διεθνούς Εκθέσεως).Η εκδήλωση οργανώνεται σε συνεργασία με το Κέντρο Πολιτισμού της Νομαρχίας Θεσσαλονίκης, με την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

Χορηγός τεχνικής στήριξης SEVEN FILM GALLERY

Χορηγός-ευεργέτης 2007 του «Εντευκτηρίου»

Mala noche

Του Γκας Βαν Σαντ
Πρωταγωνιστουν
Τιμ Στριερ
Καρεν Κιτσεν
Κρειτον Λιντζαζι
(ΗΠΑ 1985)

Με 22 χρόνια καθυστερηση, εφτασε και στην τριτοκοσμικη Ελλάδα η πρωτη κινηματογραφικη απόπειρα του σημαντικότερου Αμερικάνου σκηνοθέτη, στον λεγόμενο καλλιτεχνικο κινηματογραφο.
Ενας ακόμα λόγος να κατανοησουμε τον παραπάνω τίτλο του ανθρώπου που μας εδωσε το θρυλικό πλεον «Το Δικό μου Αιντάχο», το αναπάντεχο «Drugstore Cowboys», και το «Ο ξεχωριστος Γουιλ Χαντινγκ».
Το Μαλε Νότσε, η Κακη Νύχτα δηλαδη, είναι η ερωτικη εμμονή του ηρωα για τον ανήλικο λαθρομετανάστη, πέρα από την ομοφυλόφιλη αγάπη, το μεγεθος της απόστασης του πολιτιστικου χαους των ηρώων κυρίως βλεπουμε πως όταν εχεις πραγματικο πάθος μπορεις να κανεις ταινία, με αν’υπαρκτο προυπολογισμό, που μπορει να συγκινήσει και να συναρπάσει τον θεατή.
Η ασπρόμαυρη αλήθεια της ταινίας, είναι μια συγκλονιστικη εμπειρία, όμοια μ ΄αυτές που βιώνεις διαβάζοντας Ζαν Ζενε.
Μη την χασετε!!!

Μια παραίθηση, μια ταινία, η ζωή, ένας εφιάλτης.
Ή τίποτα από αυτά.

Ή και όλα αυτά μαζί.
Ένα αίνιγμα.

Ή μάλλον οχι, δεν πρόκειται για αίνιγμα, γιατί αυτά που μας δείχνει ο Lynch δεν ζητούν λογική εξήγηση, σχεδόν δεν ζητούν αποκωδικοποίηση. Οι εικόνες που βλέπουμε είναι σκηνές από μια βουτιά στην ψυχή ενός ανθρώπου.

Tόσο ανεξήγητα απλό.
Και τόσο απλά, ανεξήγητο.
Είναι η αποτύπωση ενός λαβυρινθώδους εφιάλτη, η κινηματογράφηση των φοβιών ενός ανθρώπου, μιας γυναίκας, μιας ηθοποιού. Είναι η πραγματικότητα μέσα από την Τέχνη και η Τέχνη ως όνειρο. Ένα όνειρο που γίνεται εφιάλτης, μέσα από τον παραμορφωτικό καθρέφτη μιας κάμερας ή ενός ταραγμένου μυαλού. Είναι εικόνες που γίνονται αφορμή για νέες εικόνες, είναι στιγμές που γίνονται αφορμές για νέα όνειρα, είναι φόβοι που γίνονται αφορμή για αιματηρούς εφιάλτες.
Και για εμάς υπάρχει κρατημένη μια θέση στην απέναντι πλευρά, στα σκοτεινά καθίσματα. Μαζί με την πρωταγωνίστρια, βλέπουμε το όσα της (και μας) συμβαίνουν στο πανί. Και βιώνουμε την ένταση, σχεδόν όπως αυτή η ίδια, ή όπως η μοναχική θεατίς που την παρακολουθεί από το σπίτι της στην τελευταία σκηνή, και που τελικά γίνεται ένα με την ταινία που βλέπει. Ίσως κι εμείς, με τον ίδιο τρόπο, να έχουμε θέση σε αυτό τον εφιάλτη. Ή ίσως αυτή η ταινία να έχει θέση στους εφιάλτες και τα όνειρά μας.
Γιατί μπορεί οι εικόνες, οι μνήμες, οι φόβοι να είναι διαφορετικοί, όμως η άβυσσος είναι κοινή. Είναι ο εσωτερικός μας κόσμος, η ενδοχώρα. Και οι εικόνες μπορεί να διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο και ίσως να αποκωδικοποιούνται με διαφορετικό τρόπο στον καθένα, όμως υπάρχουν σε όλους μας.
Μια αυτοκρατορία εικόνων - η αυτοκρατορία της ενδοχώρας.
Inland Empire.
[Κύριε Lynch, ευχαριστώ για αυτή την υποδοχή.]

Μαριάννα Ράντου

(δες και παλιότερο ποστ του Νικου Πάστρα Σεπτεμβης 2006)

2ο CRASH FEST
Φεστιβάλ Σπουδαστικών και Νεανικών Ταινιών
26-27-28-29 Απριλίου 2007

ΒΡΑΒΕΙΑ
Διαγωνιστικου Τμηματος

H Κριτική Επιτροπή του 2ου Crashfest που απαρτίζουν οι:
ΑΙΟΛΟΥ ΓΙΑΝΝΗΣ, συνθέτης
ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ , διευθυντής φωτογραφίας
ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΥΡΑ , σκηνοθέτις
ΓΚΑΣΤΙΝ ΜΑΡΚΟΣ, σκηνοθέτης
ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΣ ΗΛΙΑΣ, συγγραφέας
ΣΠΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ, σεναριογράφος
ΤΣΙΝΙΚΑΣ ΝΙΚΟΣ, καθηγητής Αρχιτεκτονικής του Α.Π.Θ.

και

ΤΕΛΛΟΣ ΦΙΛΗΣ, Seven Video Νet

απένειμε τα εξής βραβεία:

Το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας της Διοργάνωσης απονέμεται στην ταινία
Χρύσα του Αδριανού Χαλίλ.

Το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας Μυθοπλασίας απονέμεται στην ταινία
I Mooned Around της Ολίβια Τφαρντόβσκα

Το Βραβείο Καλύτερης Πειραματικής Ταινίας απονέμεται στην ταινία
Ετερόχρονα θραύσματα του Γιάννη Μαζαράκη

To Βραβείο Καλύτερου Animation απονέμεται στην ταινία
TrashLife του Philipp Halfmann

To Βραβείο Καλύτερου Ντοκιμαντέρ απονέμεται στην ταινία
Παραδοσιακοί τρόποι άρδευσης στο χωριό Στρώμη
του Νίκου Σφακιανάκη

Το Βραβείο Καλύτερης Ερμηνείας απονέμεται στην
Αλεξία Χατζηαγοράκη για την ερμηνεία της στην ταινία
Drama/14min. του εκλεκτού φίλου Παύλου Σηφάκη

Το Βραβείο Καλύτερου Σεναρίου απονέμεται στην ταινία
Das Mafiahuhn
των Gottfried Mentor & Roland Petrizza

Το Βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας απονέμεται στην ταινία
Is 1 Minute One Minute?
των Γιώργου Κολιού & Γιώργου Αρβανίτη
για την φωτογραφία του Δημήτρη Καμπερίδη

Το Βραβείο Καλύτερου Μοντάζ απονέμεται στην ταινία
K του Jonas Hofmann.

Το Βραβείο Καλύτερης Ηχητικής Μπάντας απονέμεται στην ταινία
Black Tie του Πάρη Πατσουρίδη

Το Βραβείο Καλύτερης Σκηνογραφικής Επιμέλειας απονέμεται στην ταινία
Get Lost του Γιάννη Κολόζη
Το Βραβείο Κοινού απονέμεται στην ταινία
Η αρχή του τελους του Παναγιώτη Κουντουρά

Επίσης η Κριτική Επιτροπή τίμησε με Ειδικές Μνείες τις ταινίες

Μια μέρα του Συνοδινού Μοσχίδη
Η «Άλλη» του Γιάννη Κοτρώτσιου (Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη)
Ο πόλεμος των ζώων της Άννας Βάσωφ
Μετανάστες της διπλανής πόρτας της Χαράς Οικονόμου
Τhe Fly Movie των Πέτρου Πετρίδη & Θέμη Μπενετάτου

2. Βραβεία Διαγωνισμού Συγγραφής Σεναρίου

Σ’ αυτή την καινούρια εκδήλωση από τα 18 σενάρια που υποβλήθηκαν προκρίθηκαν τα 6, τα οποία υποστηρίχτηκαν από τους δημιουργούς τους στα γραφεία της Ε.Σ.Η.Ε.Μ.Θ. ενώπιον τριμελούς επιτροπής που αποτελούνταν από τους σεναριογράφους κ.κ. Σπηλιόπουλο Βασίλη και Φαρούπο Νίκο και από τον παραγωγό κ. Βασίλη Λεοντιάδη. Μετά από εκτενή συζήτηση βραβεύτηκαν τα εξής: Βραβείο στα ΄΄Αποχαιρετισμός στα όπλα΄΄ της Νάνσυ Σπετσιώτη και ΄΄36΄΄ της Μαριάννας Βουγά

και ειδική μνεία στο "A Regular Night" του Στέργιου Πάσχου.

Στη τελετή λήξης και απονομής των βραβείων του 2ου CRASHFEST που έγινε στο ΟΛΥΜΠΙΟΝ του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, τελετάρχης ήταν ο Λάκης Λαζόπουλος.

Συγχαρητήρια σε όλους!

Dead Mans Shoes

cried like a sissy at the end of this. it's a hard hitter. and i love films about revenge



I wasn't too sure about this film before watching it. I was expecting your standard low budget Brit-flick, but it turned out to be a top notch example of how cheap and gritty is often the most effective method when it comes to getting the message across.



amazing film, one of my favourites



…man, this film is fukin boss
One of those low budget ones dat r propa gd cos der more realistic



Super duper dose!

Brilliant film, best British film ever in my opinion, seen it so many times but never get bored with it.



Paddy Considine is the best British actor for a generation.



Όταν το διαδυκτιο μιλα…

Η Seven Films παρουσιαζει :


…τον Ιούνιο σε επιλεγμένους κινηματογραφους!!!

27 χρονια μετα…
το Cruising
ερχεται
στους κινηματογραφους…

…ειστε ετοιμοι?

CRASH FEST

2ο Φεστιβαλ

ΣΠΟΥΔΑΣΙΚΩΝ &

ΝΕΑΝΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

το βραβείο κοινου απο την

Video Seven AE

εσεις ψηφίσατε?

Η ΤΕΛΕΤΗ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΒΡΑΒΕΙΩΝ
ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

21.30μμ στο ΟΛΥΜΠΙΟΝ

την παρουσίαση θα κάνει

ο ΛΑΚΗΣ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

The Beat That My Heart Skipped

Ένα θηρίο ανήμερο. Ματωμένες γροθιές, ανοιχτοί λογαριασμοί και «μαύρο χρήμα».
Κι ένα πιάνο. Μια σύνθεση του Bach, ξανά και ξανά, εξαντλητικά, κάθε μοναχικό βράδυ.
Τα ίδια ματωμένα δάχτυλα που με το φως της μέρας γρονθοκοπούν αλύπητα αθώους και διώχνουν ανθρώπους από τα σπίτια τους, είναι αυτά που κάθε βράδυ χαϊδεύουν απελευθερωμένα, σχεδόν ερωτικά τις νότες του παλιού πιάνου.
Κάθε βράδυ, αυτές οι λίγες ώρες πάνω από το πιάνο, είναι οι μόνες στιγμές γαλήνης που σιγά σιγά εξημερώνουν το άγριο, επιφανειακά αναίσθητο θηρίο. Οι μόνες ώρες που o Τομά καταφέρνει να ξεφεύγει από τον πιεστικό πατέρα του, που τον βυθίζει κάθε μέρα πιο βαθιά στον βούρκο, και τους «φίλους» και συνεργάτες του που τον τραβάνε καθημερινά όλο και πιο βίαια στα σκοτάδια της παρανομίας.
Είναι εκείνες οι στιγμές που ο ηλεκτρονικός βόμβος που τραντάζει ολημερίς τα αυτιά του μέσα από τα ακουστικά του, μετατρέπεται σε πραγματική μουσική μέσα του.
Μια μελωδία, ένα μοναδικό φως στο σκοτάδι που έχει βυθιστεί.
Μια μελωδία, ξανά και ξανά, μέχρι να την τελειοποίησει, μέχρι την μεγάλη οντισιον, μέχρι αυτός να τρελαθεί, μέχρι το μέτρο της να συγχρονιστεί με τους χτύπους της καρδιάς του και τότε αυτή, πάνω στην κορύφωση, να σταματήσει, να τον απελευθερώσει.
Μια μελωδία που θα τον κάνει να βρει τον εαυτό του, και να κατανοήσει γιατί η μουσική είναι η αυτή που μπορεί να εξημερώσει και τα πιο άγρια θηρία: Γιατί είναι η μόνη που τα εξημερώνει χωρίς να τα κλείνει σε κλουβιά, μα φέρνοντας γαλήνη στην ψυχή τους.

M.Ρ.

A friend of mine

σε καταμεστη αιθουσα με πολλα γελια και χειροκροτηματα στο τελος, παιχτηκε η ταινια εκπληξη απο την Γερμανια. Ελπιζουμε συντομα να την δουμε κανονικα και στις αιθουσες.

Η αντρικη φιλία, πηρε την ρεβανς!!!

Berlinale in Athens

Grand Hotel
Απο την Τσεχια αυτη η "φουτουριστικη" ρομαντικη κοινωνικη κομεντι, που αφησε χλιαρες εντυπωσεις. Ενα ξενοδοχειο, ενα παρατηρητριο, διαφοροι ανθρωποι, πολλα συννεφα, μπερδεμενα συναισθηματα και μια απροσδιοριστη αναγκη φυγης. Το Grand Hotel δε θα μας απασχολησει για τους ενοικους που διαμενουν σε αυτο αλλα για τους υπαλληλους που δουλευουν εκει: Χαρακτηρες ιδιορυθμοι, προβληματικοι μα εντελει αξιαγαπητοι που δεν ξερουν πως (και σε ποιον) να εκφρασουν σωστα τα συναισθηματα τους, κανοντας λαθη απανωτα και πληγωνοντας τους αλλους μα και τους εαυτους τους. Τη λυση τελικα θα δωσει ενας ισχυρος ανεμος που θα ξεδιαλυνει το θολο τοπιο και θα τους παρασυρει λιγο πιο μακρια..

A friend of mine
Μια ιδιοτυπη φιλια αναμεσα σε δυο αντρες. Σιωπη, χαμηλοι τονοι, ηρεμια απο τη μια πλευρα - Ενταση, νευρο, κοινωνικοτητα απο την αλλη. Μια φαινομενικη συγκρουση. Μεσα ομως απο πολλες διαδρομες θα καταφερουν να ερθουν ουσιαστικα κοντα, ενω πισω απο τις αντιφασεις τους θα αντιληφθουν οτι αυτο που τελικα τους ενωνει ειναι δυνατη φιλια, που αποδεικνυεται τοσο μεσα απο μικροστιγμες οσο και στα μεγαλα σταυροδρομια. Ενα διωρο ταξιδι σε μια ιδιοτυπη αλλα ειλικρινη φιλια (απο αυτες που τοσο σπανιζουν σημερα), επενδεδυμενο με ενα πολυ ομορφο soundtrack και με πρωταγωνιστικο διδυμο τους 2 πιο υποσχομενους νεους ηθοποιους της Γερμανιας (Daniel Bruhl- "Goodbye Lenin!", "The Edukators" και Jurgen Vogel -"Ελευθερη Βουληση").

Ιnterview
Μια απο τις αναμενομενες ταινιες της Berlinale, ριμεικ της ταινιας του 2003 του Theo Van Gogh, σκηνοθετημενη αυτη τη φορα απο τον Steve Buscemi και πρωταγωνιστη τον ιδιο και τη Sienna Miller. Εργο δωματιου για δυο, βασιζεται καταρχην στις ερμηνειες των πρωταγωνιστων: η Sienna Miller παιζει τον εαυτο της αρκουντως εκνευριστικα (για τις αναγκες του ρολου, οπου παιζει μια κακομαθημενη σταρ), ενω ο Buscemi στο ρολο του ξεπεσμενου πολιτικου ρεπορτερ που της παιρνει "με το ζορι" τη συνεντευξη, ειναι ως συνηθως απολαυστικος. Καλοι και οι ρυθμοι του εργου, με αυξομειουμενες εντασεις, εκρηξεις και σιωπες που σιγουρα κρατουν το ενδιαφερον του θεατη, δυσκολα ομως ενθουσιαζουν.

Μ.Ρ.

Emmas Glück
Πρωταγωνιστούν:

Jördis Triebel,

Jürgen Vogel
Σκηνοθεσία: Sven Taddicken
Σενάριο: Claudia Schreiber, Ruth Toma
Μουσική: Christoph Blaser, Steffen Kahles
Η Έμμα ζει μόνη της εκτρέφοντας γουρούνια σε μία φάρμα, που την έχει κληρονομήσει από την οικογένειά της υπερχρεωμένη. Η ζωή δίπλα στα ζώα της, την έχει κάνει να δημιουργήσει έναν ιδιαίτερα ευαίσθητο συναισθηματικά κόσμο, σχετικά με αυτά. Νιώθει έναν πολύ ισχυρό δεσμό για τα ζώα της, ενώ τα σφαγιάζει με μια δική της, προσωπική έκφραση τρυφερότητας. Δε χρειάζεται άντρα δίπλα της, της αρκεί μια βόλτα με την παλιά της μοτοσικλέτα για να ερθει σε οργασμο. Παρόλα αυτά όμως νιώθει ένα είδος μοναξιάς και ο μοναδικός επίδοξος σύντροφός της, ο αστυνομικός του χωριού Χένερ, απλά δεν τηρεί τις προδιαγραφές.

Ο Μαξ δουλεύει για έναν έμπορο μεταχειρισμένων αυτοκινήτων. Και αυτός είναι μόνος του. Ενώ οι πόνοι στο στομάχι του γίνονται ολοένα και πιο αφόρητοι, ο γιατρός του τον ενημερώνει ότι δεν έχει πολλή ζωή μπροστά του. Στο άκουσμα αυτών των νέων και έχοντας καταληφθεί από πανικό, κλέβει μία Τζάγκουαρ και ένα μεγάλο χρηματικό ποσό από τον εργοδότη και μοναδικό του φίλο, τον Χάνς. Ο τελευταίος, ξεκινά μια απίστευτη καταδίωξη με αποτέλεσμα η προσπάθεια του Μαξ να ξεφύγει από την παλιά του ζωή, να καταλήξει σε ένα απότομο τέλος, εισβάλλοντας από όλες τις πλευρές στην φάρμα της Έμμα. Η τελευταία δε μπορεί να πιστέψει την απροσδόκητη τύχη της. Όχι μόνο της ήρθε ουρανοκατέβατος ένας άντρας που μυρίζει ακριβώς όπως ονειρευόταν, αλλά μαζί του έφερε και αρκετά χρήματα ώστε να γλυτώσει τη φάρμα της από την υποχρεωτική κατάσχεση λόγω χρεών. Κρύβει τον αναίσθητο ακόμη άντρα στο κρεβάτι της και τα χρήματά του, ακριβώς από κάτω. Όταν ο Μαξ ξυπνάει, αντικρίζει έκπληκτος τη ρημαγμένη φάρμα αλλά και την σκληραγωγημένη γυναίκα. Βαθμιαία θα ενδώσει τόσο στα καλοπιάσματά της όσο και στην αίσθηση που του δημιουργείται από την αρχή, ότι έχει βρει τον προσωπικό του παράδεισο….

Ειναι μια απιστευτα ειλικρινης και τρυφερη ταινια που ενω διαπραγματευεται ενα ιδιαιτερα σκληρο θεμα σε λυτρωνει απο μια πικρη διαπιστωση. Η αγαπη αξιζει οταν τελειωνει. Οπως κι η ζωη...
H δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του Σβεν Τάντικεν, bασισμένη στο εξαιρετικά δημοφιλές best seller της Κλόντια Σράιμπερ, απέσπασε σημαντικές διακρίσεις στα φεστιβάλ όπου προβλήθηκε, κερδίζοντας παράλληλα τις εντυπώσεις και τον ενθουσιασμό των θεατών.

Αργούμε γιατι απο τα πολλα partys που να προλαβουμε να γραψουμε κιολας, αλλα ποτε δεν ξεχνουμε. Η Μπερλινάλε λοιπον στην Αθηνα για τριτη χρονιά. Με πολλα κι ενδιαφέροντα ντοκυμαντερ, 10 ταινιες απο τα Teddys, (gay @ lesbian) και μεσα σ αυτες και το αποκτημα της Seven Films απο το τμημα του συγχρονου Γερμανικου Σινεμα ,

το A Friend of Mine του Sebastian Schipper με τους δυο Γερμανους super stars Daniel Bruhl & Jurgen Vogel σε παραγωγη του Tom Tykwer (τρεξε λολα τρεξε) που θα παιχτει σε δυο πολυαναμενόμενες προβολες που σας συνιστουμε ανεπιφύλακτα,

Δευτερα 23.4 στις 21.00μμ στο ΔΑΝΑΟ 1 &

Τεταρτη 25.04 στις 20.30μμ στο ΑΣΤΥ.

EDMOND
Του Stuart Gordon

David Mamet σκηνοθετημένος από τον Stuart Gordon (Re-Animator, Castle Freak, Dagon, Masters of Horror: Dreams in the Witch-House); Γιατί όχι; Λίγοι γνωρίζουν πως στα χρόνια των ‘70, πριν ο Gordon «μπλέξει» με τον Richard-Roger Corman των 80s-Band και ανακηρυχτεί «Master of Horror», είχε ιδρύσει το περίφημο Organic Theater που μεταξύ άλλων είχε ανεβάσει και το «Sexual Preverity in Chicago», από τα πρώτα θεατρικά έργα του Mamet…

Ο Edmond αφήνει την γυναίκα του. Το σπίτι του. Ο Edmond μοιάζει να τα αφήνει όλα. Ο Edmond γυρίζει στη νύχτα. Βρωμιά. Και αλκοόλ. Ο Edmond ψάχνει. Δεν ξέρει τι. Μέχρι να το βρει. Ο Edmond νομίζει πως ψάχνει να γαμήσει. Θα γαμήσει. Και θα γαμηθεί…

Ο τρόμος της ύπαρξης, και ο Ταξιτζής του Mamet. Και του Gordon.

Νίκος Πάστρας
Seven Παπάφη

Με αφορμή το "Διαμονιστή" του Αύγουστου Κορτώ....

Δαιμονίστηκα απνευστί. Και εν μια νυκτί.
Ναι, ένας δαιμονιστής κατάφερε να εισδύσει μέσα μου, όχι όμως με τον τρόπο που περιγράφει στο νέο του βιβλίο ο Αύγουστος Κορτώ. Ο δικός μου δαιμονιστής ξεπήδησε μέσα από τις σελίδες του βιβλίου και βούτηξε μέσα στην ψυχή μου. Και συνυπάρχοντας μαζί της, την τριβελίζει εδώ και κάμποσες μέρες.

Στην τραχειά και νοσηρή επιφάνεια του βιβλίου αυτού, θα μπορούσε να πει κανείς οτι, εν ολίγοις, σκιαγραφείται με αδρές γραμμές η ομοφυλόφιλη Αθήνα και ο σκοτεινός λαβύρινθος της διαδικτυακής επικοινωνίας. Μέσα όμως στη δαιμονισμένη του ψυχή, αυτό το βιβλίο κρύβει πολλά περισσότερα. Πίσω και μέσα από τις σκληρές και συχνά διεστραμμένες περιγραφές, όπου το ανθρώπινο σώμα εξευτελίζεται σε ακραίο βαθμό και κατακρεουργείται, κρύβεται το πραγματικό, το ουσιαστικό βασανιστήριο -το βασανιστήριο της ψυχής.
Διαχωρίζοντας ιδιοφυώς ψυχή και σώμα -με το εύρημα της ύπαρξης των άψυχων «δαιμονιστών» που περιφέρονται ατέρμονα από σώμα σε σώμα διαμέσου της επαφής- ο συγγραφέας καταφέρνει να κοιτάξει βαθιά μέσα στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής, με τον πιο ιδιόμορφο τρόπο: επικεντρώνοντας στο α-ψυχο σώμα. Τα δαιμονισμένα, άψυχα κορμιά που παρελαύνουν ως χαρακτήρες στις σελίδες του βιβλίου, υποβάλλουν τους εαυτούς τους σε κάθε είδους ακρότητα, προεχόντως σωματική, μιας και δεν φοβούνται την παροδική, επιφανειακή φθορά του σώματος. Δεν τους αφορά. Το κορμί τους είναι απλά ένας μανδύας που περικλύει τη δαιμονισμένη τους ψυχή και που όταν αυτό φθαρεί ή τους κουράσει, θα το εγκαταλείψουν. Έτσι το υποβάλλουν σε κάθε είδους δοκιμασία χωρίς οίκτο. Και έτσι, ενώ επιφανειακά εξετάζονται τα όρια της ανθρώπινης αντοχής, τα όρια του σώματος, αυτά που τελικά εξερευνώνται -με συγκλονιστική καθαρότητα-, είναι τα όρια της ψυχής. Αυτής της αβύσσου, αυτής της κόλασης και μαζί και παραδείσου.
Απογυμνωμένη από την ανάγκη του σώματος, αλλά ταυτόχρονα συνυφασμένη και με αυτό, η ψυχή των δαιμονιστών φτάνει στα άκρα, εξερευνώντας έτσι και τα δικά μας όρια. Αδηφάγος και ακόρεστη -σεξουαλικά- η ψυχή των δαιμονιστών, αχόρταγη και παμφάγος η δική μας ψυχή -σε κάθε τομέα. Μόνο που εμείς κρύβουμε αυτή την άβυσσο, ο καθένας προσεκτικά και με τον τρόπο του, για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε, για να μπορέσουμε συνυπάρξουμε με τους άλλους. Κάθε μέρα της ζωής μας προσποιούμαστε πως δεν υπάρχει αυτή η άβυσσος, πως δε μας αφορά, πως είμαστε μόνο μια ανέφελη επιφάνεια. Και διάγουμε, συνήθως, ευτυχώς. Όσο μάλιστα μεγαλύτερη η άγνοια και η προσποίηση, τόσο μεγαλύτερη και η ευτυχία. Όμως οι δαιμονιστές, πλάσματα άχρονα και αιώνια, που περιφέρονταν στον κόσμο απο πάντα και για πάντα, δεν μπορούν να μεταμφιέζουν πια αυτήν την νοσηρή άβυσσο σε συμβατική ευτυχία. Απαιτούν το παν, απαιτούν να δουν τα άκρα και να βουτήξουν στην άβυσσο, κι ας ξέρουν πως θα βυθιστούν σενα σκοτεινό δρόμο χωρίς γυρισμό.
Και ο Κορτώ, σαν δαιμονιστής και αυτός, βούτηξε σαυτή την άβυσσο, την αποτύπωσε στις σελίδες του βιβλίου του και μας την αφήνει έκθετη, για να τη δούμε κι εμείς. Κι αν έχουμε το θάρρος, να τη συγκρίνουμε με τη δική μας..

Μαριάνα Ράντου

BABEL

Όχι, δεν είναι ακόμα μια διθυραμβική κριτική για το δίδυμο των σπονδυλωτών Inarritu – Ariaga! Από αυτές είχαμε πολλές, οι οποίες δημιούργησαν προσδοκίες ανώτερες των πρεποντων. Η συνεργασία που ξεκίνησε με φρεσκάδα και ανανέωση(Amores Perros), καθιέρωσε τη μόδα σπονδυλωτών και εκθειάστηκε (21 Grams), μοιάζει πλέον πιο χιλιοειπωμένη και γραφική από ποτέ (BABEL). Είχα ένα φόβο πως μάλλον μια από τα ίδια θα έβλεπα και δυστυχώς επιβεβαιώθηκα, καθώς δεν υπάρχει μεγαλύτερος ανασταλτικός παράγοντας για τη δημιουργικότητα από την ασφάλεια που δίνει η επανάληψη μιας ήδη πετυχημένης συνταγής.
Η ταινία είναι μια φαινομενικά τέλεια ταινία. Οι σκηνοθετικές ικανότητες του Inarritu δε μπορούν να αμφισβητηθούν, όπως και η αποτύπωση από τον Ariaga τόσο αληθινών χαρακτήρων. Προς τι όμως αυτή η πολυπλοκότητα στο φόντο; Η αλληλουχία τόσο διαφορετικών ανθρώπινων κοινωνιών είναι πολύ φανταχτερή, όπως και ο τίτλος που την υποστηρίζει, αλλά ουσιαστικά πραγματική αλληλεπίδραση μεταξύ των ιστοριών δεν υπάρχει. Η σύνδεση μεταξύ τους είναι τόσο ανούσια που δεν αντιλαμβάνεσαι το σκοπό των δημιουργών. Ποιο είναι το συμπέρασμα δηλαδή; Ότι παντού σε όλο τον κόσμο οι άνθρωποι υποφέρουν ανεξαρτήτως φυλής; Χαίρω πολύ, σιγά το νέο! Πολύ παιδαριώδης μια τέτοια προσέγγιση και σίγουρα όχι ταιριαστή στο σεναριακό ταλέντο του Ariaga. Επίσης το ζήτημα της γλώσσας και επικοινωνίας, που ήταν το κύριο αντικείμενο στο οποίο πίστευα ότι αναφέρεται η ταινία βλέποντας το τρέιλερ και τον τίτλο, αντιμετωπίζεται μάλλον ρηχά και επιφανειακά δίνοντας την εντύπωση της απλής αναφοράς στο πρόβλημα. Άρα τι μένει; Οι πολύ καλές ερμηνείες του εκλεκτού καστ, ένας φοίνικας για τη σκηνοθεσία (που μπορεί και να τον άξιζε), κάποιες σκηνές πολύ δυνατές και πάνω από όλα το αίσθημα του ανολοκλήρωτου. Η ταινία δεν είναι κακή, προς Θεού! Ακόμα και σε μένα νομίζω άρεσε παρά τα πολλά “αλλά”, κι αυτό μάλλον γιατί το ξαναζεσταμένο φαγητό είναι καλύτερο απ’ το καθόλου φαγητό! Πειράζει όμως που ακόμα πεινάω;

Γιώργος Αγγελόπουλος

«ΑΝΤΡΑΣ ΑΓΝΩΣΤΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ» [Unknown White Male]
Περιφέρεται στο μετρό της Νέας Υόρκης με βλέμμα χαμένου (ή βλαμμένου) χωρίς να έχει την παραμικρή ιδέα για την ταυτότητα του. Ψάχνοντας να βρει ποιος είναι φτάνει στην αστυνομία και με συνοπτικές διαδικασίες καταλήγει στο νοσοκομείο όπου περνάει μια βασανιστική εβδομάδα μέχρις ότου μια πολύ γλυκιά κοπέλα από το πρόσφατο παρελθόν του να τον ανακαλύψει και από εκεί να αρχίσει η αναζήτηση αυτονόητων πραγμάτων όπως: «Ποιος είμαι;», «έχω συγγενείς; Και αν ναι ποιοι είναι αυτοί;», «έχω φίλους;», «έχω σχέση;», «τι δουλειά κάνω;» , «ΠΟΥ ΜΕΝΩ;»
Ερωτήσεις άνευ λόγου και ουσίας για όλους εμάς τους κοινούς ανθρώπους με μνήμη, μα κεφαλαιώδους σημασίας για τον δυστυχή ήρωα αυτού του πολύ ενδιαφέροντος ντοκιμαντέρ με έντονα μυθοπλαστικά στοιχεία. Σ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας αυτός ο τύπος (σαν μωρό τριάντα χρονών) ΞΑΝΑγνωρίζει τη θάλασσα, τους φίλους του, τις αδερφές του, τον έρωτα, τη δουλειά του, την πόλη του, τα ζώα κλπ,κλπ. Κι ενώ όλα αυτά είναι πάρα πολύ ενδιαφέροντα δυστυχώς με τη συνεχή επανάληψη τους «φλατάρουν» την αφήγηση κι εμποδίζουν την ταινία να εκτοξευτεί στο πίσω μέρος του εγκεφάλου μας όπου υπάρχει ένας πολύ ζεστός και φιλόξενος χώρος για τα αριστουργήματα (μικρά και μεγάλα).
«Η αθανασία είναι η υστεροφημία μας» έλεγε ο Λιαντίνης και αν αυτή η ταινία (όπως είπα παραπάνω) δεν είναι το αριστούργημα που θα μπορούσε να είναι σίγουρα εγείρει πολλά ερωτήματα φιλοσοφικής φύσης τα οποία δίνουν τροφή για ατελείωτες συζητήσεις με ατελείωτα τσιγάρα. Μιλάω για αιώνιες λιακάδες καθαρών μυαλών που μπορούν σε υπερβολικές δόσεις να σε κάνουν τρελό ή κάτι τέτοιο, και αυτή την ίδια στιγμή που γράφω ξαναδιαβάζω αυτά που έγραψα και σκέφτομαι μήπως θα ήταν καλύτερο να είχα ξεχάσει αυτή την ταινία ώστε αύτη η ακατάσχετη φλυαρία να μην είχε γραφτεί ποτέ; Μήπως ακόμα να είχα ξεχάσει όλα αυτά που με κάνουν να γράφω έτσι; Μήπως να είχα ξεχάσει τις βλακείες που έχω κάνει και τις σκέφτομαι τα βράδια και ντρέπομαι; Πώς θα ήταν αν ξανάρχιζα μια καινούρια ζωή; Και τι θα γινόταν με όλο τον χαμένο χρόνο αφού ουσιαστικά θα έπρεπε να ξαναδημιουργηθώ έχοντας πίσω μου δεκαετίες χαμένες; Μήπως να ξεχνούσα απλώς ότι είμαι άνθρωπος κι έτσι να μην υπήρχε το «μήπως» στο μυαλό μου και μ’ αυτό τρόπο να μην μπορούσα να επαναλαμβάνω συνεχώς: « μήπωςμήπωςήπωςμήπωςμήπωςμήπωςμήπωςήπωςμήπωςμήπως ». ΜΗΠΩΣ;

www.designersunited.gr

συγχαρητηρια στους Δημητρηδες

που πηραν το MEGA EΒΓΕ 2007

Φετος το Πάσχα κάποιοι γιόρτασαν παραδοσιακά

κάποιοι έμειναν στην άδεια πόλη...

άλλοι έφυγαν ταξίδι...

ενώ κάποιοι είδαν το φως το αληθινό...

Εσείς τί κάνατε φέτος;

Το πασχαλιατικο δωρο μας, τα τελευταια 6 λεπτα, από το τελευταιο επεισοδιο της καλυτερης τηλεπτικης σειρας Six Feet Under με το καταπληκτικο τραγουδι της Sia.
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ