Βραβεία 5ου Crash Fest

Το 5o CRASHFEST έριξε αυλαία την Κυριακή 13 Ιουνίου 2010 με την απονομή των βραβείων, σε μια τελετή που πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα Παύλος Ζάννας του Ολύμπιον. Το CRASHFEST πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης από την πολιτιστική εταιρία «Φώνημα» για το Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Φοιτητικής Εβδομάδας του ΑΠΘ, καθώς και με την υποστήριξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού και Νεολαίας του Δήμου Θεσσαλονίκης και της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς.

Το CRASHFEST προσφέρει ένα ιδανικό «περιβάλλον» για την προβολή του έργου των νέων κινηματογραφιστών, παρέχοντας στους συμμετέχοντες, τους αυριανούς επαγγελματίες του σινεμά, τις κατάλληλες συνθήκες για αλληλοκατανόηση, για συνεργασία, για συνέργιες. Παράλληλα αποτελεί το πρώτο πεδίο δοκιμασίας, διαμορφώνοντας το σωστό πλαίσιο συμμετοχής και ενθάρρυνσης νέων δημιουργών.
Στη διάρκεια του 5ου CRASHFEST, για τη διοργάνωση του οποίου υπεύθυνος είναι ο σκηνοθέτης και παραγωγός Νίκος Γιαννόπουλος, προβλήθηκαν συνολικά 76 ταινίες, από 35 σχολές από 17 χώρες.

Βραβεία 4ου Διαγωνισμού Σεναρίου

Μέλη της κριτικής επιτροπής Διαγωνισμού Σεναρίου του 5ου CRASHFEST ήταν οι: - Δημήτρης Σοφιανόπουλος (σκηνοθέτης, Αντιπρόεδρος του Ε.Κ.Κ.) και
- Παναγιώτης Ιωσηφέλης (σεναριογράφος, επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Κινηματογράφου του Α.Π.Θ.).

Στο πλαίσιο της διοργάνωσης πραγματοποιήθηκε ο 4ος Διαγωνισμός Σεναρίων και απονεμήθηκαν τα Βραβεία Καλύτερων Σεναρίων, τα οποία θα χρηματοδοτηθούν από το πρόγραμμα «Πρώτο Βήμα» του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου με
5 000 Ευρώ έκαστον.

Δόθηκαν 2 βραβεία σεναρίου στον 4ο Διαγωνισμό Σεναρίων, στα σενάρια:
1. Πεταλούδα και στρατιώτης της Βαρβάρας Χριστάκη &
2. Σύγχρονοι ήρωες της Ελένης Σιμεωνίδου

Βραβεία Διαγωνισμού ταινιών του 5ου CRASHFEST:


1. Βραβείο καλύτερης σκηνογραφίας:
Gatos de la Fortuna του Maneki Neko (Ισπανία)
2. Βραβείο καλύτερου σχεδιασμού ήχου:
Rights and Responsibilities / Derechos y Deberes του Μανουέλ Ντανίνο (Ισπανία)
3. Βραβείο καλύτερης φωτογραφίας:
Passing Through / Pasajero του Μιγκέλ Γκαμπαλντόν (Ισπανία)
4. Βραβείο καλύτερου μοντάζ:
Enemy Territory / Territorio Enemigo του Ροντρίγκο Πλάζα (Ισπανία)
5. Βραβείο καλύτερου σεναρίου:
It’s locked του Γουάνγκ Γινκ (Κίνα)
6. Βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ:
Ταξίδι στην Πόλη / Taxiing in the city της Janis Rafailidou (Ελλάδα)
7. Βραβείο καλύτερου κινουμένου σχεδίου:
Sisiphus των Γουάνγκ Φανγκ και Τσεν Σι (Κίνα)
8. Βραβείο καλύτερης πειραματικής ταινίας:
Water του Ξιου Ξιανγκ (Κίνα )
9. Βραβείο καλύτερης μυθοπλασίας:
Χειμερινή σονάτα για τα χρυσά μάτια / Winter sonnet for the golden clouds της Αλεξάνδρας Ματθαίου (Αγγλία)
10. Βραβείο καλύτερης ταινίας όλου του Φεστιβάλ:
Martina and the moon / Martina y la Luna του Ξαβιέ Λοάρτε (Ισπανία)
11. Μνείες:
- Dacil του Άντριαν Σιλβέστρε, (Ισπανία)
- Η τελευταία μέρα των Αλεξάντερ Καπλάνι και Τατιάνας Νικολαΐδου, (Ελλάδα)
- Το τέρας του Νίκου Καλπάκη, (Αγγλία, Ελλάδα)
- Τι πήγε στραβά του Παύλου Σιφάκη, (Ελλάδα)
- Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι του ΕΠΑΛ Άργους. (Ελλάδα)

Βραβείο 2ου Διαγωνισμού TV Spot.
Μνεία διαφημιστικού σποτ: Υβόνη Λαδά.(Αγγλία)

Away from my land

I want to leave
Je veux partir
Ich will weg
Θέλω να φύγω

Το νέο αφιέρωμα του Seven Film Gallery με αφορμή ένα τραγούδι της Monica και την αίσθηση που έχει η νέα γενιά των Ελλήνων μετά την οικονομική κηδεμονία μας από το ΔΝΤ . Κάποιες φορές δεν έχει σημασία πόσο κι αν φταίει κάποιος , σημαντικότερο είναι πόση δύναμη απομένει στον άνθρωπο χωρίς ίχνος αισιοδοξίας για το μέλλον του, να συνεχίσει τον αγώνα του, όχι για την επιβίωση αλλά για τη ΖΩΗ. Ο κινηματογράφος έχει καταγράψει σε όλες τις μορφές του, ιστορίες ανθρώπων που βρέθηκαν στη δίνη γεγονότων που ήταν πέρα από αυτούς. Άλλοι τα κατάφεραν άλλοι χαθήκαν στις πίσω σελίδες της Ιστορίας. Όλοι όμως είχαν τη διάθεση να το παλέψουν. Οι περισσότεροι χωρίς άλλο εφόδιο παρά το όνειρο για μια καλύτερη ζωή. Το όνειρο. Αυτό το απροσδιόριστο εσωτερικό συναίσθημα που πολλές φορές είναι πιο απαραίτητο κι από τα χρήματα, κι από τις σπουδές κι από την κοινωνική θέση. Το όνειρο.
Κι ο κινηματογράφος είναι φτιαγμένος ακριβώς από αυτό:
« Το υλικό που φτιάχνονται τα όνειρα»

63th Cannes Film Festival day 2

Η νέα ταινία του Ιναρίτου Biutiful είναι η καλύτερη μεχρι στιγμής , με έναν εξαιρετικό χαρισματικό πρωταγωνιστή και μια ιστορία τόσο καθημερινή όσο και φιλμικά πολύ ενδιαφέρουσα
style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 259px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5472228465228162690" border="0" alt="" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhMy0UcQ1cybhVjmJWGLKKpx2SLNf5rZgDovHC5o_E8MG1fX5X2vk1X7As2-0twgUQlRhDjME1mWEaYalz_v8I4JyxEG_MZ6fm22eynzqyNsQ-S4imJlGvOeExu3fPYIJ2g1fPrLQ/s400/1118406_Chatroom_1196_Photo_Nick_Wall.jpg" />
Το Chatroom του Νακάτα βασισμένο στο θεατρικό έργο του Εντα Γουολς είναι συντριπτικό ως προς το μήνυμα μου και εξαιρετικό στις απολύτως αληθοφανείς ερμηνείες των νεαρών πρωταγωνιστών

Άκου τώρα τι πρωτότυπα συμβαίνουν στην μακρινή ετούτη χώρα Αστικό ζευγάρι προσλαμβάνει καμαριέρα η όποια μένει ολίγον έγκυος από τον άντρα και κινδυνεύει η σωματική ακεραιότητα της. Αγάπη μου δεν είναι όλες οι καμαριέρες Ζαν Μορο. Ειδικά στα μέσα του 2010 , πάρτο αλλιώς,,,

63th Cannes Film Festival day 1

Ο Ρομπεν των Δασών του Ράσελ Κρόου ήταν τελικά απογοητευτικός γιατί η δυναμική της αυθεντικότητας του ήρωα , χάθηκε μέσα σε ατέλειωτες βαρετές σκηνές που επέβαλε η πανίσχυρη παραγωγή για γκλαμουριά. Φυσικά 63 χρόνια μετά είναι απορίας άξιο τι λόγο εχει ένα καθαρόαιμο εμπορικό προϊόν διασκέδασης να είναι η ταινία έναρξης του σημαντικότερου –όπως θέλουν ακόμη να ισχυρίζονται οι μαθουσάλες της κινηματογραφικής αγοράς- φεστιβάλ , παρά μόνο υποχώρηση στις απαιτήσεις του μάρκετινγκ. Το μάρκετινγκ όμως όσο απαραίτητο κι αν είναι, απέδειξε εδώ και καιρό ότι δεν έχει τη δυνατότητα από την ίδια του φύση να ανακαλύψει τους αυριανούς μύθους. Απόδειξη πόσοι σημαντικοί σκηνοθέτες και πραγματικά φρέσκες ταινίες πρωτοπαρουσιάστηκαν όχι στα καθιερωμένα μεγάλα φεστιβάλ αλλά σε περιφερειακά φεστιβάλ που οι σούπερ φίρμες σνομπάρουν. Η εστω στα παράλληλα τμήματα κι όχι στο επίσημο διαγωνιστικό.

Η Τουρνέ του Ματιέ Αλμαρίκ, αν και πιο πικάντικη και φαντεζί σα θέμα με τις καλλιτέχνιδες του μπρουλέσκ-στριπ τιζ σα κράχτες και ένα αδιόρατο πέπλο μιας μελό νοσταλγίας και τον ίδιο τον σκηνοθέτη του «Σκάφανδρου και Πεταλούδας σα πρωταγωνιστή, δεν ενθουσίασαν και πολύ.

Ο Ξιαοσουάι από την Κίνα , αγαπημένος από τον «Ποδηλάτη του Πεκίνου» έφερε τα απαραίτητα χασμουρητά επιβεβαιώνοντας ότι η κρίση στα Καμένα Βούρλα , σορυ την μουσκεμένη από τροπική καταιγίδα Κρουαζετ, είναι πρωτίστως καλλιτεχνική και πολύ δευτερευόντως οικονομική. Ο ήρωας του Chongqing Blues είναι ενας πατέρας που διαπιστώνει την απόσταση απο τον γιό του και τις αιτίες που τη δημιούργησαν , όταν αυτός σκοτώνεται σε μια παράνομη δραστηριότητά του, πράγμα που τον οδηγεί σε μια ελεγειακή περιπλάνηση, με πολυ ωραια φωτογραφία.

63th Cannes Film Festival το επισημο διαγωνιστικό τμήμα

ANOTHER YEAR directed by Mike LEIGH
BIUTIFUL directed by Alejandro GONZÁLEZ IÑÁRRITU
COPIE CONFORME (CERTIFIED COPY) directed by Abbas KIAROSTAMI
DES HOMMES ET DES DIEUX (OF GODS AND MEN) directed by Xavier BEAUVOIS
FAIR GAME directed by Doug LIMAN
HORS LA LOI (OUTSIDE OF THE LAW) directed by Rachid BOUCHAREB
LA NOSTRA VITA (OUR LIFE) directed by Daniele LUCHETTI
LA PRINCESSE DE MONTPENSIER (THE PRINCESS OF MONTPENSIER) directed by Bertrand TAVERNIER
LUNG BOONMEE RALUEK CHAT (Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives) directed by Apichatpong WEERASETHAKUL
OUTRAGE directed by Takeshi KITANO
POETRY directed by LEE Chang-dong
RIZHAO CHONGQING (CHONGQING BLUES) directed by WANG Xiaoshuai
SCHASTYE MOE (MY JOY) directed by Sergei LOZNITSA
SZELÍD TEREMTÉS - A FRANKENSTEIN TERV (TENDER SON - The Frankenstein Project) directed by Kornél MUNDRUCZÓ
THE HOUSEMAID directed by IM Sangsoo
TOURNÉE (ON TOUR) directed by Mathieu AMALRIC
UN HOMME QUI CRIE (A screaming man) directed by Mahamat-Saleh HAROUN
UTOMLYONNYE SOLNTSEM 2: PREDSTOYANIE (THE EXODUS - Burnt by the sun 2) directed by Nikita MIKHALKOV

homotopia 2010

Ομοφοβία το αυγό του φιδιού για τις σύγχρονες κοινωνίες χωρίς πολιτισμό.
Το «διαφορετικό είναι το όμοιό μου», δεν είναι αξίωμα, είναι τρόπος ζωής.
Είναι στάση απέναντι σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία.
Είναι η απάντηση σε φόβους αιώνων.
Είναι το μέλλον ,είτε το αντέχουν ,είτε όχι, τα κέντρα αποβλάκωσης μαζών.
Γιατί κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και το ίδιο όμοιος με τον άλλον.
Αυτή είναι η ουσία μιας δημιουργικής κοινωνίας.
Η ανάπτυξη, μέσα από τη διαπαιδαγώγηση ,μιας αξίας απολύτως ξεχασμένης και καθόλου συμφέρουσας… ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΟΥ !
Πρώτα απ’ όλα λοιπόν σεβόμαστε τον εαυτό μας και μετά τους γύρω μας.
Μόνο έτσι προχωράμε.
Όχι άλλες ντουλάπες όχι άλλα μυστικά και ψέματα.
Όχι άλλες υποχωρήσεις από φόβο. Όχι άλλη ομοφοβία. Όχι πια…
Οι ταινίες μιλούν από μόνες τους γι αυτό. Άλλοτε δραματικά άλλοτε σαρκαστικά κι άλλοτε με χιούμορ κι ειρωνεία. Τίποτε ανθρώπινο δεν είναι ανώμαλο. Κι όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται να επιλέγουν τον τρόπο ζωής τους.
Από την πρώτη ταινία του είδους την Γερμανική «Διαφορετικός από τους άλλους» (Different from the Others) του Richard Oswald , το 1919, που περιγράφει τον έρωτα του δάσκαλου βιολιού Πωλ Κέρνερ για τον μαθητή του, ταινία που τις κόπιες της έκαψαν οι Ναζί, μέχρι τις μέρες μας με το Milk του Γκας Βαν Σαντ, που βραβεύτηκε με Oscar , ο κινηματογράφος ασχολήθηκε με την διαφορετικότητα και την ομοφοβία. Ίσως με άλλες λέξεις, ίσως καλυμμένα αλλά δεν θα μπορούσε να αγνοήσει μια κοινωνική πραγματικότητα .

Αυτές είναι οι 50 καλύτερες ταινίες που προτείνουμε να δείτε άσχετα με την σεξουαλική σας επιλογή. Ταινίες που ξεπέρασαν τη θεματολογία τους κι άγγιξαν τα συναισθήματα ενός πολύ μεγαλύτερου κοινού. Κι ας μη ξεχνάμε ότι η βασική αρχή του φασισμού είναι ο φόβος για το διαφορετικό.
The Boys in the Band (1970)
The Rocky Horror Picture Show (1975)
Making Love (1982)
My Beautiful Laundrette (1985)
Parting Glances (1986)
Maurice (1987)
Torch Song Trilogy (1988)
Longtime Companion (1990)
My Own Private Idaho (1991)
Philadelphia(1993)
The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994)
Jeffrey (1995)
A Beautiful Thing (1996)
Birdcage (1996)
In and Out (1997)
Edge of Seventeen (1998)
Get Real (1998)
Trick (1999)
Big Eden (2000)
Burnt Money (2000)
Juste Une Question D'amour (2000)
Broken Hearts Club (2000)
All Over the Guy (2001)
Hedwig and the Angry Inch (2001)
Yossi and Jagger (2002)
The Trip (2002)
Mambo Italiano (2003)
Angels in America (2003)
Latter Days (2003)
Sommersturm (2004)
Eating Out (2004)
Mysterious Skin (2004)
C.R.A.Z.Y. (2005)
Adam & Steve (2005)
Rent Count (2005)
Transamerica (2005)
Brokeback Mountain (2005)
Boy Culture (2006)
Shortbus (2006)
Another Gay Movie (2006)
The Bubble (2006)
Coffee Date (2006)
East Side Story (2006)
Shelter (2007)
Les Chansons D'Amour (2007)
Mulligans (2008)
Milk (2008)
Were the World Mine (2008)
Noah's Arc: Jumping the Broom (2008)
Prayers for Bobby (2009)
Στρέλλα (2009)
A single man (2009)

ΚΥΝΟΔΟΝΤΑΣ η υποψηφιότητα στα Oscar (+ 5 βασικά βραβεία)

Καλύτερης Ταινίας: «Κυνόδοντας»
Σκηνοθεσίας: Γιώργος Λάνθιμος («Κυνόδοντας»)
Α' Ανδρικού Ρόλου: Αντώνης Καφετζόπουλος («Ακαδημία Πλάτωνος»)
Α' Γυναικείου Ρόλου: Μίνα Ορφανού («Στρέλλα»)
Β' Ανδρικού Ρόλου: Χρήστος Πασσαλής («Κυνόδοντας»)
Β' Γυναικείου Ρόλου: Αννα Μάσχα («Χρυσόσκονη»)
Ντοκιμαντέρ: «Αλλος δρόμος δεν υπήρχε» του Σταύρου Ψυλλάκη
Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους: «Κι εγώ για μένα» του Τζώρτζη Γρηγοράκη
Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη: Αργύρης Παπαδημητρόπουλος («Βank Βang»)
Βραβείο Σεναρίου: Γιώργο Λάνθιμος-Ευθύμης Φιλίππου («Κυνόδοντας»)
Βραβείο Φωτογραφίας: Μarcus Waterloo («Μαύρο Λιβάδι»)
Βραβείο Μοντάζ: Γιώργος Μαυροψαρίδης («Κυνόδοντας»)
Βραβείο Μουσικής: Γιάννης Αγγελάκας («Ψυχή Βαθιά»)
Βραβείο Σκηνογραφίας: Γιώργος Γεωργίου («Μαύρο Λιβάδι»
Βραβείο Ενδυματολογίας: Βασίλης Μπαρμπαρίγος («Στρέλλα»)
Βραβείο Μακιγιάζ: Αpolonia Β και Μαίρη Σταυρακάκη («Στρέλλα»)
Βραβείο Ειδικών Εφέ: Πέτρος Νούσιας («Το κακό στην εποχή των ηρώων»)

Ελληνική Ακαδημία ΚΙνηματογράφου

Βραβείο Ειδικών Εφέ και Κινηματογραφικής Καινοτομίας
1. «Κυνόδοντας» – Γιώργος και Ρούλης Αλαχούζος
2. «Το Κακό στην Εποχή των Ηρώων» – Πέτρος Νούσιας
3. «Ψυχή Βαθιά» – Jordan Zahariev
Βραβείο Μακιγιάζ
1. «Στρέλλα» – Apollonia B. και Μαίρη Σταυρακάκη
2. «Το κακό στην εποχή των ηρώων» – Γιάννα Μαρματάκη
3. «Ψυχή Βαθιά» – Κυριακή Μελλίδου και Ivon Ivanova
Βραβείο Ήχου
1. «Παράδεισος στη Δύση» – Θανάσης Αρβανίτης
2. «Ricordi Mi» – Νίκος Παπαδημητρίου, Αλίκη Παναγή και Κώστας Βαρυμποπιώτης
3. «Ψυχή Βαθιά» – Στέφανος Ευθυμίου, Δημήτρης Βουτσάς, Πάνος Βουτσαράς και Κώστας Βαρυμποπιώτης
Βραβείο Ενδυματολογίας
1. «Μαύρο Λιβάδι» – Γιώργος Γεωργίου
2. «Στρέλλα» – Βασίλης Μπαρμπαρίγος
3. «Ψυχή Βαθιά» – Λουκία Χατζέλου
Βραβείο Σκηνογραφίας
1. «Μαύρο Λιβάδι» – Γιώργος Γεωργίου
2. «Στρέλλα» – Πηνελόπη Βαλτή
3. «Ψυχή Βαθιά» – Απόστολος Βέτας
Βραβείο Πρωτότυπης Μουσικής
1. «Στρέλλα» – Μιχάλης Δέλτα
2. «Συντρίμμια Ψυχής» – Νίκος Κηπουργός
3. «Ψυχή Βαθιά» – Γιάννης Αγγελάκας
(εδω να σημειωθεί η έξοχη μουσική σύνθεση του Δημήτρη Μαραμή για το Μαυρο Λιβάδι του Βαρδη Μαρινάκη η οποία προφανώς αγνοήθηκε απο τα μέλη της ακαδημίας)
Βραβείο Μοντάζ
1. «Κυνόδοντας» – Γιώργος Μαυροψαρίδης
2. «Ricordi Mi» – Αλέξης Πεζάς
3. «Στρέλλα» – Γιάννης Χαλκιαδάκης
Βραβείο Φωτογραφίας
1. «Μαύρο Λιβάδι» – Marcus Waterloo
2. «Ricordi Mi» – Ηλίας Κωνσταντακόπουλος
3. «Ψυχή Βαθιά» – Σίμος Σαρκετζής
Βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου
1. «Στρέλλα» – Μπέτυ Βακαλίδου
2. «Χρυσόσκονη» – Άννα Μάσχα
3. «Ψυχή Βαθιά» – Βικτώρια Χαραλαμπίδου
Βραβείο Β’ Ανδρικού Ρόλου
1. «Bang Bang» – Κώστας Βουτσάς
2. «Κυνόδοντας» – Χρήστος Πασσαλής
3. «Ο Διαχειριστής»- Κώστας Βουτσάς
Βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου
1. «Κυνόδοντας» – Αγγελική Παπούλια
2. «Ricordi Mi» – Θεοδώρα Τζήμου
3. «Στρέλλα» – Μίνα Ορφανού
Βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου
1. «Ακαδημία Πλάτωνος» – Αντώνης Καφετζόπουλος
2. «Κυνόδοντας» – Χρήστος Στέργιογλου
3. «Στρέλλα» – Γιάννης Κοκιασμένος
Βραβείο Σεναρίου
1. «Ακαδημία Πλάτωνος» – Αλέξης Καρδαράς και Φίλιππος Τσίτος
2. «Κυνόδοντας» – Γιώργος Λάνθιμος και Ευθύμης Φιλίππου
3. «Στρέλλα» – Πάνος Κούτρας και Παναγιώτης Ευαγγελίδης
Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη
1. «Bang Bang» – Αργύρης Παπαδημητρόπουλος
2. «Μαύρο Λιβάδι» – Βαρδής Μαρινάκης
3. «Χρυσόσκονη» – Μαργαρίτα Μαντά
Βραβείο Σκηνοθεσίας
1. «Ακαδημία Πλάτωνος» – Φίλιππος Τσίτος
2. «Κυνόδοντας» – Γιώργος Λάνθιμος
3. «Στρέλλα» – Πάνος Κούτρας
Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους
1. «Απογραφή» – Βαγγέλης Καλαμπάκας και Παναγιώτης Κυριακουλάκος
2. «Κι εγώ για μένα» – Τζώρτζης Γρηγοράκης
3. «Mesecina» – Σοφία Έξαρχου και Ελίνα Ψύκου
4. «Μετά το χαρακτηριστικό ήχο» – Αχιλλέας Κυριακίδης
5. «Ο σκύλος» – Νίκος Labot
Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Τεκμηρίωσης (Ντοκιμαντέρ)
1. «Άλλος δρόμος δεν υπήρχε» – Σταύρος Ψυλλάκης
2. «Εθνικός Κήπος» – Μαρία Γεντέκου
3. «Ξένες σε ξένη χώρα» – Δημήτρης Παναγιωτάτος
Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Μυθοπλασίας
1. «Ακαδημία Πλάτωνος» – Κωνσταντίνος Μωριάτης
2. «Guilt» – Βασίλης Μαζωμένος και Ρούλα Νικολάου
3. «Κυνόδοντας» – Γιώργος Λάνθιμος, Γιώργος Τσούργιαννης και Ηρακλής Μαυροειδής
4. «Στρέλλα» – Πάνος Κούτρας και Ελένη Κοσσυφίδου
5. «Ψυχή Βαθιά» – Γιάννης Ιακωβίδης και

Παιδιά στον Κόσμο

Το Seven Film Gallery

σε συνεργασία με

Γ’ Αρσάκειο Δημοτικό Σχολείο Ψυχικού

παρουσιάζει το αφιέρωμα με θέμα:

ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

(η κοινή μας πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία)

Ο κινηματογραφικός φακός προσεγγίζει με διαφορετικό τρόπο ανάλογα με τις ανάγκες, τα μηνύματα και την ευαισθησία του δημιουργού, πέρα από τα παραμύθια και τα εύκολα ευχολόγια, το περιβάλλον της ανατροφής και της ανάπτυξης των παιδιών, ενώ ταυτόχρονα σχολιάζει και τον κόσμο που τους ετοιμάζουμε.

Στο χέρι μας είναι να διαθέσουμε λίγο χρόνο για να αφήσουμε την καλυμμένη από τα καθημερινά μας προβλήματα ευαισθησία μας, να πλησιάσει σ’ αυτόν το γνωστό άγνωστο κόσμο της παιδικής ηλικίας. Να αποφασίσουμε να προσεγγίσουμε από μια άλλη γωνία τα παιδιά, να τα στηρίξουμε και να τους προσφέρουμε αυτό που ίσως οι δικοί μας «μεγάλοι» ξέχασαν να μας δώσουν: προσοχή κι ενδιαφέρον!

· 50 ταινίες που καταγράφουν με δραματικό, κωμικό, παράξενο και πρωτότυπο τρόπο το πόσο εγωιστικά διαλύουμε την έννοια της πυρηνικής οικογένειας.

· 50 ταινίες για την ανωριμότητα των «μεγάλων» και τη σιωπή των «μικρών».

· 50 ταινίες για την ανασφάλεια στα μεταβατικά χρόνια προς τον νέο κοινωνικό μεσαίωνα της παγκοσμιοποίησης.

· 50 ευαίσθητα ενσταντανέ για τα πιο σημαντικά ανθρώπινα όντα της ζωής μας.

· 50 ταινίες για την ανωριμότητα, την αδιαφορία, την έλλειψη σεβασμού και τη σκληρότητα.

· 50 προτάσεις για την μνήμη, τη γνώση και την προοπτική μιας ζωής με νόημα, στόχο και όνειρο.

· 50 ανόμοιες ταινίες διαφορετικών νοοτροπιών, παραδόσεων και πολιτισμών, αλλά μιας μόνο κοινής πατρίδας: της παιδικής ηλικίας.

Την επιμέλεια του αφιερώματος έχει ο εκπαιδευτικός Σίμος Βερβερίδης

Οι ζωγραφιές είναι του Λευτέρη Τεπετζικιώτη και της Δέσποινας Παπαδάκη μαθητών της Ε’ τάξης του Γ’ Αρσακείου Δημοτικού Σχολείου Ψυχικού.

ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Λευκή Κορδέλα (Das weisse Band)

Η πόλη του Θεού (Cidade de Deus)

Χυμαδιό (The Wackness)

Όλα τα αόρατα παιδιά (All the Invisible Children )

Άσε το κακό να μπει (Låt den rätte komma in)

Και τα σπουργίτια τραγουδούν (Avaze gonjeshk-ha)

Κλέφτες Αλόγων ( Voleurs de chevaux)

Το κύμα (Die Welle)

Εμπιστεύσου την αγάπη (Zuo you)

Λονδίνο - Μπράιτον ( London to Brighton)

Ροζέτα (Rosetta)

Το παιδί (L'enfant)

Όλα για την μητέρα μου (Todo sobre mi madre)

Το Φεγγάρι (La luna)

Ο γιος (Le fils)

Τα παιδιά του παραδείσου (Bacheha-Ye aseman)

Βροχή (Baran)

Το χρώμα του παραδείσου (Rang-e khoda)

Μπίλυ Ελιοτ (Billy Elliot)

Το ζευγάρι της Ντίσκο (Disco ping)

Τα παιδιά της χορωδίας (Les choristes)

Η πόλη των χαμένων παιδιών (La cité des enfants perdus)

Το χαρτζιλίκι (L'argent de poche)

Εγχειρίδιο αναγνώρισης αγίων (Guide to recognizing your saints)

Ο αρχάριος (Rushmore)

Η Υπόσχεση (La promesse)

Λεον (Leon)

Ταμπού (Towelhead)

Ευτυχία (Happiness)

Συλλαμβάνοντας τους Φρίντμαν (Capturing the Friedmans)

Και οι χελώνες μπορούν να πετάξουν (Lakposhtha parvaz mikonand)

Η νίκη της Σαμοθράκης

Τοπίο στην Ομίχλη

Τα τρομερά παιδιά (Les enfants terribles)

Χαρταετοί πάνω απ’ την πόλη (The Kite Runner)

Ο κύριος Ιμπραήμ και τα λουλούδια του Κορανίου (Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran)

Κάπταιν Χουκ (Hook!)

Η Ναυσικά της κοιλάδας των ανέμων (Kaze no tani no Naushika)

Kids(Kids)

Ο Κιρίκου και η Μάγισσα (Kirikou et la sorcière)

Το παιδί κι η αλεπού (Le renard et l’enfant)

Αζουρ και Ασμάρ (Azur et Asmar)

Η λίστα του Σίντλερ (Schindler’s list)

Το ταμπούρλο (Die Blechtrommel)

Το κόκκινο μπαλόνι (Le ballon rouge )

Η ιστορία ενός άτακτου κοριτσιού (Tale of a naughty girl)

Μαίρη Πόππινς (Mary Poppins)

Αννυ (Annie)

Ο μάγος του Οζ (Wizard of Oz)

Η μελωδία της ευτυχίας (Sound of music)

Seven Film Gallery - η μόνη γκαλερί που νοικιάζει τα έργα της

Αλ.Σβώλου 45 Θεσσαλονίκη www.sevenfilmgallery.blogspot.com

0030-2310-275185 v7svolou@hol.gr

οι Piano Magic στο ΜΥΛΟ

Η ομάδα Melotron, σε συνεργασία με την Kazandb, παρουσιάζουν ένα από τα πιο σημαντικά ανεξάρτητα μουσικά σχήματα της εποχής, τους Piano Magic, που μας επισκέπτονται για δεύτερη φορά στην Θεσσαλονίκη, για να πραγματοποιήσουν μια ζωντανή εμφάνιση στο Club του Μύλου, την Κυριακή 21 Μαρτίου.

Με 12 αλμπουμ στο ενεργητικό τους είναι οι πιο ανεξάρτητοι από τους ανεξάρτητους μουσικους της εποχής μας, πάντα να πειραματίζονται με το καινούργιο και πάντα να εκπλήσσουν τους θαυμαστές τους με την σκοτεινή πλευρά των στίχων τους που παραπέμπουν στους λατρεμένους Joy Division και τους παράξενους γκοτθικούς Cure.
Μη ξεχνάμε ότι αυτοί βρίσκονται πίσω κι από τη φοβερή μουσική της ταινίας του Bigas Luna “Son de Mar”

Την Κυριακή το βραδυ λοιπόν στον Μύλο οι μουσικόφιλοι της πόλης έχουμε το μυστικό μας ραντευού μετά το overdose ντοκιμαντερ που βιώσαμε.

www.piano-magic.co.uk

Φεστιβαλ Ντοκιμαντερ Θεσσαλονίκης 2010

Το τελευαίο τρένο του γυρισμου του Lixin Fan

Σκηνοθεσία: Λίξιν Φαν

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Lixin Fan

Μοντάζ: Lixin Fan, Mary Stephens

Ήχος: Liming Fan

Μουσική: Olivier Alary

Παραγωγός: Mila Aung-Thwin, Daniel Cross

Παραγωγή: Eyesteelfilm T. +1 514 9374893 info@eyesteelfilm.com www.eyesteelfilm.com

Τύπος: Digibeta Έγχρωμο

Χώρα Παραγωγής: Καναδάς

Διάρκεια: 87'

Έτος Παραγωγής: 2009

Έχοντας καταργήσει τα όρια μεταξύ μυθοπλασίας και ντοκυμαντέρ, το ντοκυμαντέρ αυτό είναι η ιστορία μιας αγροτικής οικογένειας όπου οι γονείς αφήνουν τα παιδιά στο χωριό και οι ίδιοι πηγαίνουν στα αστικά κεντρα προκειμένου να βρουν εργασία. Αναδεικνύεται μέσω των ανθρώπων αυτών το φαινόμενο της εσωτερικής μετανάστευσης που παρατηρείται στη σύγχρονη Κίνα καθώς οι άνθρωποι αυτοί επιστρέφουν στα σπίτια τους μόνο την Πρωτοχρονιά, κλέβοντας λίγες μέρες για να δουν τις οικογένειές τους. Το αξιακό υπόβαθρο είναι αυτό της απαξίωσης της ατομικότητας ως προσώπου και της ένταξής του στην α-πρόσωπη μάζα, η οποία κινείται υπό τις εντολές αστυνόμων και φυλάκων. Η ανέχεια αλλά και η απόσταση οδηγούν σχεδόν νομοτελειακά τους ανθρώπους σε αποξένωση και οι δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ τους μοιάζουν να έχουν γκρεμιστεί. Χαρακτηριστική ήταν η απουσία φιλίας καθ' όλη τη διάρκεια του ντοκυμαντερ. Όλες οι συναντήσεις και οι συνομιλίες έμοιαζαν με παράλληλους μονολόγους απειράριθμων ανθρώπων που δεν τέμνονταν παρά έπεφταν ανεξέλεγκτα ο ένας πάνω στον άλλο.
Παρολ' αυτά, με τα μεγάλα σε διάρκεια πλάνα τοπίων και η επανάληψη των ίδιων μοτίβων ( κυρίως ο συνωστισμός στους σιδηροδρομικούς σταθμούς και η διαρκής ανησυχία για την απουσία χρημάτων) τα οποία μάλιστα δίνονταν με ρυθμό αρκετα αργό, το ντοκυμαντέρ δεν κατάφερε να αποφύγει τη μονοτονία.
Αξίζει να σημειωθεί εν τέλει, αναφορικά με τη σχέση μυθοπλασίας και ντοκυμαντέρ πώς, σύμφωνα με τα όσα ειπώθηκαν κατά το QnA, ο τρόπος που ακολουθήθηκε ήταν αυτός που ταίριαζε καλύτερα στα πρόσωπα, καθώς οι Κινέζοι δεν είναι εξοικειωμένοι στο να γίνονται αντικείμενα βιντεοσκόπησης και δε θα μπορούσαν να αντεπεξέλθουν ενδεχομένως σε ένα πιο αυστηρά δομημένο ντοκυμαντέρ.

Χημειοθεραπέια του Pawel Lozinski
Σκηνοθεσία: Πάβελ Λοζίνσκι

Σενάριο: Pawel Lozinski

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Kacper Lisowski

Μοντάζ: Katarzyna Maciejko-Kowalczyk p.s.m.

Παραγωγός: Pawel Lozinski

Παραγωγή: Pawel Lozinski Produkcja Filmow, Poland T.+ 48 22 6174853 pawel.lozinski@wp.pl

Συμπαραγωγή: TVP S.A.

Τύπος: Digibeta Έγχρωμο

Χώρα Παραγωγής: Πολωνία

Διάρκεια: 58'

Έτος Παραγωγής: 2009
Το φετινό φεστιβάλ έχει ένα ολόκληρο τμήμα του αφιερωμένο στο πολωνικό ντοκυμαντέρ κομμάτι του οποίου είναι και το συγκεκριμένο. Εδώ μεταφέρεται μέσω της κάμερας ένα κομμάτι της πραγματικότητας τόσο μακρινό -μπορώ να μιλήσω με βεβαιότητα για τον εαυτό μου- που κινείται στα όρια μεταξύ αγνώστου και λησμονημένου. Καταγράφεται η ζωή των ανθρώπων σε ένα κέντρο χημειοθεραπείας. Καταγράφεται η ζωή ανθρώπων για τους οποίους η ζωή μοιάζει να σταμάτησε. Ή ίσως σταμάτησε για όσους βρίσκονται έξω από αυτό. Για πολλούς ασθενείς αντιθέτως, όλα διακυβεύονται. Όλα εδώ σημαίνουν επιβίωση.
Ο σκηνοθέτης παραθέτει απολύτως ρεαλιστικά την παραμονή στο κέντρο χημειοθεραπείας δίχως να περιπίπτει σε δραματοποιήσεις που μάλλον θα μείωναν τη δυναμική του ντοκυμαντέρ. Είναι μία σειρά διαλόγων όπου τα πρόσωπα διαγράφονται υπό τη σκέπη του κοινού, ταυτόχρονά όμως ατομικού δράματος.
Ο ρυθμός είναι χαρακτηριστικά αργός, με αποτέλεσμα σε συνδυασμό με μία δομή εντελώς ευθύγραμμη, το ντοκυμαντέρ να γίνεται ίσως κουραστικό, πάντα δίχως ούτε στιγμή να φορτίζει συναισθηματικά τους θεατές. Αντιθέτως αφαιρεί περισσότεο τη διάθεση του αισθάνεσθαι και επιβάλλει σιωπή -η σιωπή στην αίθουσα ακριβώς μετά το τέλος της προβολής ηταν ενδεικτική.
Νομίζω όμως πως κάπου εδώ βρίσκει τα όρια της η αυθαιρεσία του ανθρώπου να μιλά για την πραγματικότητα που δε γνωρίζει.



Οθων Ψαλτόγλου

Φεστιβαλ Ντοκιμαντερ Θεσσαλονίκης 2010

ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΓΥΜΝΟ

Σκηνοθεσία:	Βάσος Γέωργας
Σενάριο:	Δημήτρης Κολιοδήμος
Διεύθυνση Φωτογραφίας:	Γιάννης Κοτρώτσης, Διονύσης Γαγάτσος
Μοντάζ:	Ευγενία Λαμπρινίδου
Παραγωγός:	Υβόνη Ρόμαν Τσοχατζοπούλου
Παραγωγή:	Yvone Roman Films
Συμπαραγωγοί:	Βάσος Γέωργας, Δημήτρης Κολιοδήμος
Τύπος:	Digital Beta Έγχρωμο-Ασπρόμαυρο
Χώρα Παραγωγής:	Ελλάδα
Διάρκεια:	102'
Έτος Παραγωγής:	2010

	Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ο ελληνικός κινηματογράφος έμπαινε σε μια περίοδο κρίσης. Μία από τις όψεις της λεγόταν «κρίση θεματολογίας» και μία από τις εξόδους άκουγε στο όνομα «ερωτικός κινηματογράφος». Το είδος ήταν ήδη γνωστό από την πληθώρα των ξένων ταινιών που διανέμονταν στις ελληνικές αίθουσες με την ένδειξη «αυστηρώς ακατάλληλο» και η ντόπια εκδοχή του είχε πολλές παραλλαγές. Όπως είχε και πολλά πρόσωπα, εμπρός και πίσω από την κάμερα, που κυριάρχησαν στο κινηματογραφικό στερέωμα για μια δεκαετία, πριν κάποιοι από αυτούς αλλάξουν ρότα και πριν κάποιοι άλλοι πάρουν τα πιο εύκολα μονοπάτια της βιντεοταινίας ή ακολουθήσουν τις πιο δύσβατες ατραπούς της σκληρής πορνογραφίας. Πρόσωπα που δημιούργησαν αυτές τις ταινίες και άτομα που μπορούν τεκμηριωμένα και με γοητευτικό τρόπο να τις σχολιάσουν, μιλούν σήμερα στην κάμερα και τον λόγο τους συνοδεύουν και υποστηρίζουν χαρακτηριστικά αποσπάσματα αυτού που αποκαλείται «ελληνικό πορνό». Από τη «μαλακή» στη «σκληρή» εκδοχή του, ή από το γυμνό στην οθόνη στο κινηματογραφικό σεξ, Το σινεμά γυμνό κλείνει με νόημα το μάτι στον θεατή, μιλώντας του για την ιστορία του ελληνικού ερωτικού σινεμά και το ευρύτερο κοινωνικο-ιστορικό πλαίσιο εντός του οποίου αυτό δημιουργήθηκε. ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2010 - 20:30 TΩNIA MAPKETAKH: Τετάρτη, 17 Μαρτίου 2010 - 22:30

η αλήθεια της εικόνας ... με εικόνες

Οδύσσειες Σωμάτων του Αντώνη Μποσκοιτη

Το Σάββατο το βράδυ στο ΟΛΥΜΠΙΟΝ της Θεσσαλονίκης, θα αρχίσουν να πέφτουν οι τίτλοι από ένα ντοκιμαντέρ που όμοιό του δεν έχει ξαναγίνει. Ο γνωστός για την ευαίσθητη ματιά του και την αναρχική τεχνική του Αντώνης Μποσκοίτης θα παρουσιάσει την ολοκληρωμένη εκδοχή του κινηματογραφικού αφιερώματος που έχει κάνει για τον μεγαλύτερο από τους μύθους του κινηματογράφου μας, τον Νίκο Κούνδουρο. Ένα από τα ξεχωριστά θέματα της ταινίας είναι πως επιτέλους δεν είναι και αγιογραφία κι ένα δεύτερο είναι η συγκέντρωση σπάνιου υλικού από τη φιλμογραφία του πλέον επιδραστικού κινηματογραφιστή μας.

Αναμφισβήτητα ο Νίκος Κουνδουρος είναι κάτι πολύ περισσότερο από ενας σκηνοθέτης. Είναι ένας κατασκευαστής. Πρωτίστως συναισθημάτων και δευτερευόντως μια αλάνθαστη μεζούρα καταγραφής ενός εν υπνώσει κοινωνικού και πολιτικού ασυνειδήτου. Δύσκολο να καταγράψει κανείς την πολυσχιδή του φύση.

Ακτιβιστής, πέρα από οποιαδήποτε σύμβαση, με βλέμμα ποιητικό και στόμα αναρχικό. Ερωτικός και καθημερινός. Απλός κι αβάσταχτα πολυσύνθετος. Υπάρχει ζει και κυκλοφορεί σε μια χώρα που του το αρνείται πεισματικά.

Η κάμερα του Μποσκοιτη με χιούμορ καθαρότητα και γνήσια γκονταρική διάθεση καταγράφει τον άνθρωπο και τον μύθο και δε σταματά εδώ. Συγκεντρώνει ότι πιο αξιόλογο έχει συνεργαστεί μαζί του για να μιλήσει γι αυτόν. Όχι πάντα θετικά. Όχι πάντα με κέφι. Μα ούτε αυτό του αρκεί. Συγκεντρώνει ανένταχτους καλλιτέχνες μουσικούς να ανασυστήσουν μουσικές μνήμες για να επενδύσει στο φιλμικό μας συναίσθημα από την Λίνα Νικολακοπούλου ως τον Ηλία Λιούγκο και τον Γιώργη Χριστοδούλου.

Η ταινία σε ακινητοποιεί. Είναι σα πολιτιστικός πυροβολισμός στο βόλεμα σου.

Και σε κάνει να θες να δεις κι άλλο κι άλλο για όλους όσους τα τηλεοπτικά μέσα των εργολαβουν αποκρύπτουν από το φόβο της γνώσης.

Στο Ολύμπιον το βράδυ του Σαββάτου δε θα δακρύσει κανείς, τη συγκίνησή μας θα την πνίξει ο θυμός για την μνήμη μας που την θέλουν κενή. Γιατί η μνήμη μας είναι το μέλλον μας κι αυτή η ταινία ανήκει ήδη στην μυθολογία του μέλλοντός μας.