Τετάρτη 27 Ιουνίου 2012

ο Ιεραπόστολος







  1. LE MISSIONNAIRE

    Σκηνοθεσία: Roger Delattre
    Παίζουν: Jean-Marie Bigard, David Strajmayster, Thiam Aïssatou, Jean Dell, Michel Chesneau

    Για λόγους μάλλον όχι δύσκολο να φανταστεί κανείς, μια καλή κωμωδία αποτελεί σταθερή αξία για τους φίλους του κινηματογράφου, αλλά και της κατ’ οίκον διασκέδασης, έστω κι αν στην δεύτερη περίπτωση η απόλαυση μειώνεται κάπως, καθότι το γέλιο είναι έκφραση της κοινωνικής διάστασης του ανθρώπου και χάνει μέρος της αξίας του όταν γίνεται κατ’ ιδίαν. Σε κάθε περίπτωση πάντως, όσο τα προβλήματα, προσωπικά τε και κοινωνικά, επιμένουν, άλλο τόσο θα εντείνεται και η ανάγκη μας για μια ποιοτική, έξυπνη και, πάνω απ’ όλα, αστεία κωμωδία. Με τον Ιεραπόστολοβρισκόμαστε μπροστά σε ένα επάξιο δείγμα της, καλώς νοούμενης, εμπορικής γαλλικής σχολής κωμωδίας: ευφάνταστα ανατρεπτικές καταστάσεις, καταιγιστικοί διάλογοι γεμάτοι λογοπαίγνια, γρήγοροι ρυθμοί, ερμηνείες ενίοτε υπερβολικές, πνεύμα ανθρωπιάς και αισιοδοξίας, σινεφίλ αναφορές. Η ιστορία βασίζεται πάνω σε ένα κλασικό μπέρδεμα ρόλων: Ένας αποφυλακισμένος ληστής μεταμφιέζεται σε παπά για να ξεφύγει από τους παλιούς του συνεργάτες. Πάνω σε μια σειρά από αστείες καταστάσεις που εδράζονται πάνω στο οξύμωρο του να προσπαθεί ένας σκληρός εγκληματίας να συμπεριφερθεί σαν παπάς, έρχεται να προστεθεί και μια ευτράπελη ανατροπή της κοινής σοφίας: τελικά, τα ράσα κάνουν τον παπά! Σε αντίθεση με το λογικώς αναμενόμενο, ο ληστής πείθει. Γιατί τελικά – και αυτό είναι ακόμη ένα αστείο στο οποίο οικοδομεί η ταινία –εμείς οι άνθρωποι είμαστε πρόθυμοι να δούμε αυτό που οι ίδιοι θέλουμε, παρά αυτό που πραγματικά υπάρχει. Η ταινία εξελίσσεται σε ένα ειδυλλιακό κι απόμακρο χωριουδάκι των γαλλικών Άλπεων. Εκεί κανείς δεν έχει αυτοκίνητο, το δε ΚΤΕΛ περνά μια φορά τη μέρα. Οι κάτοικοι, απομονωμένοι και βαριεστημένοι, είναι αρκετά φευγάτοι, πίνουν αρειμανίως, επιδίδονται σε διάφορες ακατονόμαστες σεξουαλικές πράξεις τις οποίες σπεύδουν στη συνέχεια να εξομολογηθούν στον παπά, όλ’ αυτά όμως που θα μπορούσαν να αποτελέσουν το υλικό για ένα ακόμα δράμα αποκάλυψης της ανθρώπινης αθλιότητας δια χειρός φον Τρίερ ή Χάνεκε, αποτελούν εδώ αφορμή για μια ματιά τυπική της κωμωδίας, ανάλαφρη, καρτουνίστικη, με ένα συναίσθημα άφεσης και λύτρωσης να κυριαρχεί. Κι αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που χρειαζόμαστε την κωμωδία: για να θυμίζει την αστεία πλευρά των ανθρώπινων ελαττωμάτων, την απλή, ή και απλοϊκή, διάσταση των προβλημάτων που υπό κανονικές συνθήκες μας φαίνονται ανυπέρβλητα. Η ταινία βασίζει αρκετή από τη δύναμή της στην ερμηνεία του πρωταγωνιστή της Ζαν-Μαρί Μπιγκάρ, μια γαλλική εκδοχή του Τακέσι μπιτ Κιτάνο, ο οποίος καταφέρνει  να δημιουργήσει πίσω από το σκληρό κι ανέκφραστο πρόσωπό του έναν πειστικό παπά, δυναμικό, έξυπνο, σε τελική ανάλυση ευαίσθητο κι ανθρώπινο. Διασκεδαστικές οι σκηνές παρωδία γκαγκστερικών ταινιών και μιούζικαλ, προσθέτουν ένα ακόμα επίπεδο στην παραγωγή νοήματος και χιούμορ. Οι γρήγοροι ρυθμοί κρατούν τον θεατή «ζεστό», σε μια διαρκή κατάσταση αναμονής του επόμενου γκαγκ, χωρίς να τον αφήσουν να χαλαρώσει ή να ξεχαστεί. Δυστυχώς για τους μη γαλλομαθείς ένα ποσοστό των αστείων χάνεται, καθώς πρόκειται για λογοπαίγνια. Η τελική εντύπωση που αφήνει η ταινία είναι ότι πετυχαίνει το σκοπό της, έστω κι αν δεν πρόκειται να μείνει στην ιστορία
    Αγγελος Γιάννου 
Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

MIRAL





Σκηνοθεσία: Julian Schnabel
Παίζουν: Hiam Abbass, Freida Pinto, Yasmine Al Massri, Siddig Hani
ΗΠΑ/Γαλλία/Ισραήλ/Ινδία, 2010. Διάρκεια: 112΄

Δεν θα μπορούσαμε να βρούμε καταλληλότερη ταινία για να σας προτείνουμε μέσα σε αυτή την αποπροσανατολιστική και άκρως αποπροσανατολισμένη προεκλογική περίοδο που διανύουμε, από αυτό το ανθρώπινο δράμα που εξελίσσεται με φόντο την μεσανατολική διένεξη. Αγκαλιάζοντας σχεδόν μισό αιώνα ισραηλινοπαλαιστινιακής διαμάχης, από τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ το 1947 μέχρι την – ανεφάρμοστη μέχρι σήμερα - συμφωνία του Όσλο το 1993, με την οποία τερματίστηκε η πρώτη Ιντιφάντα του 1987, το Μιράλ εστιάζει όχι μόνο στη ζωή του ομώνυμου κοριτσιού, που μεγάλωσε στα χρόνια της Ιντιφάντα και διχάστηκε ανάμεσα στην ανάγκη να υπακούσει στις γονικές επιταγές για μόρφωση και προκοπή και στην εσωτερική ανάγκη για πολιτικό πατριωτικό αγώνα, αλλά και στη ζωή της Χιντ Χουσέινι, μιας εύπορης Παλαιστίνιας, η οποία αφιέρωσε τη ζωή της στην ίδρυση και λειτουργία ενός ορφανοτροφείου-σχολείου για τα ορφανά-θύματα του πολέμου της Παλαιστίνης.

Ο – εβραϊκής καταγωγής – αμερικάνος σκηνοθέτης Τζούλιαν Σνέιμπελ (Μπασκιά, Πριν πέσει η νύχτα) διασκευάζει το ομότιτλο ευπώλητο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της παλαιστίνιας Ρούλα Τζιμπρίλ, για να μας δώσει μια ταινία επικών διαστάσεων, η οποία φιλοδοξεί να θέσει το παλαιστινιακό ζήτημα μέσα στο οικουμενικό πλαίσιο μιας ευκρινώς γυναικείας οπτικής, η οποία δίνει έμφαση στη σημασία της παιδείας για την υπέρβαση των εθνικών και πολιτικών αντιθέσεων και την εξεύρεση συναινετικών λύσεων. Οι επικρίσεις φυσικά είναι εύκολες και ελλοχεύουν παντού: η ταινία επιχειρεί εμφανώς να «στρογγυλέψει τις άκρες» και, παρότι δεν μπορεί να αποφύγει την παρουσίαση της βίας (η δεκαεξάχρονη Μιράλ συλλαμβάνεται σε διαδήλωση και βασανίζεται κατά τη διάρκεια ανάκρισης, ο ισραηλινός στρατός γκρεμίζει σπίτια Παλαιστινίων), αποφεύγει σαφώς την υπερβολική εστίαση σε αυτά, δείχνοντας μια σαφή προτίμηση στην αστική τάξη, η οποία διαθέτει την πολυτέλεια να ενδιαφέρεται και να χρηματοδοτεί την παιδεία και να ονειρεύεται, μέσα σε όλη αυτή την απελπισία, ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά της. Η παιδεία νοείται βεβαίως ως ένα οικουμενικό ιδανικό, και όχι σαν ένα εργαλείο καλλιέργειας μιας εθνικής ή πολιτικής συνείδησης που θα μπορούσε να οξύνει την σύγκρουση. Η ιδεολογική πρακτική της Χιντ Χουσέινι είναι σαφής: αποστασιοποίηση από τα πολιτικά δρώμενα, ουδετερότητα, ειρηνική συμβίωση. Οι πολιτικοί και εθνικοί αγώνες νοούνται ως δουλειά των ανδρών και της εργατικής τάξης. Παιδεία σημαίνει οικουμενικές αξίες, ανθρωπιά, αλληλοκατανόηση, σωφροσύνη, ψυχραιμία, αυτοσυγκράτηση, και βέβαια, αγάπη του εαυτού πάνω απ’ όλους και όλα. Έτσι, η Μιράλ στο τέλος εξασφαλίζει μια υποτροφία και διαφεύγει στο εξωτερικό, για να ακολουθήσει στη συνέχεια δημοσιογραφική καριέρα.

Η ταινία είναι σκηνοθετικά άψογη, με θαυμάσια οπτικά και αφηγηματικά ευρήματα, σύνθετο μοντάζ και πρωτότυπη δομή. Πάσχει βέβαια από τα γνωστά κουσούρια των διεθνών παραγωγών, ήτοι ένα αλλοπρόσαλλο διεθνές καστ άνευ συνοχής, χρήση σπαστών αγγλικών ως μητρικής γλώσσας από… εβραίους και παλαιστίνιους, μουσική επένδυση – ετερόκλητο ποτ πουρί, παρόλ’ αυτά όμως είναι άκρως χρήσιμη όχι μόνο για μια ευαισθητοποίησή μας πάνω στο παλαιστινιακό ζήτημα, όχι μόνο σαν ύμνος πάνω σε μια γυναικεία-οικουμενική ματιά, αλλά και σαν μια ύστατη υπενθύμιση σε μας πριν από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Μια υπενθύμιση της σημασίας της σωφροσύνης και της συγχώρεσης, αλλά και της αξίας της μέσης, και αναγκαστικά συμβιβαστικής, λύσης. Ας αντλήσουμε τη δύναμη από μέσα μας, έστω και στο παραένα, να υπερβούμε τις αντιθέσεις και τα εύκολα κηρύγματα μίσους και να επιλέξουμε μετριοπαθείς, συναινετικές, ενωτικές φωνές, που αποτελούν και τη μοναδική ελπίδα μας εν μέσω κρίσης να αποφύγουμε τα χειρότερα, τα οποία δυστυχώς δεν θα έχουν μόνο οικονομική, αλλά και ευρύτερα πολιτική και κοινωνική διάσταση. Γιατί το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται ανενόχλητο ακριβώς εκεί όπου δεν το περιμένει κανείς, συχνά, όπως εντοπίζει ο Μάνος Χατζιδάκις στο υπέροχο κείμενό του για το φασισμό, με τη μορφή "λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων". Και όταν το τσόφλι σπάσει, θα είναι πλέον αργά…
Αγγελος Γιάννου 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τετάρτη 13 Ιουνίου 2012

SFG


Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τετάρτη 6 Ιουνίου 2012

Seven Film Gallery Για ένα σινέμα με ανθρώπινες ιδιότητες


St. George shoots the drago

1914. Σερβία,  σύνορα Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας. Αρχή του πρώτου παγκοσμίου πολέμου. Βασισμένη σε αληθινή ιστορία, η ταινία ξεδιπλώνεται με τη δύναμη μιας επικής αρχαίας τραγωδίας στο σκηνικό μιας Ευρώπης που κλονίζεται. Μια εξαιρετική παραβολή των διώξεων των πρώτων χριστιανών με τους τραυματισμένους Σέρβους των δύο βαλκανικών πολέμων, όταν στο κατώφλι του πρώτου παγκοσμίου πολέμου σύρθηκαν στην πρώτη γραμμή, σε σίγουρο θάνατο, όπως ο άγιος Γεώργιος από τον Διοκλητιανό. Κι όλα αυτά με φόντο ένα ερωτικό τρίγωνο ανάμεσα σε έναν βετεράνο πολεμιστή, τον αστυνόμο του χωριού και την όμορφη σύζυγο του.
Μια εξαιρετικά επίκαιρη ταινία, με αφορμή και φόντο το  πρόσφατο παρελθόν των Βαλκανίων, που εξακολουθεί να στοιχειώνει το παρόν και ίσως το μέλλον της περιοχής. 

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Για ένα σινέμα με ανθρώπινες ιδιότητες

Για ένα σινέμα με ανθρώπινες ιδιότητες


Μετά την εντυπωσιακή υποδοχή που είχε η πρωτοβουλία μας να εκδώσουμε σε dvd κάτω από την ετικέτα Seven Film Gallery, τις πέντε πρώτες ταινίες από την συλλογή της Seven Films, συνεχίζουμε με τους επόμενους τέσσερις τίτλους, επιμένοντας ότι σε τούτους τους δύσκολους, μεταβατικούς καιρούς, η τέχνη του κινηματογράφου μπορεί να είναι η καθημερινή μας όαση και ψυχαγωγία.
Επιμένουμε σε έναν κινηματογράφο της μνήμης και της κριτικής, του χιούμορ και της αισθητικής, που αφορά κάθε άνθρωπο που θέλει να ζει στην εποχή του. Ένα σινεμα που μετουσιώνει τα βιώματα σε Τέχνη, ένα σινεμα που εξυψώνει, εκπαιδεύει, ευαισθητοποιεί και προτείνει.
Η Seven Films επιμένει σε ένα σινεμα που μας υπενθυμίζει , πόσο σημαντικές είναι οι ανθρώπινες ιδιότητες στην Ιστορία. Ιδιότητες που μέσα στη συνάφεια του κόσμου και του πολύ γρήγορου τρόπου ζωης, αρχίζουμε να χάνουμε σιγά σιγά.
Η Seven Films, προτείνει την ψυχαγωγία του αύριο, καταθέτοντας βραβευμένα φιλμ που εξηγούν, το καθένα με το δικό καλλιτεχνικό τρόπο ,  την Ιστορία  του χτες.

Σας ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη σας και υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε

Estomago

Ο κόσμος είναι φτιαγμένος από ανθρώπους που τρώνε κι αυτούς που τους τρώνε. Ο Ραϊμούντο Νονάτο, βρίσκει άλλο τρόπο να επιβιώσει: μαγειρεύει. Αρχικά σε ένα μπαρ, έπειτα σε ένα ιταλικό εστιατόριο, και μετά στη φυλακή- πώς βρέθηκε άραγε εκεί; Στη ζωή του, έχει μάθει ένα σύνολο κανόνων για να ζει στην κοινωνία που έχει χωριστεί στα δύο.
To Estomago είναι ένα ενήλικο παραμύθι για τη δύναμη, τον έρωτα και... τη μαγειρική.
Μια συμπαραγωγή της Βραζιλίας και της Ιταλίας, που σε διάφορα διεθνή φεστιβάλ κέρδισε 17 βραβεία και ήταν υποψήφια για 14.

From the sea
Υπήρχε κάποτε ένα σπίτι στη μέση του ωκεανού. Το σπίτι είχε ένα πύργο, όπου έδυε ο ήλιος και σκαλοπάτια που οδηγούσαν στο νερό. Υπήρχε κι ένα δέντρο που άνθιζε μεταξύ Μάρτη κι Απρίλη, ακριβώς εκεί που θα ανέτελλε ο ήλιος. Μπροστά στα σκαλοπάτια μια γυναίκα έπαιζε μελαγχολικά το τσέλο της τη δύση. Η γυναίκα ήταν ερωτευμένη με ένα καλλιτέχνη που ήθελε να γίνει ναυτικός, και που ονειρευόταν μια μέρα να σαλπάρει τον «Πατέρα Ωκεανό».
Ένα ταξίδι στα βάθη των θαλασσών. Ένα όνειρο που γίνεται αληθινό. Μια ερωτική ιστορία. Ένα ποίημα σε δράση.
Υποψήφια για Καλύτερη Ταινία Animation Βραβεία Goya 2007

12:08 East of Bucharest

Ολόκληρη η χώρα παρακολουθεί το 1989 στην τηλεόραση το εξαγριωμένο πλήθος να εξαναγκάζει τον ρουμάνο δικτάτορα Τσαουσέσκου να φύγει με ελικόπτερο από το Βουκουρέστι. Δεκαέξι χρόνια μετά, σε μια ήσυχη πόλη ανατολικά της πρωτεύουσας, ο ιδιοκτήτης του τοπικού τηλεοπτικού σταθμού φιλοξενεί δύο καλεσμένους για να αναπολήσουν τις στιγμές της επαναστατικής τους δόξας. Ο ένας είναι ηλικιωμένος συνταξιούχος που κάποιες φορές μεταμφιέζεται σε Άγιο Βασίλη, και ο άλλος, καθηγητής ιστορίας που έχει μόλις δώσει όλο του το μισθό για τα χρέη του απ’ το ποτό. Μαζί θα θυμηθούν την ημέρα που εισέβαλαν στο δημαρχείο φωνάζοντας «Κάτω ο Τσαουσέσκου!». Όμως οι τηλεφωνικές παρεμβάσεις των θεατών αμφισβητούν τους ισχυρισμούς των ηρώων, που μάλλον τα έπιναν σε κάποιο μπαρ ή προετοιμάζονταν για τα Χριστούγεννα, παρά επαναστατούσαν…
«Χρυσή Κάμερα» στο φεστιβάλ Καννών 2006, άλλα 9 βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ.

Αναρτήθηκε από στις 1 σχόλιο:

Δευτέρα 28 Μαΐου 2012

65o Φεστιβαλ Καννων




















Χρυσός Φοίνικας: «Amour» του Μίκαελ Χάνεκε
Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής: «Reality» του Ματέο Γκαρόνε
Βραβείο της Επιτροπής: «Angel's Share» του Κεν Λόουτς 
Βραβείο Γυναικείου Ρόλου: Κοσμίνα Στράταν και Κριστίνα Φλούτουρ για το «Βeyond the Hills» του Κριστιάν Μουντζίου
Camera D' Or  Μπεν Ζάιτλιν για το «Βeasts of the Southern Wild»




Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τετάρτη 23 Μαΐου 2012

Egayrthito το διαφορετικό μου ειμαι εγώ



Ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν ιδιαίτερα θορυβημένος από την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων, των νεοναζιστικών ομάδων και των εθνικιστικών ιδεών κατά τις αρχές της δεκαετίας του ’90 – ο ίδιος είχε ζήσει στο πετσί του και τον ναζισμό και την εθνικοφροσύνη και τον φασισμό και τον λαϊκισμό και την ιδεολογική βία. Έτσι τον Φεβρουάριο 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, αφιέρωσε την συναυλία της Ορχήστρας των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λιστ και Μπάρτον εναντίον του Νεοναζισμού. Κατέγραψε τις σκέψεις και τις ανησυχίες του στο κείμενο που ακολουθεί και προοριζόταν για το πρόγραμμα της συναυλίας, αλλά σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι συμπολίτες μας δημοσιεύτηκε και στην Ελευθεροτυπία. Μετά τα τελευταία εκλογικά γεγονότα , την άκριτη πολεμική εναντίον των μεταναστών, την ανήθικη διαπόμπευση των οροθετικών ιερόδουλων, και κυρίως την αυξανόμενη κοινωνική  διάθεση για … πλάκα, απέναντι σε οτιδήποτε διαφορετικό μας περιβάλει, πιστεύουμε ότι το κείμενο αυτό, μαζί με το αφιέρωμα μας, με τις 35 ταινίες που προτείνουμε  στο πλαίσιο της omotopia 2012 μπορεί να σταθει η βάση  για μια πλατφόρμα ενημέρωσης  των αιτιών του ρατσισμού που περιέχει ο καθένας μας και την αντιμετώπιση του αυγού του φιδιού που ερήμην μας επωάζεται.
Οι ταινίες

Albert Nobbs
THE KIDS ARE ALL RIGHT
Hedwig and the angry inch
Μέγαρο Γιακουμπιαν
Funny games
The white ribbon
Rumba
Drei
The Iron Lady
The Ides of March
White Material
Le nom des gens
To Μαύρο Λιβάδι
Κυνόδοντας
Στρέλα
Το γάλα
How to get rid of others
O’ Horten
The art of negative thinking

Adam’s apple
Katyn
Import Export
The Help
The Secrets
Tomboy
American History X
Temple Grandin
Le Havre
Michael
Paragraph 175
FuhrerEx
The boy in the striped pyjamas
La mala education
Les amours imaginaires
Shortbus
Gods and Monsters
Les Chansons D’amour


Το κείμενο του Μανου Χατζιδάκι :

 «Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται.
Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις».
Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες.
Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει.
Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητου σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.
(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).

Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων.

Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε.

Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.

Μάνος Χατζιδάκις



Το αφιέρωμα θα διαρκέσει ως τις 29 Ιουνίου 2012
Seven Film Gallery
Αλ.Σβωλου 45 Θεσσαλονικη
www.sevenfilmgallery.blogspot.com
facebook: Seven Film Gallery



















Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Εξάρτηση Η Ελευθερία

Εσύ ποιο Έψιλον ψηφίζεις;
ΕΞΑΡΤΗΣΗ η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ


Εξάρτηση είναι τα ναρκωτικά
Εξάρτηση είναι οι ουσίες
Εξάρτηση είναι το αλκοόλ
Εξάρτηση είναι ο φόβος της ζωής

Εξάρτηση όμως είναι και η τηλεόραση της προπαγάνδας και της αποβλάκωσης
Εξάρτηση είναι τα κοινωνικά δίκτυα στο ιντερνετ
Εξάρτηση τα κινητά και η ψευδής επικοινωνία από το τηλέφωνο
Εξάρτηση το αυτοκίνητο σε πόλεις που χτίστηκαν για ανθρώπους
Εξάρτηση είναι οτιδήποτε σε εμποδίζει να ζεις με ελευθερία κι όχι ασυδοσία, σε βάρος των άλλων.


Εξάρτηση είναι κι Έρωτας
Εξάρτηση είναι και η Μόρφωση
Εξάρτηση είναι και η Αισθητική
Εξάρτηση είναι κι η Αμφισβήτηση

Στο χέρι μας είναι καθημερινά τι είδους εξαρτήσεις γουστάρουμε και από ποιες οφείλουμε να εξαρτηθούμε άμεσα.

Γιατί κάποιες Εξαρτήσεις σε εγκλωβίζουν κι άλλες σε απελευθερώνουν


Απεξάρτηση ΤΩΡΑ
από ότι μας κρατά πίσω
γιατί το αύριο μας θέλει ΜΠΡΟΣΤΑ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΤΟΛΜΗΡΟΥΣ ΚΙ ΕΤΟΙΜΟΥΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ ΚΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗ ΖΩΗ!!

Αλλιώς η ζωή (η δική σου ζωή) γίνεται ΕΠΙΒΙΩΣΗ
και στην Επιβίωση 
δεν έχει χώρο για όνειρα , 
δεν έχει σχέδια για το αύριο 
δεν έχει αυτό το υλικό που είναι φτιαγμένος ο άνθρωπος... 

το αφιερωμα θα διαρκεσει ως τις 22 Μαίου 2012
το τραγουδι ειναι το Work απο το cd των Τhe 2 Βears "Be Strong'" (2012)
η επιμέλεια του αφιερώματος ειναι της Ματίνας Γαλατσιάνου & Αντώνη Τσουμέτη 


Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Τετάρτη 16 Μαΐου 2012

Cannes Film Festival 2012


COMPETITION

UN CERTAIN REGARD

OUT OF COMPETITION

SPECIAL SCREENINGS

CINEFONDATION

SHORT FILMS IN COMPETITION

Αναρτήθηκε από στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)