54th Thessaloniki International Film Festival DAY 5

ΤΡΙΤΗ  5  ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2013

Τα παιδιά του ιερέα  του Βίνκο Μπρέσαν

TΩNIA MAPKETAKH:          Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013 - 17:30

Πεπεισμένος ότι κάνει το σωστό, μιας που «ακόμα κι ο Πάπας είναι αντίθετος στη χρήση προφυλακτικών», ο Ντον Φάμπιγιαν, καθολικός ιερέας σ’ ένα νησί στις Δαλματικές Ακτές, ξεκινά να τρυπά όλες τις συσκευασίες προφυλακτικών που πουλά στο περίπτερό του ο Πέταρ, ο θεοσεβούμενος εφημεριδοπώλης. Σύντομα, θα ταχθεί μαζί τους κι ο Μάριν, ο ντόπιος φαρμακοποιός, που θ’ αρχίσει να πουλά στο φαρμακείο του βιταμίνες αντί για αντισυλληπτικά. Κάπως έτσι, ελέγχοντας τη σεξουαλική ζωή ανδρών και γυναικών, θα καταργήσουν κάθε μέσο αντισύλληψης στο νησί. Καθώς εμφανίζονται οι πρώτες ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, ο Ντον Φάμπιγιαν θα κάνει ό,τι μπορεί για να παντρέψει τα ζευγάρια που προκύπτουν σύμφωνα με το χριστιανικό πρότυπο, ακόμα και παρά τη θέλησή τους. Μόνο που οι πράξεις της τριάδας ξεκινούν να επηρεάζουν τις ζωές των κατοίκων που σταματούν να είναι κυρίαρχοι της μοίρας τους.

Τζιν του  Ρεχά Ερντέμ

ΣTAYPOΣ TOPNEΣ:            Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013 - 20:30

ΣTAYPOΣ TOPNEΣ:            Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013 - 20:30

Η Τζιν είναι ένα κοριτσάκι σαν την Κοκκινοσκουφίτσα, μια έφηβη που θέλει να μείνει ζωντανή και ν’ ανακαλύψει τον κόσμο, παγιδευμένη ανάμεσα στις ταραχές και τις συγκρούσεις ανάμεσα σε δύο έθνη. Για άγνωστο λόγο, φεύγει από μια ένοπλη οργάνωση στο βουνό. Περνά μέρες απομόνωσης στα βουνά και στα δάση, όπου κρύβεται τόσο από τα μέλη της οργάνωσης, όσο κι από τις δυνάμεις ασφαλείας. Ο στόχος της είναι η μεγάλη πόλη. Θέλει να πραγματοποιήσει το όνειρό της, να γνωρίσει νέους, μεγάλους κόσμους που μέχρι τώρα της ήταν άγνωστοι. Προικισμένη μ’ ένα μικρό αλλά ρωμαλέο σώμα και με νεανική αλλά ακλόνητη αποφασιστικότητα, καταφέρνει να γίνει μέρος της σκοτεινής, άγριας φύσης. Για την Τζιν, όμως, οι πεδιάδες είναι πιο επικίνδυνες απ’ τα βουνά, πιο απειλητικές και οδυνηρές. Επιστρέφει απογοητευμένη στα βουνά και στην απομόνωση, και ψάχνει πένθιμα καταφύγιο στο φυσικό περιβάλλον. Τώρα όμως η αλλοτινή της επαναστατικότητα έχει μετατραπεί σ’ απελπισία. Στο αδιέξοδό της, η Τζιν δεν έχει κανέναν πέρα από τα δέντρα και τα ζώα για να γιατρέψει τις πληγές στο κορμί και στην ψυχή της.

Παπούσα  της  Γιοάνα Κος & του Κρίστοφ Κράουτσε

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ:  Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013 - 22:00

Η πραγματική ιστορία της Παπούσα, της πρώτης γυναίκας Ρομά που κατέγραψε και εξέδωσε τα ποιήματά της, κι έτσι αντιτάχθηκε στην παραδοσιακή εικόνα της γυναίκας στην κοινότητα των Ρομά. Η ταινία ακολουθεί τη ζωή της Παπούσα, απ’ τη γέννηση ώς τα γεράματά της: παντρεύτηκε με προξενιό όταν ήταν ακόμα κοριτσάκι, έζησε σε κατασκήνωση τσιγγάνων κατά τη διάρκεια και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη συνέχεια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Πολωνία επί κομμουνισμού, και τέλος στη φτώχεια της ζωής στην πόλη. Η συνάντησή της με τον Πολωνό ποιητή Γιέρζι Φικόφσκι, που ανακάλυψε το μεγάλο της ποιητικό ταλέντο και εξέδωσε τα βιβλία της, οδήγησε σ’ ένα τραγικό παράδοξο: μια διάσημη ποιήτρια έζησε στη φτώχεια και περιθωριοποιήθηκε από την κοινότητα των Ρομά γιατί πρόδωσε τα μυστικά τους.

Ρόζι  του Μαρσέλ Γκίσλερ

TZON KAΣΣABETHΣ:          Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013 - 22:15

TZON KAΣΣABETHΣ:          Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013 - 15:15

Βραβείο Quartz της Ελβετικής Ακαδημίας για την Καλύτερη Ηθοποιό 2013

Ο 40χρονος Λόρεντς Μέραν, ένας επιτυχημένος ομοφυλόφιλος συγγραφέας που έχει ξεμείνει από ιδέες, πρέπει ν’ αφήσει το Βερολίνο και να επιστρέψει στην ανατολική Ελβετία όταν η ηλικιωμένη μητέρα του καταλήγει στο νοσοκομείο μετά από πέσιμο. Βρίσκεται αποκλεισμένος στο Αλτστέτεν, τη μικρή πόλη όπου μεγάλωσε, αντιμέτωπος με το γεγονός ότι η γλεντζού Ρόζι αρνείται να δεχτεί οποιαδήποτε βοήθεια ή να μπει σε γηροκομείο. Έχοντας απ’ τη μια τη μάχη της Ρόζι να διατηρήσει την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπειά της, κι απ’ την άλλη τις έριδες και τα παλιά μυστικά της οικογένειας, ο Λόρεντς παραλίγο να μην πάρει είδηση πως ο έρωτας του χτυπά την πόρτα.

Ο εγωιστής γίγαντας της  Κλίο Μπάρναρντ

OΛYMΠION:   Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013 - 23:15

Βραβείο Europa Cinemas (Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών) – Φεστιβάλ Καννών 2013

Ένα σύγχρονο παραμύθι για τον 13χρονο Άρμπορ και τον καλύτερό του φίλο, Σουίφτι. Έχουν και οι δύο αποβληθεί από το σχολείο και είναι ανεπιθύμητοι στη γειτονιά τους, όταν γνωρίζουν τον Κίτεν -τον Εγωιστή Γίγαντα–, που βγάζει τα προς το ζην πουλώντας παλιοσίδερα. Τα αγόρια ξεκινούν να μαζεύουν γι’ αυτόν παλιοσίδερα, που τα φορτώνουν σ’ ένα κάρο που το σέρνει ένα άλογο. Ο Σουίφτι έχει ένα χάρισμα στην επικοινωνία με τα άλογα, ενώ ο Άρμπορ μιμείται τον Κίτεν – προσπαθώντας να τον εντυπωσιάσει και να βγάλει κανένα φράγκο. Ωστόσο, ο Κίτεν δείχνει συμπάθεια στον Σουίφτι, αφήνοντας τον Άρμπορ πληγωμένο και παραγκωνισμένο, και μπαίνοντας τελικά ανάμεσά τους. Ο Άρμπορ γίνεται ολοένα και πιο άπληστος, έτοιμος να εκμεταλλευτεί τους άλλους και μοιάζοντας ολοένα και περισσότερο στον Κίτεν. Οι εντάσεις κλιμακώνονται, ώσπου ένα τραγικό συμβάν θα τους μεταμορφώσει όλους.

54th Thessaloniki International Film Festival DAY 4

ΔΕΥΤΕΡΑ 4  ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2013

Οι ώρες 

(Μια τετράγωνη ταινία) της Αντουανέττας Αγγελίδη

ΤΑΚΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ:         Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013 - 13:00

ΤΑΚΗΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ:         Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2013 - 17:00

Το οδυνηρό πέρασμα από τον εγκλωβισμό των εκβιαστικών διλημμάτων των οικογενειακών και ερωτικών σχέσεων, προς την αποδοχή του προσωπικού βλέμματος. Μια αφήγηση βασισμένη στη συνειρμική δομή της μνήμης και των ονείρων. Ένα αριστούργημα του πειραματικου κινηματογραφου από την καλύτερη εκπροσωπό του στην Ελλαδα. Παραμένει πρωτοποριακό ακόμη και σημερα 17 χρόνια μετα την πρωτη του προβολή.

Χανκ και Άσα του  Τζέιμς Ε. Νταφ

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ:  Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013 - 15:30

TZON KAΣΣABETHΣ:          Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013 - 12:30

Βραβείο Κοινού – Slamdance FF 2013, USA

Βραβείο Καλύτερης Παραγωγής – Brooklyn FF 2013, USA

Βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας – Woods Hole FF 2013, USA

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας – Rhode Island IFF 2013, USA

Βραβείο Κοινού – Portland IFF 2013, USA

Τι κάνεις αν η πρώτη σου αληθινή αγάπη βρίσκεται στην άλλη άκρη της γης; Σ’ αυτήν τη χαριτωμένη ρομαντική κωμωδία, μια γυναίκα από την Ινδία που σπουδάζει στην Πράγα κι ένας μοναχικός Νεοϋορκέζος ξεκινούν μια αντισυμβατική συνομιλία μέσω βίντεο στο Ίντερνετ – δύο ξένοι που αναζητούν την ανθρώπινη επαφή σ’ αυτόν τον «υπερσυνδεμένο» κόσμο. Μια αισιόδοξη ιστορία για την ταυτότητα, τη λαχτάρα και την ακατανίκητη γοητεία του ν’ αναλογίζεσαι όλα τα υποθετικά σενάρια της ζωής.

Suzanne  της Κατέλ Κιγιεβερέ

TZON KAΣΣABETHΣ:          Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013 - 17:15

Σουζάν η χαοτική, η απρόβλεπτη, η εύθραυστη. Η κεντρική ηρωίδα σ’ αυτό το δυνατό δράμα χαρακτήρων είναι μια χαμένη ψυχή, έρμαιο ενός μοιραίου έρωτα, παραδομένη σε λανθασμένες επιλογές και παρορμήσεις της στιγμής. Από την παιδική ηλικία ώς την ωρίμανση, ξετυλίγονται ελλειπτικά 25 χρόνια «βίου και πολιτείας» της Σουζάν, μιας προσωπικότητας τόσο πολύπλοκης όσο και η ίδια η ζωή. Η Σουζάν είναι το μαύρο πρόβατο της οικογένειάς της, μια μόνιμη πηγή ανησυχίας για τον χήρο πατέρα και τη μικρότερη, συνετή αδελφή της. Ωστόσο, παρά τα εκάστοτε εμπόδια, οι δεσμοί αίματος που τους ενώνουν είναι άρρηκτοι και παντοτινοί. Η σκηνοθέτις ενσωματώνει την ευαίσθητη γυναικεία ματιά της σ’ ένα επιτυχημένο κράμα κοινωνικού ρεαλισμού και λυρικών στιγμιοτύπων, χωρίς να ηθικολογεί ή να κρίνει. Σκιαγραφεί θαυμάσια τους χαρακτήρες και αποσπά εξαιρετικές ερμηνείες, που δίνουν πνοή στους ήρωές της. Η Σουζάν διψά να λάβει και να δώσει αγάπη, πληρώνοντας κάθε φορά το τίμημα. Μέχρι να πέσουν οι τίτλοι τέλους με το ομώνυμο τραγούδι του Λέοναρντ Κόεν, ίσως καταφέρει να λυτρωθεί.

Εξαφάνιση του  Μίλος Πούσιτς

ΣTAYPOΣ TOPNEΣ:            Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013 - 20:30

ΣTAYPOΣ TOPNEΣ:            Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013 - 18:00

Βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου – Cinema City Novi Sad FF 2013, Serbia

Βραβείο A΄ & Β΄ Ανδρικού, Α΄ Γυναικείου Ρόλου, Καλύτερης Νέας Ηθοποιού – Niš FF 2013, Serbia

Βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου – Montenegro FF 2013

Ο Γιάνκο επιστρέφει στον τόπο του, ένα χωριό στο τέρμα Θεού, μετά από αρκετά χρόνια διαμονής στο Βελιγράδι, όπου δούλευε σκληρά για λίγα χρήματα. Το ορεινό χωριό του είναι στα πρόθυρα της εγκατάλειψης, κι έτσι ο Γιάνκο σκοπεύει να πουλήσει τη γη του και να φύγει στην Ελβετία, πιστεύοντας πως εκεί επιτέλους θα γλιτώσει από τα οικονομικά προ- βλήματα και θα βρει μια θέση στον ήλιο. Η μοναχική μητέρα του, η Μιλίτσα, 50 ετών, έτρεφε για πολύ καιρό την ελπίδα πως ο Γιάνκο θα επέστρεφε με μια σύζυγο και θα έκανε εκεί οικογένεια. Θα κάνει λοιπόν τα πάντα για να του αλλάξει γνώμη. Ο Στραχίνγια, ένας μοναχικός κάτοικος του έρημου χωριού, ιδεαλιστής, με φοβερή δύναμη και θέληση για ζωή, βοηθά τη Μιλίτσα. Μετά τον τραγικό θάνατο του γιου του, έκλεισε την ταβέρνα που διατηρούσε, η κόρη του έγινε αλκοολική και η γυναίκα του έπαψε να του μιλά. Παρότι η Μιλίτσα θα βάλει τα δυνατά της να μεταπείσει τον Γιάνκο να μείνει και να δουλέψει τη γη του, και παρότι ο Στραχίνγια θα του προτείνει να ξανανοίξουν μαζί την ταβέρνα και να μοιράζονται τα κέρδη, ο Γιάνκο δεν θα εγκαταλείψει το σχέδιό του. Είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για να εξασφαλίσει το μέλλον του – ακόμα και να πουλήσει τον τάφο του πατέρα του.

Η Βικ + η Φλο είδαν μια αρκούδα του Ντενί Κοτέ

OΛYMΠION:   Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013 - 23:00

ΦPINTA ΛIAΠΠA:      Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013 - 20:30

Βραβείο Άλφρεντ Μπάουερ – Φεστιβάλ Βερολίνου

Η Βικτόρια, μια εξηντάρα πρώην κατάδικος, θέλει να ξεκινήσει μια νέα ζωή σε μια απομακρυσμένη καλύβα στο δάσος. Υπό την επίβλεψη του Γκιγιώμ, ενός συμπονετικού δικαστικού επιμελητή, η Βικτόρια προσπαθεί να βάλει ξανά τη ζωή της σε τάξη μαζί με τη Φλοράνς, την πρώην συγκρατούμενή της, με την οποία πέρασε χρόνια οικειότητας μέσα στη φυλακή. Με τα φαντάσματα του παρελθόντος να τις καταδιώκουν, η νέα τους ζωή ως ζευγάρι ξαφνικά απειλείται.

54th Thessaloniki International Film Festival DAY 3

ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2013

Ενδιάμεσος σταθμός του  Καβέ Μπαχτιαρί

TZON KAΣΣABETHΣ:          Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013 - 11:00

TZON KAΣΣABETHΣ:          Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013 - 15:00

Ο Αμίρ, ένας Ιρανός μετανάστης στην Αθήνα, έχει ένα ταπεινό διαμέρισμα που έχει γίνει «κέντρο διερχομένων» για μετανάστες που, όπως κι ο ίδιος, έχουν επιλέξει ν’ αφήσουν τη χώρα τους. Ωστόσο, η Ελλάδα γι’ αυτούς δεν είναι παρά ένας ενδιάμεσος σταθμός, μιας που όλοι ελπίζουν να φτάσουν σε άλλες χώρες της Δύσης. Παραμένουν λοιπόν αναγκαστικά στο σπίτι του Αμίρ, ελπίζοντας να πάρουν σύντομα τα χαρτιά τους, να βρουν επαφές, και να συναντήσουν τον μεσάζοντα στον οποίο θα μπορέσουν να εμπιστευθούν τη μοίρα τους.

Μαμά, σ’αγαπώ του  Γιάνις Νορντς

TΩNIA MAPKETAKH:          Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013 - 17:00

ΦPINTA ΛIAΠΠA:      Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013 - 13:00

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας – Los Angeles FF 2013, USA

Βραβείο Καλύτερης Ευρωπαϊκής Ταινίας – Zlin FF for Children and Youth 2013, Czech Republic

Ο 12χρονος Ράιμοντς κάνει ό,τι μπορεί για να κάνει περήφανη την αυστηρή του μητέρα – παίζει ακόμα και σαξόφωνο με την μπάντα του σχολείου αντί να κάνει πατίνι στο γειτονικό πάρκο. Όταν προσπαθεί να κρύψει έναν κακό βαθμό που πήρε στο σχολείο, ξεκινά μια σειρά από ψέματα, που σύντομα ξεφεύγει απ’ τον έλεγχό του. Χάρη στον φίλο του, Πέτερις, που έχει μητέρα καθαρίστρια, ο Ράιμοντς βρίσκει τα κλειδιά ενός πολυτελούς διαμερίσματος και θέλει να περάσει εκεί τη νύχτα. Δυστυχώς, ο ιδιοκτήτης επιστρέφει με μια κοπέλα, που όχι μόνο τον κλέβει στο τέλος, αλλά παίρνει και το σαξόφωνο του Ράιμοντς. Το αγόρι θα πρέπει να βγει στη νυχτερινή Ρίγα για να πάρει πίσω το μουσικό του όργανο. Όταν ο Πέτερις κατηγορείται ότι λήστεψε το διαμέρισμα, ο Ράιμοντς πρέπει ν’ αποφασίσει αν θα σώσει τη φιλία τους, προκαλώντας την οργή της μητέρας του. Μια συναρπαστική ιστορία για τη θεραπευτική δύναμη της αλήθειας.

Miss Violence του Αλέξανδρου Αβρανά

OΛYMΠION:   Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013 - 20:30

TΩNIA MAPKETAKH:          Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013 - 22:00

Αργυρό Λιοντάρι Καλύτερης Σκηνοθεσίας,

Coppa Volpi Α΄ Ανδρικού Ρόλου (Θέμης Πάνου),

Βραβείο Arca Cinema Giovani,

Βραβείο Fedeora Καλύτερης Ευρωπαϊκής Μεσογειακής Ταινίας – Φεστιβάλ Βενετίας 2013

Εύφημος Μνεία – Reykjavik IFF 2013, Iceland

Την ημέρα των γενεθλίων της, η 11χρονη Αγγελική πηδάει από το μπαλκόνι και πέφτει στο κενό χαμογελώντας. Ενώ η αστυνομία και η κοινωνική πρόνοια προσπαθούν να καταλάβουν ποιος ήταν ο λόγος της πιθανής αυτοκτονίας, η οικογένειά της υποστηρίζει σθεναρά πως ήταν ατύχημα. Ποιο είναι το μυστικό που πήρε μαζί της η μικρή Αγγελική; Γιατί η οικογένεια προσπαθεί πεισματικά να την «ξεχάσει» και να συνεχίσει τη ζωή της;

Αγόρια απ’ τα ανατολικά του  Ρομπέν Καμπιγιό

OΛYMΠION:   Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013 - 23:00

TZON KAΣΣABETHΣ:          Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013 - 19:30

TΩNIA MAPKETAKH:          Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2013 - 22:00

Βραβείο του Τμήματος «Ορίζοντες» – Φεστιβάλ Βενετίας 2013

Όλοι τους έρχονται από την Ανατολική Ευρώπη: Ρωσία, Ουκρανία, Μολδαβία... Ο μεγαλύτερος δεν φαίνεται να είναι παραπάνω από 25 χρονών, όσο για τους μικρότερους, κανείς δεν μπορεί να μαντέψει την ηλικία τους. Περνούν τον καιρό τους αράζοντας στον σιδηροδρομικό σταθμό Γκαρ ντι Νορ του Παρισιού. Μπορεί και να κάνουν πεζοδρόμιο. Ο Ντανιέλ, ένας διακριτικός άντρας στα πενηντα και κάτι του, έχει βάλει έναν απ’ αυτούς στο μάτι – τον Μάρεκ. Μαζεύοντας το κουράγιο του, τον πλησιάζει. Ο νεαρός συμφωνεί να τον επισκεφτεί την επομένη στο σπίτι του..

Το τελευταίο ματς του Αντόνιο Ενς

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ:  Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013 - 23:30

TZON KAΣΣABETHΣ:          Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013 -13.00

Ο Ρεϊνιέρ ζει με την έφηβη συζυγό του, το γιο του και τη γιαγιά της γυναίκας του. Τη νύχτα, ο Ρεϊνιέρ εκδίδεται σε ξένους τουρίστες. Την ημέρα, κάνει το μόνο πράγμα που τον ενδιαφέρει στον κόσμο: παίζει ποδόσφαιρο. Ασχολείται επίσης και με τον τζόγο, περιμένοντας το χαμόγελο της τύχης που θα αλλάξει τη ζωή του προς το καλύτερο. Ο Γιοσβάνι είναι φίλος και συμπαίκτης του. Έχει σχέση με μια γυναίκα μεγαλύτερή του και πλούσια, γεγονός που του επιτρέπει να ζει στην Αβάνα. Ο Γιοσβάνι εργάζεται για τον πατέρα της φιλενάδας του, τον Σιλβάνο, τοκογλύφο και έμπορο λαθραίων ρούχων. Σ’ αυτό το εχθρικό περιβάλλον, ο Ρεϊνιέρ και ο Γιοσβάνι ξεκινούν κρυφά μια ερωτική ιστορία. Ωστόσο ο νόμος των πιθανοτήτων δεν φαίνεται να ευνοεί τον τζογαδόρο Ρεϊνιέρ.

54th Thessaloniki International Film Festival DAY 2

ΣΑΒΒΑΤΟ 2 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2013

Μελάσα του  Κάρλος Λετσούγα

OΛYMΠION:   Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013            17:30

ΦPINTA ΛIAΠΠA:      Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013  15.45

Βραβείο Καλύτερης Λατινοαμερικανικής Ταινίας

Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη – Vancouver Latin American FF 2013, Canada

Ένας πρωτοεμφανιζόμενος Kουβανός σκηνοθέτης σκιαγραφεί το πορτραίτο της σύγχρονης κουβανέζικης επαρχίας, ενώ ταυτόχρονα αποτυπώνει με ρεαλιστικά χρώματα την ιδιοσυγκρασία των ανθρώπων της. Η Μόνικα είναι η μοναδική υπάλληλος ενός εργοστασίου ζάχαρης που κάποτε έδινε ζωή στον τόπο. Ο σύζυγός της Άλντο, δάσκαλος κολύμβησης, διδάσκει σε παιδιά πώς να κολυμπούν σε μια πισίνα χωρίς νερό. Το νιόπαντρο ερωτευμένο ζευγάρι ζει σ’ ένα πολύ μικρό σπίτι, μαζί με την 8χρονη κόρη της Μόνικα και τη γιαγιά της. Τα πρωινά υπενοικιάζουν το σπίτι σε παράνομα ζευγάρια για να ενισχύσουν το εισόδημά τους, ενώ ο Άλντο προσπαθεί να πουλήσει κρέας, κάτι που απαγορεύεται δια νόμου στην Κούβα. Ο σκηνοθέτης παρουσιάζει τη δεινή οικονομική κατάσταση και την απομόνωση, με άξονα μια ερωτική ιστορία. Οι ζωές των ηρώων του αντανακλούν τα χαμένα όνειρα μιας νέας γενιάς που χαράσσει την πορεία της μέσα στην αστάθεια και στις αντίξοες συνθήκες. Στο φακό του, τα έντονα χρώματα της Κούβας –της φύσης και των κτισμάτων– έρχεται σε αντιπαράθεση με τη ζοφερή ανθρώπινη πραγματικότητα, ενώ με ρεαλισμό και ευαισθησία προσεγγίζει το ταμπεραμέντο και το ένστικτο επιβίωσης του κουβανέζικου λαού.

Πατέρας και γιος του  Χιροκάζου Κόρε-έντα

TZON KAΣΣABETHΣ:          Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013 - 19:45

TZON KAΣΣABETHΣ:          Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013 - 22:15

Ο Ριότα έχει αποκτήσει ό,τι έχει με σκληρή δουλειά, και πιστεύει πως τίποτα δεν μπορεί να ανακάμψει την πορεία του προς την τέλεια ζωή. Ώσπου μια μέρα, αυτός κι η γυναίκα του, η Μιντόρι, δέχονται ένα τηλεφώνημα από το μαιευτήριο. Όπως αποδεικνύεται, ο 6χρονος γιος τους, Κέιτα, δεν είναι ο βιολογικός τους γιος – στο μαιευτήριο τους έδωσαν άλλο παιδί. Ο Ριότα αναγκάζεται να πάρει μια απόφαση που θα του αλλάξει τη ζωή, διαλέγοντας το «θρέμμα» αντί για το «γέννημα». Βλέποντας την αφοσίωση της Μιντόρι στον Κέιτα, ακόμα και μετά την αποκάλυψη της καταγωγής του ή και της επικοινωνίας με την άξεστη, αλλά στοργική οικογένεια που ανέθρεψε το βιολογικό τους παιδί τα τελευταία έξι χρόνια, ο Ριότα αρχίζει να αναρωτιέται αν υπήρξε «πατέρας» όλα αυτά τα χρόνια... Η συγκινητική ιστορία ενός ανθρώπου που επιτέλους κοιτάζεται στον καθρέφτη όταν βρεθεί μπροστά σ’ ένα απρόσμενο εμπόδιο, για πρώτη φορά στη ζωή του.

Ο Τομ στη φάρμα του Ξαβιέ Ντολάν

OΛYMΠION:   Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013 - 23:00

ΦPINTA ΛIAΠΠA:      Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2013 - 20:30

Βραβείο FIPRESCI – Φεστιβάλ Βενετίας 2013

Ο Τομ, ένας νεαρός κειμενογράφος σε διαφημιστική εταιρεία, πηγαίνει στην επαρχία για μια κηδεία. Εκεί, προς έκπληξή του, βλέπει ότι κανείς δεν τον αναγνωρίζει κι ούτε κανείς φαίνεται να ξέρει τη σχέση του με τον αποθανόντα, ενώ ο αδελφός του τελευταίου σύντομα θα θέσει τους όρους ενός διεστραμμένου παιχνιδιού. Προκειμένουν να προστατέψει το όνομα της οικογένειας και το πένθος της μητέρας, ο Τομ πρέπει τώρα να παίξει το ρόλο του ειρηνοποιού σ’ ένα σπιτικό, του οποίου το μυστηριώδες παρελθόν θα κάνει ακόμα πιο «σκοτεινή» την επίσκεψή του στη φάρμα. Με φόντο το πανόραμα του αγροτικού Κεμπέκ, αυτό το ψυχολογικό θρίλερ επικεντρώνεται στο ολοένα και μεγαλύτερο χάσμα ανάμεσα στην πόλη και στην ύπαιθρο, και στο πνεύμα εναντίωσης των ανθρώπων που κατοικούν εκεί. Το σύνδρομο της Στοκχόλμης, η εξαπάτηση, η θλίψη και οι μυστικές κτηνωδίες διεισδύουν σ’ αυτό το σύντομο και βάναυσο ταξίδι-προσκύνημα, μέσα από τη διαστρεβλωμένη και άσχημη αλήθεια.

Άσπρος,άσπρος κόσμος του Όλεγκ Νόβκοβιτς

ΣTAYPOΣ TOPNEΣ:            Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013 - 23:00

ΣTAYPOΣ TOPNEΣ:            Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013 - 23:00

Βραβείο Καλύτερου Α Γυναικείου Ρόλου Φεστιβαλ Λοκάρνο  

Ο σαραντάχρονος Κινγκ έχει ένα μπάρ στο Μπορ της Σερβίας, πόλη ορυχείων σε παρακμή. Μοναχικός τύπος, ζει μόνο για το παρόν και τη μηχανή του. Χρόνια πριν, η ερωτική του σχέση με τη Ρούζιτσα, γυναίκα του καλύτερού του φίλου, Άνιμαλ, είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο του τελευταίου και την καταδίκη της Ρούζιτσα για φόνο. Ο Κινγκ αποφεύγει τους πάντες, εκτός από τον Ζλάταν, τον μικρό αδελφό του Άνιμαλ που πάσχει από διανοητική αναπηρία και τον οποίο ο Κινγκ φροντίζει επειδή νιώθει ενοχές ή οίκτο. Παρόλο που η Ρούζιτσα νιώθει ακόμη έλξη για τον Κινγκ, όταν αποφυλακίζεται έχει σκοπό να παντρευτεί τον Ουάιτι, έναν καλό άνθρωπο που έχει αποδείξει την ακλόνητη αγάπη του γι’ αυτήν. Η έφηβη κόρη της Ρούζιτσα, Ρόζα, είναι προβληματική κι ατίθαση, εξαρτημένη απ’ τα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Μια νύχτα, η Ρόζα συναντά για πρώτη φορά τον θρυλικό Κινγκ. Αυτός ελκύεται απ’ τη νιότη της Ρόζας, από την αδάμαστη φύση της που μοιάζει με τη δική του, ή ίσως κι απ’ την ομοιότητα με τη μητέρα της: ο Κινγκ ούτε ξέρει, ούτε νοιάζεται.

το τραγούδι του φιναλε της ταινιας: http://www.youtube.com/watch?v=inlALbUYiqY

54th Thessaloniki International Film Festival DAY 1

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2013

Κάρμινα ή το τίναγμα στον αέρα  του Πάκο Λεόν

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ:  Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013 - 19:30

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ:  Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013 - 19:30

ΦPINTA ΛIAΠΠA:      Σάββατο, 9 Νοεμβρίου 2013 - 23:00

Βραβείο Κοινού, Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής, Βραβείο Α΄ Γυναικείου Ρόλου – Malaga FF 2013, Spain

Καλύτερη Πρώτη Ταινία – Festival of Spanish Cinema, Nantes 2013, France

Η Κάρμινα είναι μια 58χρονη γυναίκα που έχει ένα μπακάλικο στη Σεβίλλη. Αφού έπεσε θύμα πολλών ληστειών κι αδυνατώντας να βρει στήριξη από κάποια ασφαλιστική εταιρεία, επινοεί έναν τρόπο να ανακτήσει τα χρήματα που συντηρούν την οικογένειά της. Ενώ περιμένει τα αποτελέσματα του σχεδίου της, στοχάζεται τη ζωή της, τα έργα και τα θαύματά της στην κουζίνα του σπιτιού της.

Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί  του Τζιμ Τζάρμους

OΛYMΠION:   Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013 - 20:30

OΛYMΠION:   Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013 - 20:00

Με φόντο τα ρομαντικά συντρίμμια του Ντιτρόιτ και της Ταγγέρης, ένας μουσικός της αντεργκράουντ σκηνής, βαθιά θλιμμένος για την πορεία της ανθρώπινης κατάστασης, ξαναβρίσκεται με την ακατάβλητη, αινιγματική ερωμένη του. Αυτή η ερωτική ιστορία κρατάει εδώ και αρκετούς αιώνες, αλλά σύντομα η άγρια, ανεξέλεγκτη αδελφή της γυναίκας θα παρέμβει στο ασύδοτό τους ειδύλλιο. Θα μπορέσουν αυτοί οι σοφοί αλλά ευαίσθητοι χαρακτήρες να επιβιώσουν καθώς ο μοντέρνος κόσμος γύρω τους καταρρέει;

Οκτώβριος-Νοέμβριος του  Γκετς Σπίλμαν

TZON KAΣΣABETHΣ:          Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013 - 22:00

TZON KAΣΣABETHΣ:          Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013 - 17:15

TΩNIA MAPKETAKH:          Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013 - 13:00

Ειδική Μνεία του Βραβείου Signis – San Sebastián IFF 2013, Spain

Σ’ ένα μικρό χωριό στις Αυστριακές Άλπεις, βρίσκεται ένα ξενοδοχείο που δεν είναι πια σε λειτουργία. Εκεί μεγάλωσαν δύο αδελφές. Η Σόνια ζεί πλέον στο Βερολίνο. Έχει γίνει επιτυχημένη ηθοποιός, σταρ της τηλεόρασης. Έκανε καριέρα πολύ γρήγορα: δεν είναι ούτε 35 χρονών. Κατάφερε πολλά σ’ αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά φαίνεται πως κάτι λείπει απ’ τη ζωή της. Η αδελφή της, Βερένα, που είναι λίγο μεγαλύτερη, δεν έφυγε ποτέ απ’ το χωριό. Όταν η μητέρα τους σκοτώθηκε σε δυστύχημα, αυτή, ο σύζυγος και το παιδί της μετακόμισαν στο παλιό ξενοδοχείο, που είναι πολύ μεγάλο γι’ αυτούς. Ο πατέρας των αδελφών ζει κι αυτός στο παλιό ξενοδοχείο. Πατριάρχης όπως πάντα, έχει γεράσει κι έχει παραξενέψει. Ώσπου μια σοβαρή καρδιακή προσβολή τον φέρνει πιο κοντά στο θάνατο. Επιβιώνει, αλλά είναι πια ένας άρρωστος άνδρας. Ήρθε η ώρα για τη Σόνια να επισκεφθεί ξανά την οικογένειά της, και τον τόπο που μεγάλωσε. Η νέα αυτή συγκέντρωση θα φέρει στο φως, αργά αλλά ανελέητα, παλιές συγκρούσεις ανάμεσα στις τόσο διαφορετικές αδελφές.

Καμία ανάπαυση για τους γενναίους  του Αλέν Γκιροντί

ΦPINTA ΛIAΠΠA:      Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013 - 23:00

ΦPINTA ΛIAΠΠA:      Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013 - 23:00

 Ο Μπαζίλ Ματέν ονειρεύτηκε το Φαφτάο-Λαούπο, το «τελευταίο αναπαυτήριο» του ανθρώπου. Η αποψινή νύχτα θα μπορούσε να είναι η τελευταία του. Προκειμένου να αποκλείσει τη θνητότητα, αποφασίζει να πάρει τους δρόμους και να μην ξανακοιμηθεί ποτέ.

September της Πέννυς Παναγιωτόπουλου

To September της Πεννυς Παναγιωτόπουλου είναι μια ταινία γι' αυτούς που “δεν αντέχουν τη μοναξιά ούτε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου τους”. Είναι μια υποσημείωση, στο βιβλίο της ζωής,  για τη λάθος κανονικότητα που οδηγεί σε έναν ασφυκτικό συμβιβασμό , υποδόρια αποδεκτό από το σύνολο της κοινωνίας, . που σπάνια τολμούμε να σχολιάσουμε. Ένα ταμπού που δεν επιτρέπεται ν' αναλύσουμε ούτε με ειλικρίνεια να ομολογήσουμε ότι υπάρχει παντού σχεδόν γύρω μας. Κι από την άλλη είναι η ανικανότητα της ιδίας αυτής κοινωνίας ν’ άκουσει την πραγματική την βαθιά οδύνη μετά από κάθε απουσία, όταν δεν  εκφράζεται με βαρύγδουπες drama queen συμπεριφορές, αλλά με  τα ημιτόνια της γνησιότητας. Οι δυο βασικοί πόλοι διαχειρίζονται εντελώς διαφορετικά το «πένθος» τους.  Η μη αποδεκτή κοινωνικά  από απελπισία, με τόλμη απλώνει τις κεραίες επικοινωνίας, η άλλη, ενώ διαισθητικά κατανοεί και θέλγεται δεν τολμά να διαταράξει τα  ασαφή κεκτημένα της. Κι ενώ κι οι δυο για διαφορετικούς λόγους αισθάνονται το μεταβατικό πλαίσιο , η δυνατή είναι η απολύτως  περιθωριακή. Πέρα από την εξαιρετική ερμηνεία της Κόρας Καρβούνη , μια ερμηνεία τόσο δυνατά εσωτερική σαν κραδασμός πάνω σε κενό αέρος και το σχεδόν χειρουργικό σενάριο, όπου αισθάνεσαι ότι δεν είναι περιττό ούτε μισό καρέ, ούτε ένα βλέμμα , ούτε μια αναπνοή , η ταινία δίνει τη λύση, και δεν καταγράφει μόνο τα συμπτώματα,  σε όλο αυτό που ζούμε, όσοι ακόμη θέλουμε να λέμε ότι διατηρούμε ψήγματα μιας ξεχασμένης η μη ομολογημένης δημόσια ευαισθησίας. Κι ο Σεπτέμβρης κλείνει με μια δοξαστική συγχορδία βιολιών, καθορίζοντας τη μετάβαση, μετά από ένα αλλεπάλληλο  πένθος αναπήρων σχέσεων , σε πείσμα των «κανονικών» και των «κοινωνικών κατασκευών» με μια νέα παρουσία. Αξίζει να δείτε στον κινηματογράφο αυτή την ταινία, όχι για να υποστηρίξετε το ελληνικό σινεμά, αλλά για τη στιγμή που θα ανάψουν τα φώτα και θα κάνετε το νοητό ανομολόγητο  τεστ ποιοι από τους θεατές είναι η Άννα Δήμου και ποιοι η Σοφία κι ανάλογα να τους προσεγγίσετε καθώς θα προχωράτε προς την έξοδο για την αληθινή ζωή.  

τ.φ. sfg

ο Nicolas Winding Refn απο το "Valhalla Rising" ως το "Only God Forgives" του Γιάννη Σμοίλη

Ο Refn είναι ιδιαίτερος κινηματογραφιστής. Οι ταινίες του δεν είναι για όλους, κι ας έδωσε προς στιγμήν αυτή την εντύπωση το προπέρσινο hit του με τον, αγαπημένο των κορασίδων, Ryan Gosling. To Drive υπήρξε τελικά μια ταινία-παγίδα. Σε καμιά περίπτωση mainstream, με τους αργούς ρυθμούς του, τη στιλιζαρισμένη σκηνοθεσία και τους ελάχιστους διαλόγους του, διέθετε παρ’ όλα αυτά έναν ιδιαίτερα δημοφιλή πρωταγωνιστή (σ’ έναν απ’ αυτούς τους ρόλους που δημιουργούν, αναπόφευκτα, μεγάλο cult following) στιβαρό σενάριο, σκηνοθεσία με άποψη, πραγματάκια δηλαδή γοητευτικά γι’ αυτό το παρενθετικό κομμάτι του κοινού που δε λέει να ενταχθεί ούτε στις τάξεις των καθαρών «σινεφίλ», ούτε όμως και στο λαό των εύπεπτων blockbusters. Αυτό το υβριδικό κοινό πιστεύει πως το σινεμά ξεκίνησε με τον Tarantino, λατρεύει ανεπιφύλακτα τον ιδιοφυή Christopher Nolan (τον οποίο συγκρίνει με τον Kubrick, χωρίς να έχει δει ούτε μια ταινία του τελευταίου-άντε, βαριά, το «Κουρδιστό Πορτοκάλι»), ξέρει να πετάει την κατάλληλη στιγμή στη συζήτηση το βαρύ όνομα Scorsese για να κλέψει εντυπώσεις και μοιάζει τελικά με εγωπαθή έφηβο: δεν ξέρει τίποτα αλλά προσποιείται πως γνωρίζει τα πάντα. Χάρη σ’ αυτό το κοινό και στον Gosling, το Drive χαρακτηρίστηκε ταινία “must see” ενώ δεν ήταν παρά μια αξιολάτρευτη φιλμική παραξενιά. Πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας μεγάλης παρεξήγησης. Ο Refn δεν είναι Tarantino, δεν ενδιαφέρεται να «διασκεδάσει» τον κόσμο του, να εντυπωσιάσει, να μοστράρει σινεφιλία και σκηνοθετική βιρτουοζιτέ σ’ ένα κοινό που δεν έχει τη δυνατότητα να καταλάβει ούτε τις μισές απ’ τις αναφορές του. Σε αντίθεση με το παιδί-θαύμα απ’ το video club, δεν εκμεταλλεύεται μια συμπτωματική επιτυχία για να χαϊδέψει τους «πελάτες» του πουλώντας τους δωρεάν μαθήματα κινηματογραφικής κουλτούρας για αρχάριους. Πρέπει όμως να ξεφύγουμε από τη βαριά σκιά του Drive για να τον εννοήσουμε.

Ο Refn είναι καλλιτέχνης, όχι διασκεδαστής. Δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τον θεατή, κι αυτό το καταλαβαίνει καλύτερα κανείς βλέποντας τα αριστουργήματα του που προηγήθηκαν του Drive: το Valhalla Rising και το Bronson. Υπερβατικά αισθητικά αντικείμενα και δύο, επιβάλλονται στη συνείδηση με εικόνες τραχιές, συντριπτικές, ανατριχιαστικά όμορφες. Δεν εξηγούν, δεν περιγράφουν, δεν στοχεύουν στο λογικό. Αφορούν το ασυνείδητο και αδιαφορούν για τις ερμηνείες. Αναπόφευκτα ενοχλούν τις μικρές συνειδήσεις πολλών με την αλαζονική αυτοαναφορικότητα τους αλλά ποιος μπορεί να κατηγορήσει ένα φυσικό τοπίο γιατί δε λέει τίποτα για τον εαυτό του; Μπορούμε να ψέξουμε την πέτρα, το δέντρο, το νερό γιατί δεν μας μιλάνε, γιατί δεν απευθύνονται σε μας αλλά παραμένουν αυτάρεσκα τυλιγμένα στο είναι τους; Οι ταινίες του Refn προσεγγίζουν την επιβλητική αδιαφορία των πραγμάτων. Δεν υπάρχουν σαν αντικειμενικοποιημένες συνειδήσεις (το έργο τέχνης είναι το πέρασμα μιας συνείδησης στο αντικειμενικό επίπεδο, στο επίπεδο του κόσμου) αλλά σαν φυσικά όντα. Αναμφίβολα κάποιος τις κατασκεύασε, κάποιος πάσχισε ιδιαίτερα για να τους δώσει την απατηλή όψη της βουβής, άκαμπτης ύλης. Ναι, ένας καλλιτέχνης που τον διακρίνουμε πίσω από τις εικόνες κάθε στιγμή, με τον τρόπο όμως που μαντεύουμε μια αχνή, φασματική θεότητα πίσω από την αρμονία και την ομορφιά του κόσμου σαν απουσία απ’ αυτόν τον ίδιο κόσμο που θεωρούμε ότι έπλασε. Το χέρι του δημιουργού απλώς υπονοείται, οι εικόνες ξεπηδούν σαν αυθόρμητο ανάβρυσμα από το πρωταρχικό Τίποτα. Έχουμε να κάνουμε με γεννήσεις. Κάθε κάδρο κι από μία. Πρωτόλεια όντα που συσσωρεύονται το ένα δίπλα στο άλλο. Η κοινότητα που δημιουργείται απ’ αυτά στο τέλος, είναι το φιλμ σαν αγέλη αλλόκοσμων πλασμάτων. Ο άνθρωπος, ακόμα κι αν αντανακλάται στην επιφάνεια τους (τέλος πάντων πρέπει να τηρηθούν κάποιες συμβάσεις, πρέπει να υπάρχουν ηθοποιοί, ένα στοιχειώδες σενάριο) δεν είναι παρά φαινομενικότητα. Στην πραγματικότητα τον έχουν εξορίσει. Πουθενά δε θα βρούμε τη ζεστασιά μιας οικειότητας με το είδος μας εκεί μέσα, μιας ανθρώπινης αλληλεγγύης. Το έργο τέχνης δεν μας επιστρέφει την εικόνα μας. Είναι αυτό που συγκροτείται αρχικά σαν εικόνα και η δική μας λειτουργία συνίσταται στο να σταθούμε απέναντι της, να τη θέσουμε, να τη θαυμάσουμε και τελικά να την ερμηνεύσουμε. Ο άνθρωπος παύει να αποτελεί το προνομιακό, κεντρικό ζήτημα της τέχνης. Στο Valhalla Rising πρωταγωνιστούν τα βράχια, η ομίχλη κι ο ουρανός, στο Bronson οι τοίχοι των κελιών. Αυτή η απάνθρωπη διάσταση των ταινιών του Refn, αυτή η –επιτηδευμένη σίγουρα αλλά πειστική- αυτόνομη, ανεξάρτητη ύπαρξη τους είναι που τις καθιστά τρομακτικές και συχνά, όπως στην περίπτωση του Only God Forgives, μισητές. 

Μ’ αυτή τη νέα του ταινία όμως, αποκαθιστά την βασική, ειλικρινή του σχέση με τον άνθρωπο, το θεατή, το κοινό. Με το Drive μας ξεγέλασε και ξεγελάστηκε κι ο ίδιος. Δε στοχεύει στην επικοινωνία, δεν έχει κάποιο «μήνυμα» να μεταδώσει. Δε θέλει να γίνει αρεστός ή τουλάχιστον δε θέλει να γίνει αρεστός με τον τρόπο που οι πιο «ανθρωπιστές» καλλιτέχνες προτιμούν. Δηλαδή με τον ψυχολογισμό, τη χαρακτηρολογία, το δράμα της ηθικής ή την ηθική του δράματος. Ο κόσμος του Refn είναι πέρα από την ηθική και πέρα από τα ξεθωριασμένα λόγω υπερβολικής χρήσης «νοήματα». Είναι ένας κόσμος οριστικά διαζευγμένος απ’ το λόγο, γι’ αυτό κι οι λέξεις πέφτουν σ’ αυτόν με το σταγονόμετρο (πράγμα που ενόχλησε πολύ κόσμο, πάλι καλά, αυτό ήταν το ζητούμενο άλλωστε, να φύγουν οι πολλοί και να μείνουμε μεταξύ μας). Κοντύτερα στη Φύση, άρα και στη βία σαν φύση, το έργο τέχνης αποκαλύπτει την κτηνωδία στα κατάβαθα του πολιτισμού, χλευάζει τις καθησυχαστικές ρητορείες του συμβατικού κινηματογράφου. Όλα εδώ συμβαίνουν ανάποδα. Οι άνθρωποι δεν εκλογικεύουν την παράλογη πραγματικότητα με τη δράση τους (που παραδοσιακά συνίσταται στην επιβολή νόμων και οριοθετήσεων στις περιοδικές αναταραχές του γίγνεσθαι), αντίθετα αυτή η τελευταία τους απορροφά στο χάος της, ξεβράζοντας τους σε δεύτερη φάση σαν πειθήνια όργανα μιας αδιάλειπτης καταστροφικής δραστηριότητας. Με λίγα λόγια, έχουμε να κάνουμε με φαταλισμό. Δεν παρακολουθούμε τις ελεύθερες ενέργειες λογικών ατόμων, αλλά το αναπόφευκτο πέρασμα του υποκειμενικού στο αντικειμενικό. Η αιτιοκρατία του Refn είναι ταυτόχρονα μηχανική και τυχαία. Αφού δίνει στα ένστικτα τον κυρίαρχο ρόλο, οι ήρωες του δε θα μπορούσαν παρά να είναι δέσμιοι των αλυσιδωτών αντιδράσεων μιας τυφλής, ενστικτώδους βαρβαρότητας που ριζώνει στις περιοχές του ασυνείδητου. Ταυτόχρονα όμως, στο πλαίσιο μιας αντίφασης που προσδίδει στο έργο τέχνης την αμοραλιστική ομορφιά του, αναλαμβάνουν, χωρίς επαρκή αιτιολόγηση, να πραγματώσουν την σκοτεινή μοίρα τους, σπρώχνοντας ως τα άκρα μια αδυσώπητη ελευθερία για το Κακό. Άγγελοι εξολοθρευτές, μεφιστοφελικές μητέρες, καταραμένα παιδιά, το γκροτέσκο μπαλέτο των μορφών που ο Refn επιλέγει για να αποικήσουν τον εφιάλτη του (κατ’ επίφαση χαρακτήρες, πολύ περισσότερο φαντασιακές κατασκευές μιας πρωταρχικής, μοχθηρής βούλησης που ονειρεύεται τον κόσμο απαλλαγμένο από την αρετή και τον Λόγο), διασχίζει τις σεκάνς μαγεμένο, υποταγμένο σε γητειές και ανίερα ξόρκια, παρασύροντας τελικά και τον θεατή στο μακάβριο χορό του. 

Κατά συνέπεια μοιάζει τόσο άτοπο να αναζητά εδώ κανείς, «ψυχολογικό υπόβαθρο», «ανάπτυξη χαρακτήρων» και λογικοφανείς εξηγήσεις. Ο Refn νοιάζεται μόνο για το μυστήριο, τις εντυπώσεις που βιώνει κανείς μέσα σ’ ένα άγριο όνειρο, για το άρρητο δηλαδή θεμέλιο κάθε μεταφυσικής εμπειρίας. Η ιστορία είναι προσχηματική σαφώς, αλλά για ποιό πράγμα αποτελεί πρόσχημα; Για την απεικόνιση μιας δωρεάν, σαδιστικής και ανήθικης βίας όπως υποστήριξαν πολλοί; Νομίζω όχι. Μάλλον για μια υπερστυλιζαρισμένη αναπαράσταση του φόβου στις αισθητικές του διαστάσεις. Δεν είναι δύσκολο άλλωστε να διακρίνει κανείς τις ομοιότητες με το σινεμά του David Lynch. Ο Refn έχει πιο πολλά κοινά με τον μεγάλο αμερικανό Auteur παρά με τον Tarantino. Που σημαίνει ότι οι σκηνές του δεν οργανώνονται γύρω από τη βία με σκοπό να την προσελκύσουν, να την φέρουν στο αφηγηματικό κέντρο, να την καλέσουν μέσα από τη μαυρίλα του μηδενός και να τη φωτίσουν σαν αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια της ιστορίας, αντίθετα: την χρησιμοποιούν για να πυκνώσουν την ύλη του φόβου. Ο ρόλος της είναι περιφερειακός αλλά ουσιώδης. Αγκαλιάζει από παντού το φιλμ σαν μια αόρατη αλλά διαρκώς υποδηλούμενη παρουσία. Όταν ξεσπάει, γυμνή και άσχημη, δεν υπάρχει τίποτα να μας εκπλήξει σε δαύτην. Ήταν πάντα εκεί: στις σιωπές, τα βλέμματα τις πιο αθώες φαινομενικά πράξεις και χειρονομίες. Η ατμόσφαιρα φορτίζεται διαρκώς απ’ αυτό το φάντασμα της ανεσταλμένης αιματοχυσίας κι όταν πραγματώνεται σ’ ένα φρικιαστικό ακρωτηριασμό, συνειδητοποιούμε πως όλα προετοίμαζαν τον ερχομό της. Την περιείχαν οι ανάερες ακινησίες των κάδρων, όπως ακριβώς στους εφιάλτες που η απλή ανησυχία για το χειρότερο αρκεί για να το προκαλέσει. Το είπαμε εξαρχής άλλωστε. Βρισκόμαστε στην περιοχή του εφιάλτη. Όσο σκληρή κι αν είναι η εικονογραφία του Refn, δεν παύει να αποτελεί μια ηθελημένη φαινομενικότητα. Η επιφάνεια βρίσκεται στο βάθος αντί του νοήματος και η σημειολογία αυτοκαταργείται. Σαν γάντι που το γυρίσαμε τα μέσα έξω, μόνο και μόνο για να διαπιστώσουμε πως η εσωτερική πλευρά του ήταν το ένα και το αυτό με την εξωτερική. Μάταια θα αναζητούσαμε σημαινόμενα πίσω από τα σημαίνοντα του φιλμ. Κάθε σημείο παραπέμπει σ’ ένα άλλο στο διηνεκές. Δεν υπάρχει κάποια κρυμμένη αλήθεια που θα καλούμασταν να εντοπίσουμε με κόπο πίσω από τα πολύχρωμα πέπλα. Όλη η αλήθεια της ταινίας συνίσταται στο να βιώσει ο θεατής τον ίδιο παράλογο, εξουθενωτικό, απελπισμένο φόβο που τρώει τα σωθικά των ηρώων της. Κι αυτό όχι κατανοώντας, αλλά συναισθανόμενος. Έτσι, σαν να μας πέταξαν μέσα στο ανήσυχο όνειρο μιας δυστυχισμένης συνείδησης (για να δανειστούμε την ορολογία του Χέγκελ) που οριακά αναπαύεται πνιγμένη στις αναθυμιάσεις της αγωνίας της, πασχίζουμε να συλλάβουμε αιτιακές ακολουθίες, κρυμμένες σχέσεις και κατανοητές συνδέσεις μεταξύ των αναπαραστάσεών της. Κι όλα αυτά για να παραιτηθούμε τελικά από ένα τόσο άχαρο καθήκον και να αφεθούμε στην ενατένιση της διεστραμμένης, εμπρηστικής, αλλόκοτης ομορφιάς ενός ελεύθερου παιχνιδιού φωτοσκιάσεων. Πρόκειται για τον απόλυτο και συναρπαστικό θρίαμβο της επιφάνειας. 

Γιατί θα έπρεπε όμως να μας ξαφνιάζει αυτό; Το ακραία φορμαλιστικό σινεμά του Refn αυτό ήταν και ευτυχώς, κόντρα στις μίζερες απαιτήσεις των όψιμων μελετητών του, αυτό εξακολουθεί να είναι: μια άνευ όρων, περήφανη, σίγουρη για τον εαυτό της, λατρεία των εικόνων. Όποιος θελήσει καλοπροαίρετα να αναζητήσει κι άλλες πτυχές σ’ αυτό, δε θα μείνει βέβαια με εντελώς άδεια χέρια: υπάρχουν λεπτά υποστρώματα ψυχαναλυτικών, θεολογικών ή έστω πολιτικών αναφορών, αλλά είναι τόσο αραχνοΰφαντα και εύθραυστα στο αραιό πλέξιμό τους που διαλύονται εύκολα κάτω από την γρανιτένια βαρύτητα των εικαστικών συνθέσεων που σκορπάει ο Refn σε κάθε κάδρο. Η ιδιότυπη ουσία αυτού του στιλπνού αισθητικού επιτεύγματος ζητά να καταναλωθεί μέσα στα θαμπωμένα από θαυμασμό, αδηφάγα μάτια αυθεντικών εραστών των εικόνων κι όχι στα πληκτικά μυαλά λογιστάκων της «αντικειμενικής» κριτικής θεώρησης. Αργά η γρήγορα θα βρει το κοινό του. Ίσως σε μια άλλη, πιο ποιητική από τη δική μας, με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στις αισθήσεις, εποχή.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΜΟΙΛΗΣ 

ANNA του Σπύρου Χαραλάμπους

Λένε πως η κάμερα είναι το μάτι του Θεού, όταν αποφασίζει να επικεντρωθεί σε μια ελεγειακή μονωδία του τέλους κι αποφασίζει να κρατήσει από τις μνήμες μιας ζωής, ένα μονάχα όνομα , μπορεί και να ‘ναι. Η Άννα είναι η επίκληση πριν το τέλος αυτής της μνήμης που απομένει, όταν η εικόνα μας προδίδει, κι αυτό που υπήρξαμε υπάρχει πια μαζί με την αλήθεια του, σε παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες. 

Γι’ αυτό κι η Άννα δεν θα μπορούσε να είναι παρά ασπρόμαυρη, μια τέλεια ασπρόμαυρη φωτογραφία, που γίνεται μια ιστορία ημιτονίων, ανάμεσα στο σήμερα κι ένα χθες προς αναζήτηση του χαμένου μας χρόνου..

Η πραγματική ιστορία είναι πάντα αυτό που απομένει στον καθένα μας. Κάποιες ιστορίες έχουν και μουσική, κάποιες μπερδεύονται με καταστάσεις που παρακολουθούμε στις ανοικτές τηλεοράσεις και κάποιες οι πιο κρυπτικες οι πιο ανθρώπινες και συγκινητικές μια μόνο λέξη. ΆΝΝΑ. 

Στην 20λεπτη ταινία του Σπύρου Χαραλάμπους το μάτι του Θεού δημιουργεί ένα Θαύμα που οι περισσότεροι αποποιούμαστε την ύπαρξη του. Τον χειρισμό του Τέλους μας, όταν οι αισθήσεις κι οι λειτουργίες μας εγκαταλείπουν κι αφηνόμαστε στην εμπιστοσύνη η την ανάγκη των «ξένων» για την τελευταία μας φάση συντήρησης πριν τη φυγή μας. Και το θαύμα είναι η μνήμη της παρουσίας μας που αφήνουμε στους περαστικούς της ζωής μας, σα μυστικό που δεν θα ειπωθεί ποτέ. 

Κι όταν το φως γεμίζει το σκοτάδι της οθόνης, το πρόσωπο που απομένει είναι αυτό που εν δυνάμει θα φέρει την επίδραση του θαύματος στους άλλους. Τους θεατές του φιλμ, ένα βράδυ φθινοπώρου που απροετοίμαστοι θα βρεθούν μπροστά στην αλήθεια. Τη δική του αλήθεια ο καθένας, όπως ο κος Μιχάλης κι η Μαρία που κρατούν την αλήθεια που τους αφορά από τη σαπουνόπερα της τηλεόρασης.

Έχει γίνει αριστοτεχνική δουλειά στον ήχο, πολύ καλό μοντάζ και με χαρά διαπίστωσα στο τέλος ότι μέρος της μουσικής έχει γράψει ο Δημήτρης Μαραμης. 

Τέλος αυτό το σμίξιμο των γκρο πλαν με τα γενικά πλάνα είναι η αιτία που ομιλώ εγώ ο άθεος για Θεό.

Είναι αυτό το αίσθημα της λεπτομέρειας που διαχέεται ασυναίσθητα στο γύρω μας τοπίο και μας κάνει όλους μας κι όχι μόνο τους σκηνοθέτες τους μικρούς θεούς της ζωης μας.

Η ταινία πήρε στο προσφατο 36ο Φεστιβαλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας το βραβείο «Έλληνες του Κόσμου-Σωκράτης Δημητριάδης». 

τ.φ. 

36ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΣΤΗ ΔΡΑΜΑ τα βραβεία

36ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΣΤΗ ΔΡΑΜΑ 

τα βραβεία:

"Χρύσος Διόνυσος" στο «Red Hulk» της Ασημίνας Προέδρου με πρωταγωνιστή τον  Φρίξο Προέδρο που πηρε και την τιμιτική διακριση για καλύτερη αντρική ερμηνεία. Ενα διεισδυτικό πορτραίτο πάνω στην συγκρότηση της ταυτότητας του Έλληνα νεοναζί, που μέσα στην σύντομη διάρκειά του ζουμάρει στο κοινωνικό περιβάλλον, τα αδιέξοδα, τον φετιχισμό της βίας και την ανασφάλεια που εκκολάπτουν το αυγό του φιδιού στην Ελλάδα του σήμερα. Η Προέδρου κατάφερε να σπάσει παρωχημένα σκηνοθετικά ταμπού, σκηνοθετώντας με ζώσα κινηματογραφική ένταση ένα υποτιθέμενα «αντρικό θέμα».
Τα βραβεία αναλυτικά.(κρατηστε τα ονόματα, ειναι η νεα γενιά σκηνοθετών μας που ερχεται) :

Χρυσός Διόνυσος : «Red Hulk» της Ασημίνας Προέδρου
Αργυρός Διόνυσος : «Dead End» της Τώνιας Μίσιαλη
Βραβείο «Έλληνες του Κόσμου-Σωκράτης Δημητριάδης»: « Άννα» του Σπύρου Χαραλάμπους
Βραβείο Σπουδαστικής ταινίας: «Νικολέτα» στην Σόνια Λίζα Κέντερμαν
Βραβείο «Τώνια Μαρκετάκη» : «Pieta» του Αλέξανδρου Τσαντίλα
Ειδικό βραβείο «Ντίνος Κατσουρίδης» : «Συνθήκη 10/60»» του Άκη Πολύζου
Τιμητική Διάκριση Φωτογραφίας: «Συνθήκη 10/60» του Άκη Πολύζου
Τιμητική Διάκριση Σεναρίου: Γιώργος Τελτζίδης για την «Γεννήτρια»
Τιμητική Διάκριση Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας: Μυρτώ Παπούλια για τo «Στο κατώφλι» της Αναστασίας Κρατίδη.
Τιμητική Διάκριση Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας: Φρίξος Προέδρος για την ερμηνεία του στην ταινία “Red Hulk” της Ασημίνας Προέδρου
Τιμητική Διάκριση Μοντάζ: Ντίνο Γρηγορίου για το Μοντάζ της ταινίας «Σκιαμαχία»
Τιμητική Διάκριση Ήχου: Χρήστος Παπαδόπουλος για την ταινία «Μαθήματα Οδήγησης» του Βασίλη Καλαμάκη
Τιμητική Διάκριση Σκηνικών- Κοστουμιών: Francois Schuiten και Δήμητρα Παναγιωτοπούλου για την ταινία «Memory Reloaded» των Πάνου Παππά και Δέσποινας Χαραλάμπους
Τιμητική Διάκριση Πρωτότυπης Μουσικής: Νίκος Πλατύραχος για την μουσική της ταινίας «Εθελοντές» του Θοδωρή Βουρνά
Τιμητική Διάκριση Σχεδιασμού Ήχο: Άρης Λουζιώτης και Αλέξανδρο Σιδηρόπουλο για την ταινία «Συνθήκη 10/60» σε σκηνοθεσία του Άκη Πολύζου
Ειδικό Βραβείο: «Δεν Eίμαι Tώρα Eδώ » των Ζήση Κοκκινίδη και Ίωνα Παπασπύρου
Εύφημο Μνεία: «Travel Express» της Νατάσας Ξύδη και «Counting Happiness » της Βενετίας Ευρυπιώτου
Βραβείο Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου: «Γεννήτρια» της Νικολέτας Λεούση
Βραβείο Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδας: «Νικολέτα» της Σόνιας Λίζα Κέντερμαν
Βραβείο Ένωσης Ελλήνων Κινηματογραφιστών: στις ταινίες Χριστίνα Μουμούρη («Red Hulk»), Νίκο Θωμά («Ωραίο Το Μουστάκι Σου Giorgio») και Πέτρο Νούσια («Άνευ»).
Το μεγάλο βραβείο του Διεθνούς τμήματος απονεμήθηκε στο πολωνικό «All Soul’s Day», της Αλεξάντρα Τερπίνσκα