50th Thessaloniki International Film Festival day 1

Μια ηλιόλουστη Θεσσαλονίκη, με τα πιο χαμογελαστά της πρόσωπα.

Η Μαρία , η Άλκηστις, η Χριστίνα, η Ντόρα , η ακάματη Μαργαρίτα και τα άλλα τα παιδιά είναι έτοιμα να μας υποδεχτούν.

Με το Soul Kitchen του Φατιχ Ακιν ξεκίνησε το 50ο φεστιβάλ και συνεχίστηκε με την Νταμα Κούπα της Βαλερί Ντονζελί.

μια ...Ομίχλη θα φέρει την ...Ανοιξη?

10.000 θεατές σε μια βδομάδα προβολών μπλόκαραν την κίνηση στην οδό Ακαδημίας μπροστά από τον κινηματογράφο ΕΛΛΗ, απελευθερώνοντας ταυτόχρονα τις φωνές των νέων (και αρκετών παλιότερων κινηματογραφιστών ) που ζήτησαν το αυτονόητο. Εφαρμογή των νόμων και ένα νέο νομοσχέδιο επιτέλους που θα αποδεσμεύσει την κινηματογραφική παραγωγή από το τέλμα που είχε περιπέσει .

Οι ενδείξεις βοηθήσανε σε αυτή την κίνηση, ταινίες ελληνικές προωθήθηκαν σε ξένα φεστιβάλ, πλασαρίστηκαν επιτέλους από το ΕΚΚ με σύγχρονο τρόπο, η επιλογή διέσπασε την άτυπη συνδικαλιστική επετηρίδα των σωματείων, ο κινηματόγραφος ανέπνευσε με κριτήρια τέχνης κι όχι συντεχνίας, νέα ονόματα, νέες ιδέες, τολμηρά θέματα, θετική ανταπόκριση από τους Ευρωπαίους κριτικούς, βραβεία, συμμετοχές προσκλήσεις σε ξένα φεστιβάλ.. κι αντι όλο αυτό να είναι η αρχή, οι ...."θεσμοί" αντέδρασαν, και ορίστε η νέα κατάσταση:



Το θετικό είναι ότι για πρώτη φορά οι κινηματογραφιστές συρρικνώνονται όχι για αυστηρά συντεχνιακούς λόγους, αλλά για την ουσία της Τέχνης τους .

Το αρνητικό σχόλιο μας είναι ότι ελπίζουμε η ομίχλη να φέρει την Άνοιξη στο Ελληνικό Σινεμά και να μην είναι ένα πυροτέχνημα που θα σβήσει με το τέλος της χρονιάς.

(φωτογραφίες Πέτρος Σεβαστίκογλου από το http://www.fogfilms.gr/)

MOON του Ντανκαν Τζόουνς

Του Παναγιωτη Παναγοπουλου απο την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Σαν φόρος τιμής στο «εξωγήινο» παρελθόν του πατέρα του, αλλά στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας του ’70 και των αρχών του ’80 μοιάζει το «Moon», το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ντάνκαν Τζόουνς. Αν το συνηθισμένο όνομά του δεν λέει πολλά, το όνομα Ντέιβιντ Μπόουι λέει σίγουρα πολλά περισσότερα. Ο 38χρονος Τζόουνς είναι γιος του Μπόουι, του οποίου το αληθινό επώνυμο είναι Τζόουνς. Ο διάσημος ροκ σταρ που έκανε καριέρα με την περσόνα του Ζίγκι Στάρνταστ και έπαιξε τον εξωγήινο στον «Ανθρωπο που έπεσε στη Γη», υπήρξε μια σαφής επιρροή για τον γιο του.
Ο Τζόουνς, που πριν από το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του είχε κάνει μια μικρού μήκους ταινία -επιστημονικής φαντασίας κι αυτή- και πολλά διαφημιστικά, έχει γυρίσει την ιστορία ενός αστροναύτη, η τριετής παραμονή του οποίου λήγει σε έναν διαστημικό σταθμό που βρίσκεται στη Σελήνη. Ο Σαμ που θα έχει ένα ατύχημα, θα συνέλθει και θα δει να τον περιθάλπει ο Γκέρτι, το ομιλόν ρομπότ του σταθμού (με τη φωνή του Κέβιν Σπέισι), αλλά και ο… εαυτός του.
Η αρχική έκπληξη θα δώσει τη θέση της στην απορία, την αμφιβολία για την ψυχική κατάσταση του Σαμ, αλλά και το σοκ, όταν διαπιστώσει ότι ο εαυτός του που βρίσκεται μαζί του στον διαστημικό σταθμό, είναι ο κλώνος του ή μάλλον ένας από τους αναλώσιμους κλώνους του. Οι υπόλοιπες ημέρες θα περάσουν με την προσπάθεια του Σαμ και του Σαμ να λύσουν το μυστήριο της συνύπαρξής τους στον σταθμό, της σκοπιμότητας που υπάρχει πίσω από την περιορισμένη επικοινωνία τους με τη Γη, αλλά και μίας ακόμη απορίας. Ο πρώτος Σαμ είναι και ο αρχικός ή μήπως και ο ίδιος είναι κλώνος;
Ελάχιστα εφέ
Το «Μoon», το οποίο χρησιμοποιεί ελάχιστα ειδικά εφέ, μοιάζει να είναι κάτι ανάμεσα σε ταινία επιστημονικής φαντασίας και θεατρικό έργο, με τη δράση να εξελίσσεται κυρίως μέσα στον κλειστοφοβικό χώρο του διαστημικού σταθμού. Ο τρόπος που έχει γυριστεί, θυμίζει ένα από τα κορυφαία δείγματα του είδους, το «2001, Οδύσσεια του Διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, το οποίο ο Ντάνκαν Τζόουνς θεωρεί βασική πηγή έμπνευσής του. «Αυτό που προσπάθησα να κάνω είναι μια ταινία που να έχει θέμα τους ανθρώπους και όχι να πηγαίνει από το ένα εφέ στο άλλο, κάτι που συμβαίνει στις περισσότερες σύγχρονες ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Οι ταινίες που αγάπησα μεγαλώνοντας ήταν τα φιλμ επιστημονικής φαντασίας του ’70 και των αρχών του ’80, που είχαν να κάνουν περισσότερο με τους ανθρώπους και το πώς επηρεάζονται από το περιβάλλον μέσα στο οποίο βρίσκονται. Ανεξάρτητα από το αν είχαν να κάνουν με φουτουριστικές ιστορίες ή εξωγήινους, αυτές ήταν οι ταινίες που αγάπησα μεγαλώνοντας. Ετσι προσπάθησα να κάνω κι εγώ κάτι τέτοιο. Ενα είδος ταινίας που να μοιάζει μ’ αυτές τις παλιές. Ανάμεσα σ’ αυτές τις ταινίες, η “Οδύσσεια του Διαστήματος” είναι η απόλυτη αναφορά. Για όποιον ασχολείται με την επιστημονική φαντασία, η ταινία αυτή είναι σαν ο παππούς όλων των άλλων. Για μένα είναι ένα μεγάλο ορόσημο και υπάρχει μια μεγάλη ομοιότητα ανάμεσα στους χαρακτήρες του Γκέρτι και του HAL, του ρομπότ από την “Οδύσσεια του Διαστήματος”. Περισσότερο όμως αναφέρθηκα στις ταινίες που ακολούθησαν και επηρεάστηκαν από αυτή την ταινία, παρά στην ίδια».
Παρά το γεγονός ότι ταινίες σαν την «Οδύσσεια του Διαστήματος» έχουν επηρεάσει πολλούς σύγχρονους σκηνοθέτες, ταινίες αυτής της κατηγορίας δεν γυρίζονται συχνά σήμερα, «Δεν ξέρω γιατί», αναρωτιέται και ο Τζόουνς. «Εχω ωστόσο μια θεωρία. Νομίζω ότι την τελευταία εικοσαετία οι δημιουργοί έχουν επιτρέψει στους εαυτούς τους να ντρέπονται κατά κάποιον τρόπο για τη φιλοσοφική πλευρά της επιστημονικής φαντασίας Είναι ανεκτό να ενθουσιαζόμαστε με τα εντυπωσιακά τεχνικά εφέ και να κοιτάμε με ανοιχτό το στόμα τους πρωτόγνωρους ορίζοντες που ανοίγονται, αλλά δεν πρέπει να το παίρνουμε και πολύ στα σοβαρά. Εχουμε πείσει τους εαυτούς μας ότι η επιστημονική φαντασία πρέπει να είναι κάτι το επιπόλαιο, κάτι που αφορά μόνο τους ελαφρόμυαλους εφήβους. Μας έχουν πει ότι τα παλιά φιλμ, τα “Outland” και τα “Blade Runner” ήταν πολύ καταθλιπτικά, πολύ κλαψιάρικα. Νομίζω ότι αυτό είναι γελοίο. Οι άνθρωποι που εκτιμούν το είδος της επιστημονικής φαντασίας θέλουν το καλύτερο για τον κόσμο, αλλά αντιλαμβάνονται ότι μαθαίνεις πολλά εξερευνώντας και τις περισσότερο δυσοίωνες εκδοχές γι’ αυτόν. Γι’ αυτό ακριβώς το “Blade Runner» ήταν τόσο ιδιοφυές. Χρησιμοποίησε το μέλλον για να μας κάνει να κοιτάξουμε τις βασικές ανθρώπινες αξίες με μια φρέσκια ματιά. Κατανόηση. Ανθρωπιά. Πώς ορίζει κανείς αυτά τα πράγματα; Ηθελα να καταπιαστώ μ’ αυτά τα ερωτήματα».
Στη NASA
Ο Τζόουνς έχει πραγματική εμμονή με το Διάστημα και με την επιστημονική φαντασία. Σπούδασε Φιλοσοφία στο κολέγιο του Γούστερ και η διατριβή του είχε θέμα «Πώς να δολοφονήσεις τον φίλο σου το κομπιούτερ: μια έρευνα για το πρόβλημα του πνεύματος και του σώματος και πώς συνδέεται με την υποθετική δημιουργία μιας σκεπτόμενης μηχανής». Επειτα από την επιτυχημένη πορεία του «Moon» σε φεστιβάλ, όπως του Σάντανς και την αγορά του για διεθνή διανομή, ο Τζόουνς είχε τη χαρά να τού ζητηθεί να προβάλει την ταινία στη NASA, στο πλαίσιο μιας σειράς διαλέξεων, όπου με τους επιστήμονες του οργανισμού συζητήθηκαν πολύ σοβαρά οι επιλογές του Τζόουνς σε ό,τι αφορά τις επιλογές του σε σχέση με τους χώρους και τις σκηνικές επιλογές. Και όπως αποδείχθηκε, το ένστικτό του ήταν σωστό, αφού επιστήμονες στη NASA εργάζονται ερευνώντας την πιθανότητα ανάπτυξης σεληνιακών καταφυγίων, με τον τρόπο που ο Τζόουνς το παρουσιάζει στην ταινία.
Η σχέση του Ντάνκαν Τζόουνς με την επιστημονική φαντασία είναι κάτι που όπως φαίνεται θα συνεχιστεί στο μέλλον. Ηδη σχεδιάζει την επόμενη ταινία του, που θα συνδέεται με το «Moon», ενώ στόχος του είναι να ολοκληρώσει μια τριλογία με αυτό το θέμα. Ακόμη και ένα διαφορετικό σχέδιό του όμως, έχει κι αυτό να κάνει με την επιστημονική φαντασία. Πρόσφατα ο Τζόουνς ανακοίνωσε ότι θα σκηνοθετήσει μια ακόμη ταινία επιστημονικής φαντασίας με τον τίτλο «Mute» που θα διαδραματίζεται στο Βερολίνο του μέλλοντος, μια πόλη που θα έχει την ατμόσφαιρα του «Blade runner», μιας ταινίας που ο Τζόουνς θαυμάζει απεριόριστα.
Kλείσιμο

Ψυχή Βαθιά

Σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης
Σενάριο: Παντελής Βούλγαρης Ιωάννα Καρύστιανη
Μουσική: Γιάννης Αγγελάκας
Δ/ντής Φωτογραφίας: Σίμος Σαρκετζής Σκηνογράφος:Απόστολος ΒέτταςΚοστούμια: Λουκία ΧατζέλουΒοηθοί Σκηνοθέτη: Κώστας Αθουσάκης, Ντάνιελ ΜπόλνταΔ/ντής Παραγωγής; Γιώργος Φίλιας Παιζουν: Χρήστος Καρτέρης,Γιώργος Αγγέλκος,Άννα Παρτσάνη (εξαιρετικά φωτογενείς και οι τρείς)Βαγγέλης Μουρίκης,
Γεώργιος Σιμεωνίδης(το πιο δυνατό βλέμμα),
Βικτώρια Χαραλαμπίδου,
Κώστας Κλεφτόγιαννης,
Μάριος Ποντίκας,
Μίλτος Πολυβίου,
Ian Robertson,
Βασίλης Νανάκης,
Αλεξάνδρα Καζάζου,
Κλέα Σαμαντά,
Ιούλιος Τζιάτας,
Γιώργος Τζώρτζης,
Αργυρώ Αποστολίδη
κι ο Θανάσης Βέγγος (σε μια εξαιρετική ερμηνεία.)
Είναι μια ταινία που άργησε να έρθει στις αίθουσες 35 χρόνια. Χάρη στο όνειρο και την επιμονή του Παντελή Βούλγαρη και των συνεργατών του, επιτέλους υπάρχει μια ταινία που περιγράφει μια από τις χειρότερες ιστορικές περιόδους της σύγχρονης ιστορίας μας. Ο Εμφύλιος πόλεμος που ουσιαστικά ήταν η διαμάχη της νεοφώτιστης κοινωνικής συνείδησης, των Ελλήνων με τα μεγάλα συμφέροντα του εξωτερικού, δεν οδήγησε απλά την σύγχρονη Ελλάδα , στην τραγωδία με τα 70.000 θύματα, πολλαπλάσια του Β Παγκόσμιου πολέμου, αλλά και σε μια οικονομική εξάρτηση άπειρον της χώρας σε διεθνή οικονομικά κέντρα όταν μετά τη λήξη θα μπορούσε άνετα , να είναι ανεξάρτητη, πουλώντας μόνο πολιτισμό και διακοπές , έχοντας υγιή οικονομία και να καλοπερνάει μόνο από αυτό.

1949 η τύχη ουσιαστικά του Δημοκρατικού Στρατού έχει κριθεί από την Συμφωνία της Γιάλτας, ερήμην των μαχητών . Ένα ξεπούλημα της διαφώτισης κι ένα πογκρόμ μισαλλοδοξίας κι εκδίκησης των «νικητών» οδηγούν τους αγωνιστές στα βουνά.

Παρακολουθούμε την ιστορία 2 αδελφών , ο ένας 17 χρονών είναι βοηθός του επίσημου Στρατού κι ο άλλος στα 14 μπαίνει στις τάξεις του Δημοκρατικού στρατού .

Σε παράλληλη εξιστόρηση παρακολουθούμε την καθημερινότητα και την εξέλιξη της συνειδητοποίησης των δυο εφήβων πρωταγωνιστών, με φόντο τα ανεπίδοτα γράμματα της μάνας σε voice off, ενώ οι πραγματικοί πρωταγωνιστές των γεγονότων βιώνουν ο καθένας το δράμα του, με την δική του τραγική εξέλιξη.

Μια ταινία που παίζει με την μνήμη, όχι επιλεκτικά αλλά περισσότερο σα ντοκιμαντέρ, προσπαθώντας να κρατήσει όσο μπορεί τις ισες αποστάσεις, κι αποφεύγοντας μελοδραματισμούς αχρείαστους, πράγμα που σε δυσκολεύει σα θεατή να ταυτιστείς , αλλά σε βοηθά να κατανοήσεις επιτέλους το γιατί των εξελίξεων.

Μια ταινία γνώσης, που με σοφή οικονομία , περιγράφει τα χαμένα όνειρα μιας ολόκληρης γενιάς, που εξαφανίστηκε στη σιωπή και τους διωγμούς, η αντίθετα η άλλη της πλευρά αφέθηκε στην καλοπέραση της διαπλοκής, της μίζας και του ωχαδερφισμού για να επιβιώσει , πνίγοντας τις όποιες ενοχές της.

Πρέπει να σημειωθεί ότι οι τόποι των γυρισμάτων στο σύνολο τους σχεδόν είναι οι πραγματικοί, σχεδόν σα φόρος τιμής, στα βουνά και τα οροπέδια που πρωταγωνίστησαν στα γεγονότα και η μουσική που είναι ότι καλύτερο έχει γραφτεί ποτέ στον ελληνικό κινηματογράφο.

Ειδικά το τραγούδι των τίτλων τέλους είναι ο συναισθηματικός μοχλός λύτρωσης των συγκρατημένων συναισθημάτων περιέχοντας ήχους πολυφωνικούς μαζί με την ιδιότυπη φωνή του κου Αγγελάκα.

Δε ξέρω ποιόν μπορεί να αφορά σήμερα αυτή η ταινία. Ξέρω πως έπρεπε να υπάρχει αυτή η ταινία. Και μόνο για την ολοκλήρωσή της, θερμά συγχαρητήρια στον Παντελή Βούλγαρη.

ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ

Το βασικό συστατικό για μια μετά- αντίληψη των παλιών αξιών που εξαφανίζονται

Όταν όλα έχουν περιγραφεί στις οθόνες κι όταν με ένα κλικ μπορείς να δεις οτιδήποτε χωρίς ίχνος διαχωρισμού, αισθητικής και ποιότητας στο ιντερνέτ, τότε γιατί εξακολουθείς να καταφεύγεις στις κινηματογραφικές εμπειρίες?

Τι σε κάνει να επιμένεις να θες την επιλογή σου την προσωπική για την ιδιωτική καταγραφή των ορίων σου?

Μήπως είναι αυτό το αίσθημα αυτοσυντήρησης να περισώσεις το δικό σου τοπίο η πάλι η απόλυτα προσωπική σου αντίσταση σε όλη αυτή την επίθεση εικόνων που δέχεσαι ανεξέλεγκτα?

Ότι κι αν συμβαίνει στο ανομολόγητο κι αταξινόμητο σήμερα σου, αυτή τη φορά θέλουμε κι εμείς να συμβάλλουμε σε τούτη τη διαδρομή της περιχάραξης των ορίων. Τόσο όσο να σε κάνουμε να ξεφύγεις, πέρα από τα όρια με ένα σινεμά που περιγράφει το ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ μιας εμπειρίας, έτσι ώστε να σε αφυπνίσει, να σε οδηγήσει, να φωτίσει τις μαύρες τρύπες της σκέψης σου, σαν λύτρωση να σε ελευθερώσει, για να δεχτείς το νέο, το καινούργιο, αφομοιώνοντας την πρωτοπορία του χθες με κριτήρια καθαρά προσωπικά, πέρα από την κριτική και την ιστορία.

Σοκ και Δέος. Μια εμπειρία που σε περιμένει χωρίς όρια, χωρίς ίχνος διδακτισμού,ενοχών και δεσμεύσεων από τον Οκτώβριο στο Seven Film Gallery

Αντίχριστος

Ένα ζευγάρι αποφασίζει να καταφύγει στη δική του Εδέμ, τη γη της επαγγελίας , που είναι μια καλύβα απομονωμένη στο κέντρο ενός δάσους . Εκεί προσπαθούν να ξαναχτίσουν την κατεστραμμένη τους σχέση και να επισκευάσουν τις ραγισμένες καρδιές τους

Όμως η Φύση αποφασίζει να τους δώσει τα δικά της μαθήματα κι έτσι τα πράγματα πάνε από το κακό …στο χειρότερο…

Μια θρησκευτική ταινία, αναποδογυρισμένη τα μέσα έξω. Αυτό είναι ο Αντίχριστος. Γιατί πέρα από to σοκ των σκηνών, το μεγαλύτερο σοκ είναι αυτή καθ αυτή η φιλμική δημιουργία ενός σύμπαντος από τα ανάποδα. Οι ήρωες είναι o άνθρωπος ως κατασκευή, σε μια πορεία από το σήμερα στο πρωταρχικό στάδιο των ενστίκτων. Ο Αδάμ και η Εύα, επιστρέφουν στην Εδέμ, στον παράδεισο, αφού έχουν γνωρίσει το σεξ, αφού έχουν κάνει ένα παιδί, αφού έχουν βιώσει την απώλεια του παιδιού τους και αφού έχουν φορτωθεί την ενοχή γι’ αυτό, επιστρέφουν στη φύση . Τα γεγονότα συμβαίνουν ανάποδα, χάνουν σταδιακά την πολιτισμένη ταυτότητά τους, χάνουν τις αναστολές τους, χάνουν τον έλεγχο των ενστίκτων τους, βγαίνει η άγρια φύση τους, ώσπου ο Αδάμ σκοτώνει την Εύα, αυτήν που κάποτε γεννήθηκε από το πλευρό του. Αυτή η ανάποδη πορεία των πραγμάτων είναι ο ερχομός του Αντίχριστου... "Εν αρχή ην ο λόγος"... Στην ταινία, όσο κι αν προσπαθούν να σώσουν την ψυχή τους με λογική συζήτηση, δεν τα καταφέρνουν, όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Έτσι, εν αρχή γίνεται η βία... Την ώρα που ένα ζευγάρι κάνει σεξ και το απολαμβάνει, συμβαίνει ο θάνατος ενός παιδιού. Είναι το τέλος . Μετά το τέλος η ζωή διολισθαίνει προς τα πίσω, στην ματαιότητα του λόγου, της λογικής, επιστρέφει στην πρωταρχική μας φύση και ο Άντρας και η Γυναίκα αλληλοσπαράσσονται... Έτσι είναι η φύση (που είναι, λέει, «η εκκλησία του σατανά»), έτσι είναι η απάνθρωπη φύση μας, όταν εκπέσουν όλα τα προσχήματα, όταν βρεθούμε μόνοι σε ένα τόπο χωρίς θεσμούς, περιορισμούς και κοινωνικές συμβάσεις, σε έναν τόπο που δεν σημαίνουν τίποτα πια το καλό και το κακό, το σωστό και το λάθος. Εκεί όπου μια ελαφίνα σέρνει πίσω της, μισοκρεμασμένο έξω απ’ τη μήτρα της, το νεκρό νεογέννητό της ,συνεχίζοντας τη ζωή της. Η συμβολική παρουσία της αλεπούς, δηλώνει απερίφραστα σαν μεταβιβλική περσόνα : ΤΟ ΧΑΟΣ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ.
Υπάρχει πιο ζωντανό και πραγματικά βαθιά ειλικρινές σχόλιο για το τέλος όλων των αξιών που βιώνουμε σήμερα? Αν ο Αντρέι Ταρκόφσκι υπήρξε ο τελευταίος μεγάλος θρησκευτικός δημιουργός του κινηματογράφου και τα έπαιρνε όλα στα σοβαρά, ο Λαρς Φον Τρίερ είναι τώρα ο «Αντίχριστος» που ο Ταρκόφσκι είχε προβλέψει ότι θά’ ρθει., για αυτό και η αφιέρωση στους τίτλους αποκτά μια σχεδόν μεταφυσική διάσταση.

Νύχτες Πρεμιέρας ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ

(Ο Γιώργος Παπαλιός κι ο Τέλλος Φίλης στα σκαλάκια του Δαναού, κατα την διάρκεια της Ελληνικής πρεμιέρας του ΚΥΝΟΔΟΝΤΑ του Γιώργου Λάνθιμου στα πλαίσια των 15ων Νυχτων Πρεμιέρας)

Το 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας ολοκληρώθηκε το βράδυ της Κυριακής 27 Σεπτεμβρίου με την απονομή των βραβείων και την προβολή της ταινίας «Ραγισμένες Αγκαλιές» του Πέδρο Αλμοδόβαρ στον κινηματογράφο ΑΤΤΙΚΟΝ Cinemax Class.

Η Χρυσή Αθηνά Καλύτερης Ταινίας συνοδευόμενη από χρηματικό έπαθλο 10.000 ευρώ δόθηκε στην ταινία «Φεγγάρι» (Moon) από το Ηνωμένο Βασίλειο, σε σκηνοθεσία Ντάνκαν Τζόουνς.η ταινία ανοίγει στις αίθουσες 22 Οκτωβρίου από την Seven Films

Το Βραβείο Σκηνοθεσίας της Πόλης των Αθηνών στον Φρέντρικ Εντφελντ για την ταινία «Το Κορίτσι».
Τέλος το Βραβείο Σεναρίου δόθηκε στην ταινία «Πόλεμος Εκτός Προγράμματος» (In the Loop) σε σκηνοθεσία του Αρμάντο Ιανούτσι και σενάριο του ίδιου και των Τζέσε Άρμστρονγκ, Σάιμον Μπλάκγουελ, Ίαν Μάρτιν και Τόνι Ροτς.