Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2008

My Festival // Your Festival



Συνοψίζοντας τις σκέψεις μου μετά το τέλος και αυτού του Φεστιβάλ, διαπιστώνω πως οι αρνητικές είναι πολύ περισσότερες από τις θετικές. Δε ξέρω αν φταίει η ελλιπής οργάνωση ή η ίδια η κινηματογραφική βιομηχανία με τις σοδειές που βγάζει, το φεστιβάλ πάντως φθίνει ως ποιοτικό μέγεθος. Το παράλογο δε είναι πως δυσανάλογα με αυτό, μεγεθύνεται ποσοτικά από κόσμο, που ο μισός από αυτόν να στήριζε ολόκληρη τη χρονιά τις κινηματογραφικές αίθουσες θα παύαμε να μιλάμε για κρίση. Είναι λοιπόν το φεστιβάλ γιορτή των σινεφίλ ή κοσμικό γεγονός ; Γιατί σκοτώνονται όλοι για μια απογευματινή προβολή π.χ. του Café de los maestros ενώ αν ανοίξει με διανομή μια εβδομάδα αργότερα ο αιθουσάρχης θα κλαίει ; Αν δεχτούμε ότι έχει γίνει περισσότερο κοσμικό, τότε το πρόβλημα αυτό θα διογκώνεται χρόνο με το χρόνο. Του χρόνου ειδικά που υπάρχει και το “βαρύ” 50 πολύ φοβάμαι πως θα έρθουν 1-2 τρανταχτά ονόματα και από εκεί και μετά το χάος, γιατί ο κόσμος έρχεται πλέον ότι και αν έχει.
Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του φεστιβάλ παραμένει για μένα η… αποθήκη Γ’. Είναι η μοναδική στιγμή μέσα στη χρονιά όπου θα βρεις όλους μαζεμένους, γνωστούς και φίλους, σε έναν χώρο. Άπειρες σινε-συζητήσεις, ανταλλαγή απόψεων όχι μόνο για τις προβολές του δεκαημέρου, αλλά για το αντικείμενο γενικότερα, με μια διάθεση ιδιαίτερα χαλαρή. Βέβαια για μην εκμηδενίσουμε τις προβολές, οφείλω να δώσω συγχαρητήρια στον Λευτέρη Αδαμίδη, του οποίου οι Μέρες Ανεξαρτησίας είναι το πιο ζωτικό κομμάτι του φεστιβάλ. Τα Let the right one in και Stella, οι ειδικές προβολές της Άμαξας Φάντασμα και της Ενσάρκωσης του Κακού, και η καλύτερη ταινία που είδα στο δεκαήμερο, Ο Καλός, ο Κακός και ο Περίεργος, όπως και άλλες μικρότερου μεγέθους συζητήθηκαν αρκετά, σε αντίθεση με το διαγωνιστικό και – ακόμη χειρότερα – το ελληνικό τμήμα που δείχνουν να καταρρέουν. Το αστείο με τα βραβεία του διαγωνιστικού είναι πως αρχίζουν και γίνονται τόσα πολλά που στο τέλος θα βραβεύεσαι και μόνο που συμμετέχεις (αλήθεια αγαπητοί διοργανωτές αν δώσω του χρόνου ένα ποσό μπορείτε να θεσπίσετε βραβείο με το όνομά μου;). Στο ελληνικό τμήμα τουλάχιστον σώθηκε η παρτίδα με την απονομή του πρώτου βραβείου σε έναν νέο σκηνοθέτη (τον Αλέξανδρο Αβρανά του Without) του οποίου το πρώτο φιλμ μπορεί να είχε προβλήματα, αλλά σε σχέση με αυτά που είχαν οι υπόλοιπες ταινίες μεγαλύτερων ηλικιακά σκηνοθετών, φαντάζουν λίγα και κυρίως υπάρχει η πιθανότητα να βελτιωθούν στη συνέχεια.
Κλείνοντας εύχομαι να αλλάξει κάτι του χρόνου και το 50ο φεστιβάλ να είναι η απαρχή για μια διαφορετικής φιλοσοφίας διοργάνωση και να μην ξοδευτούν απλά χρήματα για ονόματα-βιτρίνες, ζημιώνοντας ουσιαστικά το υπόλοιπο της. Υπάρχει βέβαια και η άποψη του υπουργού πολιτισμού - και μεγάλου ταινιοφάγου φαντάζομαι - κ. Λιάπη ότι οι φετινές ταινίες αλλά και γενικότερα το φεστιβάλ ήταν πολύ υψηλού επίπέδου και όλα πήγαν καλά, οπότε μάλλον εγώ είμαι τρελός και κακώς διαβάσατε αυτό το κείμενο.
Τ.Μ.




Το Φεστιβάλ τελείωσε. Οι μέρες περνούν, ο ενθουσιασμός της εορταστικής ατμόσφαιρας ξεθωριάζει κι αρχίζουν σιγά σιγά οι σταθμίσεις πριν την τελική ετυμηγορία. Η πόλη συνεχίζει να γουργουρίζει γλυκά τυλιγμένη σε μια μεταφεστιβαλική μελαγχολική ομίχλη, κι εγώ, ανάμεσα σε προγράμματα, κομμένα και ολόκληρα εισιτήρια, ανολοκλήρωτες λίστες, σκισμένες σημειώσεις, φωτογραφίες, αποκόμματα εφημερίδων προσπαθώ να χωρέσω αυτό το δεκαήμερο σε λέξεις. Για ακόμα μια χρονιά βρίσκομαι στην ίδια ευχάριστα άβολη θέση –κι έχω αρχίσει να νιώθω κάπως γραφική: Γιατί για ακόμα μια φορά στέκομαι από τη χαζοχαρούμενη πλευρά των ικανοποιημένων κι αδυνατώ (αρνούμαι;) να δω την αρνητική πλευρά αυτού του δεκαημέρου.
Στις Μέρες Ανεξαρτησίας, για ακόμα μια φορά με επιλογές σε πολύ καλό επίπεδο στο σύνολό τους, δύο φιλμ κατάφεραν να τρυπώσουν στην καρδιά μου, το ιρλανδικό Kisses και το γαλλικό Stella. Η δε ειδική προβολή της Άμαξας Φάντασμα, μας θύμισε τί είναι πραγματικά η Τέχνη του κινηματογράφου, που δε χρειάζεται λόγο, παρά μόνο εικόνα, συνοδευόμενη από τους εύστοχους μουσικούς πειραματισμούς των Good Luck Mr Gosrky και Eventless Plot. Από τα Βαλκάνια, το βουλγάρικο Zift, δείχνει πως ένα σινεμά ζει και αναπνέει στη δική μας γωνιά της Ευρώπης, πραγματικά ελπιδοφόρο, πρωτότυπο, ολοκληρωμένο, και που ζητά ευκαιρίες για να αναδειχθεί. Το αφιέρωμα στον Τέρενς Ντέιβις μας έφερε σε επαφή μ’ ένα δημιουργό που είναι πραγματικά άξιον απορίας πως δεν έχει βρει το δρόμο του προς τις κινηματογραφικές αίθουσες και ένα πιο ευρύ κοινό νωρίτερα. Σινεμά απόλυτα προσωπικό, που όμως καταφέρνει να γίνεται οικουμενικό ακόμα κι όταν οι ιστορίες είναι απόλυτα αυτοβιογραφικές. Το Διεθνές Διαγωνιστικό, πάντα ένα αγκάθι του ΦΚΘ, είναι αλήθεια ότι ούτε φέτος πρόσφερε κάποια σημαντιική έκπληξη ή συγκίνηση και είναι γεγονός ότι, δεδομένου ότι το διαγωνιστικό μέρος είναι πάντα ο κύριος κορμός ενός διεθνούς κινηματογραφικού Φεστιβάλ, θα πρέπει επιτέλους να γίνει πιο ελκυστικό με καλύτερες και ποιοτικότερες επιλογές. Από την πάντα λειψή και προβληματική ελληνική σοδειά, το «Without», παρά τα υπαρκτά κενά του σε σενάριο και διαλόγους είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια απλή άσκηση ύφους, όπως έσπευσαν να το κατηγορήσουν πολλοί και άξιζε της προσοχής που δέχτηκε, ενώ το ντοκιμαντέρ «Η νύχτα που ο Φ. Πεσσόα συνάντησε τον Κ.Καβάφη», καταφέρνει εκτός από το ενδιαφέρον θέμα του που ιντριγκάρει και τον ανυποψίαστο θεατή, να τον κρατήσει και να τον μαγέψει με τον ανορθόδοξο τρόπο που εξελίσσεται. Οι ταινίες έναρξης και λήξης, δυνατές κάθε μία με τον τρόπο της, εκτός από λάμψη, είχαν και ουσία: συγκλονιστικό το «The Wrestler», γεμάτο και έντονο το «Frost/Nixon». Οι καλεσμένοι του Φεστιβάλ, τέλος, χρόνο με το χρόνο πληθύνονται, χωρίς να γίνονται εκπτώσεις στο καλλιτεχνικό τους βάρος. Αν στα παραπάνω αμιγώς κινηματογραφικά προσθέσουμε την αποθήκη Γ που ποτέ δε κοιμάται, το χαρούμενο σινεφιλικό πλήθος που στριμώχνεται στα σκαλοπατάκια των αιθουσών και κάνει σ’ ολόκληρη την πόλη μια ένεση ζωντάνιας για δέκα μέρες, καθώς και και τους αγαπημένους ανθρώπους που βλέπουμε κάθε χρόνο με αφορμή την κινηματογραφική γιορτή, τότε το συμπέρασμα είναι για μένα απλό και αυτονόητο: αφήνω τα παράπονα για τα (υπαρκτά) προβλήματα στους άλλους.
Το Φεστιβάλ τελείωσε. Ζήτω το Φεστιβάλ!
M.P.

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Κρατικά Βραβεία Ποιότητας 2008

WITHOUT 7 συνολικά βραβεία

Το 1ο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους ύψους 58.700 ευρώ
Απονέμεται στην ταινία: WITHOUT
Παραγωγή: Nik-S Movies (Νίκος Σέκερης)
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Αβρανάς

Το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη, ύψους 14.675 ευρώ, απονέμεται στον Αλέξανδρο Αβρανά για τη σκηνοθεσία της ταινίας WITHOUT

Το Βραβείο Ερμηνείας 1ου Γυναικείου Ρόλου, ύψους 11.740 ευρώ, απονέμεται στην Εύη Σαουλίδου για την ερμηνεία της στην ταινία WITHOUT

Το Βραβείο Φωτογραφίας, ύψους 8.805 ευρώ, απονέμεται στον Ηλία Κωνσταντακόπουλο για τη φωτογραφία στην ταινία WITHOUT

Το Βραβείο Μοντάζ, ύψους 5.870 ευρώ, απονέμεται στον Γιώργο Τριανταφύλλου για το μοντάζ στην ταινία WITHOUT

Το Βραβείο Μακιγιάζ, ύψους 2.935 ευρώ, απονέμεται στη Φανή Αλεξάκη για το μακιγιάζ στην ταινία WITHOUT

Βραβείο της ΕΤΕΚΤ


ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ 10 συνολικά βραβεία

Το 2ο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους ύψους 44.025 ευρώ
Απονέμεται στην ταινία: ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ
Παραγωγή: Nik-S Movies (Νίκος Σέκερης), ΕΚΚ, Nova Multichoice Hellas ΑΕ, ΕΡΤ ΑΕ, Τώνης Λυκουρέσης
Σκηνοθεσία: Τώνης Λυκουρέσης

Το Βραβείο Σκηνοθεσίας, ύψους 29.350 ευρώ, απονέμεται στον Τώνη Λυκουρέση για τη σκηνοθεσία της ταινίας ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ.

Το Βραβείο Σεναρίου, ύψους 14.675 ευρώ, απονέμεται από κοινού στους Ιωάννη Μαρούδα, Τώνη Λυκουρέση, Μαρία Βαρδάκα για το σενάριο της ταινίας ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ

Το Βραβείο Ερμηνείας 1ου Ανδρικού Ρόλου, ύψους 11.740 ευρώ, απονέμεται στον Γιάννη Φέρτη για την ερμηνεία του στην ταινία ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ

Το Βραβείο Ερμηνείας 2ου Ανδρικού Ρόλου, ύψους 5.870 ευρώ, απονέμεται στον Χρήστο Λούλη για την ερμηνεία του στην ταινία ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ

Το Βραβείο Ερμηνείας 2ου Γυναικείου Ρόλου, ύψους 5.870 ευρώ, απονέμεται στην Δήμητρα Ματσούκα για την ερμηνεία της στην ταινία ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ

Το Βραβείο Σκηνογραφίας, ύψους 5.870 ευρώ, απονέμεται στον Κωνσταντίνο Ζαμάνη για τα σκηνικά στην ταινία ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ

Το Βραβείο Μουσικής, ύψους 5.870 ευρώ, απονέμεται στον Μίνω Μάτσα για τη μουσική στην ταινία ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ

Το Βραβείο Ήχου, ύψους 5.870 ευρώ, απονέμεται στον Νίκο Μπουγιούκο για τον ήχο της ταινίας ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ


Το Βραβείο Ενδυματολογίας, ύψους 5.870 ευρώ, απονέμεται στην Μπιάνκα Νικολαρεϊζη για τα κοστούμια στην ταινία ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ

Το 3ο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους ύψους 29.350 ευρώ
Απονέμεται στην ταινία:
ΚΑΛΑ ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ: ΑΘΑΝΑΣΙΑ


Παραγωγή: Πάνος Καρκανεβάτος, ΕΚΚ, ΕΡΤ ΑΕ, Nova Multichoice Hellas ΑΕ, ODEON AE, GRAAL AE
Σκηνοθεσία: Πάνος Καρκανεβάτος

Το 1ο Βραβείο ταινίας Τεκμηρίωσης ή Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων μεγάλου μήκους ύψους 17.610 ευρώ
Απονέμεται στην ταινία τεκμηρίωσης:
ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ Ο ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΒΑΦΗ
Παραγωγή: ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ ΕΠΕ Κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές, ΕΚΚ, ΕΡΤ ΑΕ, ΑΡΚΤΟΣ, GRAAL
Σκηνοθεσία: Στέλιος Χαραλαμπόπουλος

Το 2ο Βραβείο ταινίας Τεκμηρίωσης ή Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων μεγάλου μήκους ύψους 11.740 ευρώ
Απονέμεται από κοινού στις ταινίες:
ΕΙΔΩΛΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ και ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ – ΕΙΔΩΛΟ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ
Παραγωγή:
ΕΙΔΩΛΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ: Γιάννης Βαμβακάς
ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ – ΕΙΔΩΛΟ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ: Δ. Βερνίκος και ΣΙΑ ΕΕ, ΕΚΚ
Σκηνοθεσία:
ΕΙΔΩΛΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ: Γιάννης Βαμβακάς
ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ – ΕΙΔΩΛΟ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ: Δ. Βερνίκος


ΤΑΙΝΙΕΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ

Το 1ο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας ή Τεκμηρίωσης ή Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους, ύψους 8.805 ευρώ απονέμεται στην ταινία
PARTNERS
Παραγωγή: Βλάσης Σταθούλας
Σκηνοθεσία: Ιωσηφίνα Μαρκαριάν

Το 2ο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας ή Τεκμηρίωσης ή Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους, ύψους 6.603,75 ευρώ απονέμεται στην ταινία:
ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΗΣ
Παραγωγή: ΕΚΚ, ΣΕΚΙΝ, Άγγελος Τσαούσης, Κωνσταντίνος Γιαλουρίδης,
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Γιαλουρίδης

Το 3ο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας ή Τεκμηρίωσης ή Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους, ύψους 4.402,50 ευρώ απονέμεται στην ταινία:
ROSMARINUS OFFICINALIS
«ΔΕΝΤΡΟΛΙΒΑΝΟΣ Ο ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΗΣ»
Παραγωγή: Αντρέας Σιαδήμας
Σκηνοθεσία: Αντρέας Σιαδήμας

Τα δέκα (10) Ισότιμα Ειδικά βραβεία ταινιών Μικρού Μήκους Μυθοπλασίας ή Τεκμηρίωσης ή Κινουμένων Σχεδίων, ύψους 2.348 ευρώ το καθένα, απονέμονται στις παρακάτω ταινίες:

1. ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (σκηνοθεσία: Γιάννης Καραπιπερίδης)
2. 10 ΛΕΠΤΑ (σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Λεονταρίτης)
3. ΓΑΛΑ (σκηνοθεσία: Αλεξ. Σιπσίδης – Κ. Φραγκούλης)
4. ΟΔΟΜΑΧΙΑ (σκηνοθεσία: Χρίστος Κανάκης)
5. ΧΗΡΑ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ (σκηνοθεσία: Δημ. Κανελλόπουλος)
6. Η ΑΡΚΟΥΔΑ (σκηνοθεσία: Βικτώρια Βελοπούλου)
7. WHEN FISH FLY (σκηνοθεσία: Βίλκα Τζούρα)
8. NEBRASKA (σκηνοθεσία: Αχιλ. Κυριακίδης)
9. ΑΛΜΑ (σκηνοθεσία: Χάρης Σταθόπουλος)
10. BELLA (σκηνοθεσία: Ελένη Τριανταφυλλοπούλου)

Τα βραβεία του Διεθνούς Διαγωνιστικού




ΧΡΥΣΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (37.000 ):



«Εκεί Πέρα»



(Αμπντολρεζά Καχανί - Ιράν).





ΑΡΓΥΡΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ (22.000 ):





«Κυριακάτικο Ψάρεμα»



(Αντριάν Σιταρού - Ρουμανία).





ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ:





Σελίνα Μούργκα



«Μια βδομάδα μόνοι» - Αργεντινή.



ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟΥ:





Μάθιου Ντιούτον



«Τρία τυφλά ποντίκια» - Αυστραλία.



Α' ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ:





Ιοάνα Φλόρα και Μαρία Ντινουλέσκου



«Κυριακάτικο Ψάρεμα» - Ρουμανία.



Α' ΑΝΔΡΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ:





Σιντ Λούσερο και Εμίλιο Γαρσία



«Ο τρόφιμος» - Φιλιππίνες










Φεστιβαλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης οι 7 ελληνικές ταινίες που ξεχώρισαν

video video
 
video video

video video
                                                           
video

φεστιβαλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τα προσωπα του ελληνικού κινηματογράφυ



















Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2008

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης days 8+9


Απονομή των Βραβείων του DigitalWave3 & Τελετή Λήξης με την προβολή της ταινίας του Γιώργου Αγγελόπουλου ¨Κόκκινο όπως φόρεμα"


(Ο Γιώργος Χωραφάς κοιτά τον Κωνσταντίνο Κοντοβράκη τη στιγμή που παρουσιάζει την Κριτική Επιτροπή, απο τα αριστερά ο Αλέξης Σταμάτης, η Δώρα Μασκλαβάνου, η Marie-Pierre Macia & ο Ανδρέας Σωτηρακόπουλος του Microkosmos)

(Ορθιος ανάμεσα στους συντελεστές της ταινίας του και τους συμφοιτητές του ο Γιώργος Αγγελόπουλος ,τεταρτοετής του Τμήματος Κινηματογράφου του ΑΠΘ, ντυμένος με ενα εκτυφλωτικό μωβ πουκάμισο, παρά την συγκίνηση, δεν παρέλειψε να τονίσει τις αμεσες ανάγκες που έχει η σχολή του, σε υλικοτεχνική υποδομή)


(Ο ενας απο τους 2 νικητές ο Ανέστης Χαραλαμπίδης με το πορτοκαλί πουλόβερ, παραλαμβάνει την πρώτη ελληνική του διάκριση από τα χέρια του κου Παπαλιού καταχειροκροτούμενος για την έξοχη ταινία του Ecce MomO)



( Ο Αγγελος Σπάρταλης που μοιράστηκε το πρώτο βραβείο με τον Ανέστη Χαραλαμπίδη για το αναρχικά πρωτοποριακό του φίλμ "Το Σύνδρομο της Χιονάτης" τα "λέει" έξω απο τα δόντια και κερδίζει τις καρδιές όλων των θεατών στην αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη)
Πιστεύω ότι όσοι δεν βρέθηκαν στην Τελετή Λήξης του DigitalWave3 στην Τώνια Μαρκετάκη το βράδυ της Παρασκευής, έχασαν την μόνη πραγματικά συγκινητική στιγμή αυτού του Φεστιβάλ. Οι 6 ταινίες του διαγωνιστικού και οι 2 ταινίες έναρξης και λήξης είναι ότι πιό ελπιδοφόρο, ανατρεπτικό, ουσιαστικό , κινηματογραφικό, πορωμένο, παθιασμένο, αναρχικό φευγάτο και ουσιαστικά ποιοτικό, έχει να παρουσιάσει ο ελληνικός κινηματογράφος για το μέλλον. Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι και οι 6 ταινίες αδικήθηκαν ,με το να μη συμμετέχουν στα κρατικά βραβεία ποιότητας που θα δοθουν την Δευτέρα το βράδυ γιατί πέρα απο το format είναι ισάξιες και κάποιες πολύ ανώτερες απο αυτές που συμμέτέχουν στα Κρατικά. Μείναμε με την διαβέβαίωση του κου Παπαλιού ότι αυτή είναι η τελευταία χρονιά που συμβαίνει. Ελπίζουμε στον χρόνο που έρχεται να δημιουργηθούν και στην Ελλάδα, όπως σε όλο τον κόσμο ψηφιακές αίθουσες.
Οι ταινίες του Digital Wave 3 ήταν :
Το σύνδρομο της Χιονάτης / Άγγελος Σπάρταλης
Οι αιτίες των πραγμάτων / Γιώργος Σερβετάς
Ecce momo! / Ανέστης Χαραλαμπίδης
Dreaming to Change / Κώστας Καρύδας
Unitas / Κωστής Μπασογιάννης
Η μουσική των προσώπων / Νίκος Κορνήλιος
The Popcorn Movie / Παναγιώτης Κουντουράς
Κόκκινο όπως φόρεμα / Γιώργος Αγγελόπουλος

Οι βραβευμένες ταινίες παίζονται σήμερα το βράδυ (Σαββατο 22 Νοέμβρη 2008) στις 9μμ στον ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ (απέναντι απο τον Λευκό Πύργο)

Stella - Sylvie Verheyde (Ημέρες Ανεξαρτησίας)

Μια ιδιαίτερη ταινία από τη Γαλλία, έχει ως θέμα την εντεκάχρονη Στέλλα που ναι μεν εισπράττει την αγάπη των γονιών της αλλά πρακτικά μεγαλώνει σχεδόν μόνη. Ζώντας μέσα σε ένα μπαρ, ιδιοκτησία των γονιών της, ξεκινάει τη περιπέτεια της σε ένα καλό παρισινό σχολείο και δυσκολεύεται να επικοινωνήσει με τα υπόλοιπα παιδιά. Η καλύτερη φίλη που κάνει, η Γκλαντίς , αποτελεί και τον δίαυλο επικοινωνίας της με τον κόσμο καθώς την βοηθά να μετατρέψει την αδιαφορία σε δίψα για γνώσεις. Η ταινία πετυχαίνει να δώσει το κλίμα των late 70s, όπου διαδραματίζεται η υπόθεση, και με αρκετή ευαισθησία πάνω στα προβλήματα της παιδικής ηλικίας να φτιάξει μια ανάλυση για το πως μεγαλώνει ένα παιδί χωρίς την απαραίτητη προσοχή των γονιών του.


The Dust of Time - Θόδωρος Αγγελόπουλος (Ειδική προβολή)

Είναι πραγματικά κρίμα, ο μεγαλύτερος εν ζωή Έλληνας σκηνοθέτης να είναι τόσο απών από τα προβλήματα και τις ανησυχίες της χώρας μας. Εμμονοληπτικός πλέον με τις πολιτικές εξελίξεις μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και χωρίς τα πλάνα του να έχουν τη δύναμη και τους συμβολισμούς του παρελθόντος μοιάζει πιο ξένος από ποτέ. Στην ιστορία του Dust of Time, ένα ζευγάρι αριστερών δυστύχησε στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα λόγω των πεποιθήσεων του και η δυστυχία αυτή έχει ως αποτέλεσμα τις άσχημες σχέσεις των απογόνων του στις αρχές του 21ου αιώνα. Πόσο μα πόσο κοινότυπο είναι πλέον αυτό για ταινία του Αγγελόπουλου. Και το χειρότερο είναι, πόσο μα πόσο μακρινό και ανούσιο για να αναλύεται ξανά και ξανά σήμερα. Η φυγή αρκετών ανθρώπων από την αίθουσα και το χλιαρό και αμήχανο χειροκρότημα στο τέλος του φιλμ, αποτυπώνει τις αντιδράσεις για έναν δημιουργό εγκλωβισμένο στην προβληματική του και δυστυχώς εκτός πραγματικότητας.








Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Day 7




The Neon Bible, σκθ. Τέρενς Ντέιβις (αφιέρωμα Τέρενς Ντέιβις)
Ίσως η καλύτερη μέχρι τώρα στιγμή του αφιερώματος στον Τέρενς Ντέιβις (κατά τη γνώμη της γράφουσας), το Neon Bible είναι μια βαθύτατα ανθρώπινη, μελαγχολική και νοσταλγική τραγική ιστορία που διαδραματίζεται στον αποπνικτικό και καταπιεστικό αμερικάνικο νότο του ’40. Για ακόμα μια φορά, ο βρετανός καταπιάνεται με μια ιστορία στην οποία ο κεντρικός ήρωας (ή οι ήρωες) βρίσκονται εγκλωβισμένοι από τις συνθήκες, και δέχονται ισχυρότατες εσωτερικές αλλά και εξωτερικές πιέσεις που τους καταρρακώνουν (έστω και αν αυτό δεν είναι πολλές φορές φανερό στους γύρω), μέχρι που τελικά ξεσπούν ή καταρρέουν –ανάλογα με τις αντοχές τους. Αργά πλάνα που αποτυπώνονται στο βλέμμα και στην καρδιά, εξαιρετική αναπαράσταση της εποχής, πάντα με την ιδιαίτερη πινελιά και βλέμμα του Ντέιβις που μοιάζει να ζωγραφίζει τα κάδρα του σε καμβά, σκιαγραφούν ιδανικά την μελαγχολία και την απόγνωση των χαρακτήρων και του τόπου, με μουσική υπόκρουση μελωδίες της εποχής.

Μια σκούπα γίνεται χρυσόψαρο, σκθ. Κιμ Nτονγκ-τζου (Διεθνές Διαγωνιστικό)
Ενδιαφέρουσα η κεντρική ιδέα, σε μια προσπάθεια να αποτυπωθεί η θλιβερή κατάσταση που επικρατεί σήμερα σε φτωχικές συνοικίες της Νότιας Κορέας. Δανεικά, δουλειές του ποδαριού, χρωστούμενα, δωμάτια – κελιά και άνθρωποι στα πρόθυρα της απόγνωσης που οδηγούνται σε λύσεις απελπισίας. Άνθρωποι σε σχέση εξάρτησης λόγω ανάγκης, άτομα που χάνουν την αξιοπρέπειά τους και την ανθρωπιά τους. Η κινηματογράφηση όμως είναι πολύ φτωχή και η εξέλιξη της ιστορίας με πολλά κενά, ώστε τελικά το αποτέλεσμα να μην ξεφεύγει από τη μετριότητα.

Ο μαμάκιας, σκθ. Αζέιζελ Tζέικομπς (Ενότητα: Κάποιος να τους προσέχει)
Ένας άνδρας που έχει αναλάβει περισσότερες υποχρεώσεις από όσες ήταν έτοιμος να διαχειριστεί: Καλομαθημένος και ανώριμος, ο Μάικι βρίσκεται παντρεμένος και πατέρας ενός νεογέννητου παιδιού. Ένα ταξίδι για δουλειές, στη διάρκεια του οποίου μένει στο πατρικό του σπίτι με τους γονείς του, θα μετατραπεί σε ένα ταξίδι – απόδραση. Κλεισμένος στο παιδικό του δωμάτιο και ανασυνθέτοντας τα παιδικά του χρόνια, κάθεται για μέρες απολύτως άπρακτος, μεταθέτοντας τις υποχρεώσεις του, αρνούμενος να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα που τον περιμένει πίσω στο σπίτι του. Σαν να έχει παραλύσει υπό το βάρος της ευθύνης, κλείνεται όλο και πιο πολύ στο σπίτι και στον εαυτό του, αγγίζοντας σχεδόν τα όρια της κατάθλιψης. Η πόρτα της εξόδου από το σπίτι μετατρέπεται σε έξοδο κινδύνου και το πρώτο βήμα για να κατέβει το πρώτο σκαλί γίνεται θέμα ζωής και θανάτου. Μια μικρή παύση στους γρήγορους ρυθμούς ζωής, με τη φροντίδα της πανταχού παρούσας Μαμάς, ή μήπως κάτι περισσότερο; Μόνο όταν οι γονείς που όλα τα επιτρέπουν και όλα τα δικαιολογούν τον θέσουν προ των ευθυνών του, θα αποφασίσει ο Μάικι να ενηλικιωθεί. Και να αφήσει τα παιδικά παιχνίδια για το μικρό του γιο..

Μαριάννα Ράντου


Teza - Haile Gerima (Ημέρες Ανεξαρτησίας)

H προσπάθεια του Haile Gerima να περιγράψει μέσα από την Οδύσσεια του πρωταγωνιστή τη ρημαγμένη ιστορία της Αιθιοπίας επιβραβεύτηκε από το φεστιβάλ Βενετίας με 3 βραβεία. Το στιβαρό σενάριο του Τeza δεν είναι όμως αρκετό να κεντρίσει το ενδιαφέρον του θεατή για τα 140 λέπτα που διαρκεί.
Ο Anberber είναι φοιτητής ιατρικής στην αφιλόξενη Γερμανία της δεκαετίας του ’70. Τα όνειρα του να καταπολεμήσει τις ασθένειες που μαστίζουν την χώρα του γκρεμίζονται από κοινωνικοπολιτικές συγκυρίες που τον αναγκάζουν να επιστρέψει στην Αιθιοπία. Η άρνηση του να πάρει θέση στον εμφύλιο που μαίνεται στη χώρα για 14 χρόνια, τον βρίσκει κυνηγημένο από τους συμπατριώτες του και τον αναγκάζουν να καταφύγει στη Γερμανία, όπου πέφτει θύμα ρατσιστικής επίθεσης. Τραυματισμένος σωματικά και ψυχικά ψάχνει καταφύγιο στο χωριό που μεγάλωσε αλλά και εκεί συναντά εχθρικό κλίμα.

The Good, the Bad, the Weird - Kim Jee-woon (Ειδική προβολή)



Μετά από 6 ημέρες μέτριων ως επί το πλέιστον ταινιών, το φιλμ του Kim Jee-Woon αποτελεί την πρώτη γνήσια απόλαυση του φεστιβάλ από έναν βιρτουόζο της μεγάλης οθόνης που σε κάθε ταινία του γίνεται και καλύτερος. Χωρίς να προσπαθεί για κάτι διαφορετικό μας χαρίζει 130 καταιγιστικά λεπτά γεμάτα δεξιοτεχνικά πλάνα, παρουσιάζοντας 3 χαρακτήρες που θα κάνουν τα πάντα για έναν χάρτη που αποκαλύπτει έναν κρυμμένο θησαυρό. Το φιλμ απογειώνεται σε 2 στιγμές - στην εκκίνηση με τη σεκάνς στο τρένο και αργότερα στο κυνηγητό στην έρημο - και παρά τη κοιλιά που κάνει σε διάφορα σημεία αφήνει την αίσθηση της πληρότητας. Ο σκηνοθέτης μετά το τέλος της ταινίας δήλωσε ότι τον ενδιαφέρει να ασχολείται με διάφορα κινηματογραφικά είδη - θυμηθείτε το A Tale of 2 sisters και το Bittersweet Life - κάτι που μάλλον θα κάνει και στις επόμενες δουλειές του

Τάσος Μελεμενίδης

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2008

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Day 6


Akires to Kame - Takeshi Kitano

Μία ώρα περίπου πριν την έανρξη του φιλμ ο Κιτάνο είπε κάποια λίγα μεν αλλά ενδιαφέροντα πράγματα τα οποία συνδέονται με αυτό. Μίλησε για το πόσο εύκολο είναι για κάποιον που ασχολείται με τις τέχνες να βρεθεί ξαφνικά στη κορυφή ή να πέσει από αυτήν. Θεωρώντας τον εαυτό του ως χομπίστα διασκεδαστή, απόρησε και ο ίδιος μετά την βράβευση στην Βενετία των Πυροτεχνημάτων του το 1997, με την αλλαγή πολλών κριτικών των παλαιότερων ταινιών του. Ο απλός τεχνίτης έγινε πλέον auteur και τα κρυφά (?) νοήματα των προηγούμενων φιλμ βγήκαν τώρα στην επιφάνεια. Στον Αχιλλέα και τη χελώνα βλέπουμε την ιστορία ενός ζωγράφου που δεν έγινε ποτέ πετυχημένος παρά την αγάπη και την αφοσίωση που είχε προς τη τέχνη του. Δε μπόρεσε ποτέ παρά τις αμέτρητες προσπάθειες του να πιάσει τις εκφραστικές τάσεις της εποχής που είχε η τέχνη του με αποτέλεσμα να αποτελεί έναν ασήμαντο τεχνίτη. Ο Κιτάνο σχολιάζοντας την ανοησία ενός συστήματος στο οποίο πολλές φορές επιβάλλεται να ενταχθούν οι άνθρωποι της τέχνης αν θέλουν να γίνουν πετυχημένοι, γίνεται ακραίος ακροβατώντας ανάμεσα στην γελοιότητα και τη σοβαρή κριτική. Γι 'αυτό το λόγο επειδή είναι ξεκάθαρος στις σκέψεις του μπορώ να δεχτώ από κάποιον ότι αυτό που είδα είναι μια ανοησία ή ένα αριστούργημα, αν και σε τέτοιες περιπτώσεις η αλήθεια συνήθως βρίσκεται κάπου στη μέση.

Τρεις Στιγμές - Πέτρος Σεβαστίκογλου

Ένα φιλμ που θέλει να μιλήσει για την αγάπη πρέπει να έχει δύναμη στα πλάνα του και στα λόγια του ώστε να τονίσει αυτό το μέγιστο συναίσθημα. Παρά τις καλύτερες προθέσεις που φαίνεται να υπήρχαν, η δύναμη απουσιάζει παντελώς από τη ταινία που μοιάζει με χαμένη ευκαιρία. Ευκαιρία γιατί οι υπέροχα φωτογραφημένες σκηνές μοιάζουν άχρωμες και ανούσιες και η όμορφη ιστορία μοιάζει κενή. Το φιλμ θα μπορούσε να είναι πάρα πολλά αλλά τελικά δεν είναι τίποτα γιατί αποτυγχάνει στον πρωταρχικό στόχο του, οπότε όσα θετικά και να έχει περνούν σε δεύτερη μοίρα.
T.M.


Le Bruit des gens autour, σκθ. Diastème (Διεθνές Διαγωνιστικό)

Ο θόρυβος των άλλων γύρω μας, ο θόρυβος του εαυτού μας μέσα μας. Με επίκεντρο ένα φεστιβάλ των τεχνών, αυτό της Αβινιόν (θέατρο, μουσική, χορός), οι ζωές διαφορετικών καλλιτεχνών διασταυρώνονται: Στιγμές έντασης, στιγμές συγκίνησης, στιγμές χαράς. Πίεση, επιτυχία, έρωτας, χωρισμοί, αποτυχία, φιλία. Ένα γαϊτανάκι γύρω από την τέχνη και τον έρωτα. Τί είναι αυτό όμως που τους ενώνει όλους τελικά και τους συγκεντρώνει όλους μαζί στην τελευταία λυτρωτική σκηνή; Είναι αυτή η μυστήρια θεατίς χωρίς όνομα, είναι το κοινό που τους παρακολουθεί, το κοινό για το οποίο δημιουργούν, το κοινό που είναι η κινητήριος δύναμη των ζωών τους, τουλάχιστον στη διάρκεια αυτού του φεστιβάλ. Κι όπως, βουτηγμένοι στο νερό ξεκίνησαν αυτό το ταξίδι, κολυμπώντας μέσα στη βροχή υπό τους ήχους μιας αόρατης μπάντας θα τελειώσουν αυτή την παράξενη διαδρομή. Γλυκιά και ευχάριστη, καθαρά «γαλλική», θύμισε (και λόγω θέματος) το πρόσφατο «Πρώτη σειρά πλατεία», με μια πινελιά όμως στοχασμού.

W., σκθ. Oliver Stone
(Ειδική Προβολή)

Περιμέναμε μια ταινία-αφορμή για προβληματισμό, για συζητήσεις, για διαφωνίες. Ανεξάρτητα από την οπτική του σκηνοθέτη, μόνο το θέμα έδειχνε ικανό να δημιουργήσει αναταραχή. Κι όμως, το περιεχόμενο καταφέρνει να είναι τόσο αδιάφορο και διεκπεραιωτικό και η αποτύπωση των χαρακτήρων τόσο χάρτινη και σχηματική, που αφήνει τελικά και τον ίδιο το θεατή αδιάφορο. Ο φωνακλάς και αντιδραστικός Στόουν, στρογγύλεψε τις γωνίες και δεν άφησε κάτι ιδιαίτερα αιχμηρό να περάσει στο φιλμ του, ενώ οι χαρακτήρες είναι τόσο μονοδιάστατοι που μοιάζουν να έχουν σχεδιαστεί σαν καρικατούρες, βάσει της αίσθησης που έχει γι’ αυτούς η κοινή γνώμη. Είναι βέβαια ενδιαφέρουσα η ιδέα να μεταφερθεί στην οθόνη κάτι τόσο προσφατο και νωπό και αξιέπαινη η προσπάθεια να διατηρηθεί μια σχετική αντικειμενικότητα, όμως το αποτέλεσμα είναι εντέλει άνευρο και δεν προσφέρει στο θεατή ιδιαίτερη τροφή για προβληματισμό.
M.P.

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Day 5


Η νύχτα που ο Φερνάντο Πεσσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη, σκθ. Στέλιος Χαραλαμπόπουλος (Ντοκιμαντέρ, Ελληνικό τμήμα)

Ξεκινά σαν ντοκυμαντέρ. Και τελειώνει σαν ποίημα. Ένα ποίημα πλασμένο από τους στίχους των δύο μεγάλων ποιητών που συναντιούνται στον τίτλο του φιλμ και στο υπερωκεάνιο «Saturnia», ένα βράδυ σ’ένα ταξίδι προς τη Νέα Υόρκη που δεν τέλειωσε ποτέ. Αρχικά με καθαρά ντοκυμαντερίστικη φόρμα παρακολουθούμε ένα οδοιπορικό σε Αθήνα, Αλεξάνδρεια, Λισαβώνα κ ένα μικρό αρκαδικό χωριό, ακολουθώντας τα ίχνη που αφήνουν ο Πεσόα και ο Καβάφης μέσω ενός μυστήριου Έλληνα που αναφέρεται σε κάποια χειρόγραφά τους. Και φτάνουμε σε ένα ημερολόγιο. Και ξεκινά η ανάμνηση, η φαντασία, η ποίηση. Οι αναμνήσεις από εκείνο το ταξίδι για Νέα Υόρκη στο Σατούρνια είναι αληθινές; Αυτός ο ανώνυμος ταξιδιώτης πραγματικά βρέθηκε για λίγες ώρες να πίνει και να συζητά με δύο από τους μεγαλύτερους ποιητές του αιώνα; Οι δύο καλλιτέχνες που με τόσους τρόπους διασταυρώθηκαν «ανεπαισθήτως» μέσα από την ποίησή τους, πραγματικά βρέθηκαν αντιμέτωποι πρόσωπο με πρόσωπο εκείνη την βραδιά; Και τί είπαν; Αποκάλυψαν τα πραγματικά τους πρόσωπα, ή ο Πεσσόα έμεινε κρυμμένος πίσω από τα ετερώνυμά του και ο Καβάφης πίσω από την υπαινικτική σιωπή του;
Στη συνέχεια το οδοιπορικό δεν είναι πια ντοκυμαντέρ, ίσως δεν είναι πια αληθινό. Με οδηγούς τον Πεσόα και τον Καβάφη και τους στίχους τους, περπατάμε στη σημερινή και την αλλοτινή Αλεξάνδρεια και Λισαβώνα, στο κατάστρωμα του υπερωκεανείου και βρισκόμασε για λίγο σε μια ονερική σύγχυση. Τί φανταζόμαστε και τί έγινε παραγματικά; Έγινε ποτέ αυτή η συνάντηση; Το προκλητικό ερώτημα που ιντριγκάρει μένει μετέωρο, μα όταν πέσουν οι τίτλοι του τέλους, μας έχει απομείνει η ποίηση -που συμπληρώνει τη ζωή, "συνδυάζουσα εντυπώσεις, συνδυάζουσα τες μέρες".

Distant Voices, Still Lives, σκθ. Τέρενς Ντέιβις (αφιέρωμα Τέρενς Ντέιβις)

«Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες», όπως θα έλεγε παραπάνω κι ο Κ.Π. Καβάφης, καταγράφει εδώ ο Τέρενς Ντέιβις, ντυμένες με τραγούδι. Γιατί, όπως συνεχίζει ο αλεξανδρινός «με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν / ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας –σα μουσική τη νύχτα, μακρυνή, που σβήνει». Φωνές του παρελθόντος και μουσική, αυτή ακριβώς είναι η πρώτη ταινία του Βρετανού, που μοιάζει να ξεφυλλίζει το οικογενειακό του άλμπουμ και μέσα από τις παγωμένες οικογενειακές φωτογραφίες ξεπηδούν οι ακίνητες ζωές –που όμως προχωρούν, κάνοντας κύκλους και αλλαγές . Υπέροχη κινηματογράφηση, ένα έργο «από την καρδιά για την καρδιά», όπως είπε ο ίδιος, που όμως η έλλειψη συνοχής και γραμμικότητας ίσως να κουράζει περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται.

Μαριάννα Ράντου

Still Walking - Hirokazu Koreeda

Τρείς γενιές μιας οικογένειας μαζεύονται στον ίδιο χώρο και σε μικρό χρονικό διάστημα αναδύονται τα εσωτερικά προβλήματα τους. Σας θυμίζει κάτι ; Θέμα που έχει αναλυθεί γενικότερα στον κινηματόγραφο, και ειδικότερα για την ιαπωνική κοινωνία από τον μάστορα Jasujiro Ozu. To film του Koreeda (Nobody Knows) μοιάζει με ανασκόπηση του έργου του Ozu και παρόλο που αναφέρεται στο σήμερα περιγράφει τις ενδοοικογενειακές σχέσεις σχεδόν πανομοιότυπα με αυτό. Ως αποτέλεσμα η θέαση του δεν έχει κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε αντίθεση με τις παλαιότερες ταινίες του σκηνοθέτη.

Η άμαξα φάντασμα, σκθ. Victor Sjöström (Ημέρες Ανεξαρτησίας, εδική προβολή)

Η ταινία προβλήθηκε με ζωντανή μουσική και οι fan του Bergman είδαν σίγουρα σ' αυτήν σκηνές, πλάνα και ιδέες που χρησιμοποίησε ο διάσημος Σουηδός σκηνοθέτης αργότερα στην καριέρα του. Η σημαντικότερη ταινία του μέντορα του, βασίζεται σε έναν μύθο σύμφωνα με τον οποίο οποίος πεθαίνει την τελευταία μέρα του χρόνου, επωμίζεται το βάρος να υπηρετεί για έναν χρόνο τον Θάνατο. Όσοι το είδαν εντυπωσιάστηκαν σίγουρα από τα εξαιρετικά οπτικά εφφέ, την τρομακτική σε κάποιες στιγμές ατμόσφαιρα, ενώ οι πιο παρατηρητικοί θα πρόσεξαν από που πήρε την έμπνευση για τη διάσημη σκηνή του στην Λάμψη (το here comes Johnny) ο Stanley Kubrick.

Τάσος Μελεμενίδης

Φεστιβαλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Day 5


Στα μέσα περίπου του φεστιβάλ τα οργανωτικά προβλήματα συρρικνώνονται, το κοινό εξακολουθεί να γεμίζει τις αίθουσες σε ότι και αν προβάλλεται ενώ κατέφθασαν και στη πόλη τα δυνατά ονόματα όπως ο Oliver Stone και ο Takeshi Kitano. Από τις προβολές της Τρίτης ξεχωρίσε - όχι μόνο για ιστορικούς λόγους - η βωβή ταινία του Sjostrom, Η Άμαξα Φάντασμα.

Still Walking - Hirokazu Koreeda

Τρείς γενιές μιας οικογένειας μαζεύονται στον ίδιο χώρο και σε μικρό χρονικό διάστημα αναδύονται τα εσωτερικά προβλήματα τους. Σας θυμίζει κάτι ; Θέμα που έχει αναλυθεί γενικότερα στον κινηματόγραφο, και ειδικότερα για την ιαπωνική κοινωνία από τον μάστορα Jasujiro Ozu. To film του Koreeda (Nobody Knows) μοιάζει με ανασκόπηση του έργου του Ozu και παρόλο που αναφέρεται στο σήμερα περιγράφει τις ενδοοικογενειακές σχέσεις σχεδόν πανομοιότυπα με αυτό. Ως αποτέλεσμα η θέαση του δεν έχει κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε αντίθεση με τις παλαιότερες ταινίες του σκηνοθέτη.

Distant Voices, Still Lives - Terrence Davies

Συνοδεύτηκε με τον ερχομό στη χώρα μας του σπουδαίου Βρετανού σκηνοθέτη - ο οποίος θα δώσει ένα ενδιαφέρον masterclass το πρωί της Πέμπτης - και αποτελεί μια από τις ωραιότερες ταινίες που έχουμε δει ως τώρα. Χρησιμοποιώντας τη μουσική ως διέξοδο τα μέλη μιας τυπικής Βρετανικής οικογένειας της εργατικής τάξης προσπαθούν να αντέξουν τον αυταρχικό πατέρα τους

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2008

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Day 4


Φτάνουμε στην τέταρτη ημέρα του φεστιβάλ και πληθαίνουν συνεχώς οι συζητήσεις στους χώρους του για τις ταινίες που ξεχωρίζουν. Σε γενικές γραμμές πάντως τα φιλμ είναι μέτρια,και ενώ το Wrestler είναι η ταινία που συζητιέται περισσότερο - με μεγάλη διαφορά από τις υπόλοιπες - προσωπικά θεωρώ το Ashes of time ως τη ταινία που με έχει γοητεύσει πιο πολύ ως τώρα. Στα της Δευτέρας :

Time of the Comet - Fatmir Koci

Η ακριβότερη αλβανική ταινία που έγινε ποτέ είναι ένα πολύ πετυχημένο σχόλιο για θέματα που απασχολούν ως και σήμερα τα Βαλκάνια. Η μη γνώση της ιστορίας, η αμάθεια των πολιτών γύρω από το ποια εδάφη ανήκουν σε ποιους και η ρευστότητα των συνόρων μεταξύ των χωρών θίγονται μέσα από τους διαλόγους των πρωταγωνιστών. Η ιστορία εκτυλίσσεται χρονικά λίγο πριν το ξεκίνημα του Ά Παγκοσμίου Πολέμου σε ένα ορεινό χωριό, όπου μια ομάδα ανδρών ακούγοντας την είδηση της ενθρόνισης ενός Γερμανού αξιωματικού στον βασιλικό θρόνο της Αλβανίας, ξεκινούν να πολεμήσουν στο πλευρό του. Ο πόλεμος - ο οποίος προφανώς βρίσκεται στη φαντασία τους - δείχνει την συνεχή ανασφάλεια των Βαλκάνιων και ιδιαίτερα των Αλβανών που έχοντας αρκετούς μουσουλμάνους στη χώρα τους είναι χωρισμένοι σε 2 στρατόπεδα. Το φιλμ πάντως ως παραγωγή έχει αρκετά προβλήματα, και το ότι διαφημίζεται ως το ακριβότερο σίγουρα δεν τιμά τη κινηματογραφική βιομηχανία της γειτονικής χώρας.


Α Farewell to Hemingway - Svetoslav Ovcharov

Ένα ατμοσφαιρικό φιλμ από τη Βουλγαρία, χρησιμοποιεί ως πηγή έμπνευσης τα χρόνια που ο Χέμινγουεϊ ήταν πολεμικός ανταποκριτής και ένα συγκεκριμένο επεισόδιο όπου πετιέται κακήν κακώς από το Όριεντ Εξπρές και βρίσκεται σε έναν μικρό σταθμό στη Βουλγαρία. Ο σταθμάρχης και η κόρη του τον αντιμετωπίζουν στην αρχή ως εχθρό, όμως σιγά σιγά αναπτύσσεται μια περίεργη σχέση μεταξύ τους. Ακαδημαϊκά γυρισμένο το φιλμ, που δείχνει πως πολύ θα ήθελε να πει περισσότερα απ' όσα λέει, πέρα από κάποιες πλάγιες αναφορές δεν αποκωδικοποιεί τον χαρακτήρα του Χέμινγουεϊ, ενώ περισσότερο ενδιαφέρον τελικά το έχει μάλλον ο χαρακτήρας της κοπέλας.


Μικρό Έγκλημα - Χρίστος Γεωργίου


Νεαρός αστυνομικός που βρίσκεται σε μικρό νησί προσπαθεί να εξιχνιάσει ένα έγκλημα. Ακούγεται ελκυστικό, στη πράξη δεν είναι τόσο, παρ'όλα αυτά κερδίζει κάπως τη συμπάθεια. Υπάρχει ως το τέλος ένα σασπένς γύρω από την υπόθεση, που επικεντρώνεται σε 2 χαρακτήρες, τον Λεωνίδα (ο αστυνομικός) και την Αγγελική μια νεαρή κοπέλα από το νησί που έχει γίνει tv-star. Η ανάπτυξή τους δυστυχώς είναι η ελάχιστη δυνατή και το μόνο που μένει μετά τη θέαση είναι οι χιουμοριστικές καταστάσεις και ο έξυπνος τρόπος με τον οποίο λύνεται το μυστήριο. Χωρίς πολλές προσδοκίες το Μικρό Έγκλημα είναι μια τίμια προσπάθεια από πλευράς του σεναριογράφου-σκηνοθέτη.

T.M.

Frozen River, σκθ. Courtney Hunt
(Εκτός Συναγωνισμού)
Ένα παγωμένο ποτάμι, το φυσικό σύνορο ανάμεσα σε δύο χώρες που πάνω του συναντιούνται τρεις λαοί. Μια περιοχή εκτός δικαιοδοσίας, μια περιοχή ανομίας. Ανάμεσα στους Καναδούς, τους Αμερικανούς και τους ινδιάνους Μόχωκ που κατοικούν στη συγκεκριμένη περιοχή των μεγάλων λιμνών κυριαρχεί καχυποψία και η μόνη κοινή γλώσσα είναι η λαθραία δοσοληψία. «Οι συμπατριώτες μου δείχνουν να απασοχλούνται πάρα πολύ, σχεδόν να βρίσκουν κωμική την τραγική κατάσταση που επικρατεί στα σύνορα μεταξύ Μεξικού και Καλιφόρνια και προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα απροσπέλαστο τείχος εκεί –αλλά δεν δείχνουν να αντιλαμβάνονται πως στα βόρεια σύνορά μας υπάρχει μια αχανής αφύλαχτη έκταση, στα όρια με τον Καναδά, στην οποία λαμβάνουν χώρα κάθε είδους παράνομες συναλλάγες. Η ιστορία μας διαδραματίζεται ακριβώς εκεί», είπε η πρωταγωνίστρια Μελίσα Λίο (εξαιρετική στο ρόλο της), μετά το τέλος της προβολής. Η φυγή του πατέρα, η οικογένεια σε κρίση, μια μητέρα σε αδιέξοδο, ένα λυόμενο όνειρο, μια λύση απελπισίας. Κλιμακούμενη ένταση που κρατά καθηλωμένο το θεατή, αντικρουόμενα συναισθήματα και συμφέροντα που οδηγούν σε λάθος επιλογές. Οι αγαθές προθέσεις αρκούν για να δικαιολογήσουν την εκμετάλλευση και την καταπάτηση ενός ονείρου;

Ballast, σκθ. Lance Hammer (Νέοι Αμερικανοί)
Ίσως φταίει η κοινή Sundance-ική προϊστορία (το «Ballast» κέρδισε βραβείο Σκηνοθεσίας και το «Frozen River» το βραβείο της Επιτροπής στο τελευταίο Φεστιβάλ του Sundance), ίσως φταίει η διαδοχική θέασή τους, όμως το Ballast του πρωτοεμφανιζόμενου Lance Hammer έφερε άμεσα στο μυαλό το Frozen River της προηγούμενης προβολής.
Βρισκόμαστε στον αντίποδα από το παγωμένο ποτάμι του Στ Λόρενς, στο υγρό και αποπνικτικό Δέλτα του Μισισιπί, όπου μια άλλη οικογένεια βιώνει την απώλεια: Μια αυτοκτονία αποδεικνύεται απόλυτα καταστρεπτική και διαλυτική γι’ αυτούς που μένουν πίσω. Εδώ δεν υπάρχει το επίπλαστο αμερικάνικο όνειρο της απόκτησης ενός σπιτιού που κινεί τη δράση. Εδώ δεν υπάροχυν όνειρα. Στο γκρι, σχεδόν νεκρό τοπίο, μοιάζει με την αυτοκτονία να πέθανε και η τελευταία ελπίδα. Και οι μόνες επιλογές που μένουν είναι οι λάνθασμένες. Οι τρεις άνθρωποι που επηρεάζονται άμεσα από το θάνατο (ο αδερφός, ο γιος και η πρώην γυναίκα) παλεύουν με τη θλίψη και προσπαθούν να συνυπάρξουν μέσα από τις εκρηκτικές τους αντιθέσεις. Εδώ δεν υπάρχει δραματοποίηση, δεν υπάρχει καλοβαλμένο, ελπιδοφόρο τέλος, δεν υπάρχουν κλιμακώσεις και κορυφώσεις. Στο απότομο τέλος, το έρμα που έχει δημιουργηθεί, δεν έχει φέρει ακόμα την απαραίτητη ισορροπία στη βυθιζόμενη ζωή των πρωταγωνιστών. Στο θεατή αφήνεται να δει την ελπίδα ή την τραγωδία.

Μ.Ρ.


Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2008

WITHOUT του Αλέξανδρου Αβρανά



Τι είναι λοιπόν αυτό που τόσο θυμώνει τον θεατή στην ταινία του Αλέξανδρου Αβρανά;

Είναι ο θυμός που οι εικόνες του, μας υπενθυμίζουν ότι ενυπάρχει στην καθημερινότητά μας. Είναι η αισθητική της καθημερινότητάς μας που μας είναι τόσα αφόρητα ανομολόγητη;

Γιατί με έναν εντελώς καινούργιο τρόπο, υποδόρια με την επίφαση του αδέξιου η του πρόχειρα στημένου κάδρου, μας οδηγεί προκλητικά στη διαπίστωση της αδέξιας και πρόχειρης ζωής μας.

Της ζωής που καταντήσαμε επιβίωση.

Με κέντρο μια σχέση.

Υπάρχει μια πολύ καλά μελετημένη σεναριακή δομή στη ταινία. Γι αυτό σαν γνήσιος κινηματογράφος, αποφεύγει τους περιττούς διαλόγους. Το σενάριο επικεντρώνεται στην διαδικασία των πρωταγωνιστών απέναντι στο χάος, ενός πρώην έρωτα που δεν τα καταφέρνει να γίνει σχέση. Κι εδώ έχουμε ένα εξαιρετικό ρεσιτάλ υποκριτικής από τα δυο βασικά πρόσωπα .

Οι ερμηνείες τους είναι μακράν οι καλύτερες στις πρόσφατες ελληνικές παραγωγές. Έχουν αλήθεια, ψάξιμο, ξύσιμο και μεταδοτικότητα μοναδική οι σιωπές τους κι οι καθημερινές κινήσεις τους . Η Εύη Σαουλίδου και ο Βασίλης Ανδρέου καταθέτουν κάτι πιο πέρα από μια κινηματογραφική ερμηνεία. Είναι πεντακάθαρο το στούντιο πάνω στο σενάριο που έχει προηγηθεί.

Η ταινία δεν έχει εθνικότητα, δεν συμβαίνει σε προσδιορισμένη χρονική στιγμή, ούτε σε κάποια πόλη συγκεκριμένη. Οι ήρωες δεν έχουν ονόματα. Είναι το αρσενικό και το θηλυκό του Δυτικού Πολιτισμού , που ενώ από τα μικράτα τους μαθαίνουν κι εκπαιδεύονται ,στα πως και τα γιατί του ΈΡΩΤΑ , κανένας δεν τους δίδαξε πως όλο αυτό το ενεργειακό ηφαίστειο συναισθημάτων μετασχηματίζεται σε... ΣΧΕΣΗ.

Σχέσεις ανάπηρες, που καλύπτουν καλά φιλοδοξίες κι ανομολόγητες επιθυμίες, πρότυπα κατασκευασμένα που αφήνουμε παραθυράκια στις ψυχές μας να αναπτύξουν τις νεοπλασίες του ανικανοποίητου, κι η ζωή μας... μικρή, ενοχλητική, καθημερινή, τα εγώ μας μας να μην αφήνουν χώρο, όχι στην σχέση να αναπτυχθεί, αλλά ούτε στο παιδί και τα προβλήματά του, ούτε για την μάνα , άτυπη τροφός της οικογένειας...

Αλληλοσυγκρουόμενα ΕΓΩ, χωρίς ζώνες ασφαλείας, χωρίς κανονισμούς.

ΕΓΩ ανεξέλεγκτης κατασκευής , μόνο που αγνοούμε ότι η ζωη μας δεν είναι λουναπάρκ...και κανείς δεν βγαίνει αλώβητος από αυτές τις συγκρούσεις.

Ζωές ανύπαρκτες, ανικανοποίητες, που ο Αβρανάς μας πετάει κατάμουτρα και μας ζητά να πάρουμε θέση. Μια εξαιρετική ταινία, με σενάριο που αφορά ταλαντούχους θεατές, με απλά μέσα κι επικίνδυνα μηνύματα για τους εφησυχασμένος των τηλεοπτικών υπερπαραγωγών, των βολεμένων ζωών και των παραμυθιών για ευτυχία στα χρόνια της απόλυτης κατάρρευσης των πάντων...

τ


Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, Day 3



Civic Life, σκθ. Christine Molloy, Joe Lawlor (ενότητα Someone to Watch)
Σαν προοίμιο στη μεγάλου μήκους ταινία τους «Helen» (που σχολιάστηκε χτες), 9 μικρού μήκους φιλμάκια του διδύμου από την Ιρλανδία, που ακολουθούν την ίδια λογική με την μεγάλου μήκους ταινία τους. Αργόσυρτα μονοπλάνα, αποστασιοποίηση, κεντράρισμα στα πρόσωπα και στις καθημερινές τους ιστορίες που άλλοτε είναι απόλυτα αληθινές κι άλλοτε έχουν ένα άγγιγμα υπερ-ρεαλισμού. Διλήμματα, καθημερινές ιστορίες με μικρές και μεγάλες αναποδιές, η ανθρώπινη επαφή και η απουσία της, στο κέντρο των εννέα ιστοριών που διαδραματίζονται σε μικρές κωμοπόλεις της Βρετανίας. Ξεχώρισαν τα «Who killed Brown Owl» (το πρώτο τους φιλμ), καθώς και τα «Revolution» και «Leisure Centre».

Ashes of time – Redux, σκθ. Wong Kar Wai (Ειδική Προβολή)
Η επιμονή της μνήμης. Αυτή τη φορά, σε μια Κίνα την χαμένη στις στάχτες του χρόνου, σε μια έρημο στην οποία κατοικούν οι μοναχικοί που η ζωή τους είναι το άλογο και το ξίφος τους. Και οι αναμνήσεις. Ένα γουέστερν εξ ανατολής, που το μαγικό άγγιγμα και βλέμμα του Καρ Γουάι μεταμορφώνει σε ένα λυρικό ποίημα για τη χαμένη αγάπη. Της αξίζουν περισσότερα λόγια -για την ώρα αρκεστείτε σε αυτό: Επιβάλλεται η θέασή της στη μεγάλη οθόνη.

Kisses, σκθ. Lance Daly (ενότητα Ημέρες Ανεξαρτησίας)
Ένας κόσμος ασπρόμαυρος, σκληρός. Κυριαρχεί η βία, η ένταση, η καταπίεση. Μια πνιγηρή, άρρωστη ατμόσφαιρα που μετατρέπει το σπίτι-καταφύγιο σε σπίτι-φυλακή. Ο Ντίλαν και η Κάιλι αποφασίζουν, πάνω σ’ ένα καβγά με τις οικογένειές τους να το σκάσουν. Και τρέχουν χωρίς προορισμό στους πολύβουους, δύσκολους, απρόσωπους όσο και φιλόξενους δρόμους του σημερινού Δουβλίνου, και η ζωή τους παίρνει ξαφνικά χρώμα. Όχι όμως χρώματα λαμπερά και ιλουστρέ –γιατί η ζωή στη μεγάλη πόλη για δυο παιδιά-φυγάδες δε θα μπορούσε να είναι εύκολη. Είναι σκληρή, γεμάτη δυσάρεστες εκπλήξεις, κακούς ανθρώπους και παγίδες. Όμως έχουν ο ένας τον άλλον, τα πρώτα φιλιά της αισιοδοξίας, τα τραγούδια τους και έναν σωσία του Μπομπ Ντίλαν να αποδεικνύει ότι ο μάγος των Χριστουγέννων δε χρειάζεται να είναι ο Άγιος Βασίλης για να δώσει ελπίδα. Τόσο αληθινό, τόσο βαθύτατα σκληρό και πικρό, το φιλμ του Λανς Ντέιλι είναι ταυτόχρονα και γλυκό μέχρι το κόκκαλο, και καταφέρνει να αγγίξει και να πιέσει σε κάθε σημείο της καρδιάς μας. Ένα βαρύ δράμα ανακατεμένο με παιδική αθωότητα και αισιοδοξία, ένα μικρό διαμαντάκι, το «Once» της φετινής σεζόν (τυχαία και τα δύο στους δρόμους του Δουβλίνου;). Μακάρι να βρει διανομή.

Rachel Getting Married, σκθ. Jonathan Demme (Ειδική Προβολή)
Ο εθισμός της μεσαίας κόρης Κιμ, τα φαντάσματα του παρελθόντος και τα ανομολόγηγτα μυστικά μιας οικογένειας. Με αφορμή το γάμο της αδερφής της, Ρέιτσελ, η Κιμ βγαίνει από το κέντρο αποτοξίνωσης και ξαναβρίσκεται στην οικογενειάκή εστία. Η επιστροφή της βέβαια δε θα είναι χωρίς εντάσεις. Ο Ντέμι ακολουθεί με την κάμερα του τους κεντρικούς χαρακτήρες μέσα στις πολύβουες προετοιμασίες ενός γάμου-πανηγύρι, ξύνοντας διακριτικά την επιφάνεια και δείχνοντας τις αδυναμίες, τα μυστικά, τις δεύτερες σκέψεις, τις επιθυμίες και τα ελαττώματα που κρύβει ο καθένας. Ενδιαφέρον και συγκινητικό, κρατώντας με όμορφο τρόπο τις ισορροπίες για να αποφύγει το υπερβολικό δράμα και έχοντας στη διάθεσή του μια εκφραστικότατη Αν Χαθαγουέι, το φιλμ του Ντέμι, παρά τη μεγάλη του διάρκεια, κρατά το θεατή και τον βάζει μέσα στην καρδιά αυτής της εκρηκτικής οικογένειας.

Μ.Ρ.


Sugar - Anna Boden & Ryan Fleck (ενότητα Νέοι Αμερικανοί)

Το δημιουργικό δίδυμο πίσω από το Half Nelson επιστρέφει χωρίς όμως να πετυχαίνει κάποιο ανάλογο αποτέλεσμα. Το Sugar περιγράφει τις προσπάθειες ενός παίκτη του μπέιζμπολ από τον Άγιο Δομήνικο, τη μεταγραφή του σε ομάδα του αμερικανικού πρωταθλήματος και τα προβλήματα που συναντά στη προσαρμογή του σε μια άλλη χώρα. Το φιλμ ενώ θα μπορούσε να είναι ενδιαφέρον, αν εστίαζε για παράδειγμα στο πρόβλημα των αθλητών που έρχονται μαζικά απο ακαδημίες που βρίσκονται σε άλλα κράτη και τον ενδεχόμενο αναμεταξύ τους ανταγωνισμό, χρησιμοποιεί στην εξέλιξη τού πολλά από τα κλισέ που έχουν οι ταινίες που ασχολούνται με σπορ. Δίνει μεγάλο βάρος στην κλασική πρώτη απόρριψη του ήρωα και πως αυτή τον επηρεάζει ψυχολογικά, ενώ προς το τέλος ξεφεύγει κάπως από το αθλητικό θέμα της παρουσιάζοντας στην ουσία ένα νέο παιδί που ψάχνει τη γη της επαγγελίας.

Τ.Μ.


Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2008

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης - Day 2





Είναι απλά σουρεαλιστικό να γίνεται σκοτωμός από κόσμο σε κάθε προβολή του Φεστιβάλ ενώ την υπόλοιπη χρονιά οι αίθουσες σχεδόν μαραζώνουν. Δε ξέρω αν τελικά το λιμάνι κατακλύζεται από διψασμένους σινεφίλ ή επισκέπτες ενός κοινωνικού γεγονότος ή και ακόμη χειρότερα μιας κοσμικής εκδήλωσης, να βλέπεις πάντως εκδηλώσεις πανικού για ταινίες που αν ανοίξουν ένα μήνα αργότερα είναι ζήτημα να κόψουν στη πόλη πάνω από 100 εισιτήρια, ε αυτό είναι παράδοξο. Προς θεού μακάρι να έχουν κόσμο όλες οι αίθουσες αλλά καλό θα ήτνα να είχαν και κατ' αναλογία και την υπόλοιπη κινηματογραφική σαιζόν.
Η χθεσινή ημέρα ήταν αφιερωμένη στον Λυκ Νταρντέν, ο οποίος παρέδωσε σε ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα, πρωινό
masterclass που καλυπτε τη προσωπική του πορεία στον κινηματογράφο, τις ταινίες που έχει σκηνοθετήσει μαζί με τον αδερφό του αλλα και προτάσεις σε πιθανά μελλοντικά προβλήματα για την ανάπτυξη του ευρωπαϊκού σινεμά. Το βράδυ στις 8:30 παρουσιάστηκε σε πρεμιέρα η τελευταία ταινία των Βέλγων αδερφών με τίτλο Η σιωπή της Λόρνα, ενώ πριν από τη προβολή ο Λυκ Νταρντέν τιμήθηκε με τον Χρυσό Αλέξανδρο για τη προσφορά του (και του αδερφού του προφανώς) στο σινεμά.
Στα υπόλοιπα η συμφόρηση που επικράτησε στην αίθουσα δεν μας επέτρεψε να παρακολουθήσουμε την τελευταία ταινία του Βάλτερ Σάλες "Οριακή Γραμμή" ενώ το ελληνικό Προς το Παρόν - πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Αντώνη Καλογιάννη - παρά τις καλές του προθέσεις, έχει πάρα πολλά εκτελεστικά προβλήματα που σχεδόν το χαντακώνουν.Το Wendy and Lucy της Κέλι Ράιχαρτ είναι γλυκό και ενίοτε συγκινητικό αλλά η απλότητα που το διακρίνει είναι ως και ενοχλητική με αποτέλεσμα να μη σου αφήνει καμία ιδιαίτερη αίσθηση μετά το τέλος της πρόβολης. Αντίθετα πολύ πιο συμπαθητικο, το δανέζικο Terribly Happy περιγράφει τις περιπέτειες ενός αστυνομικού από την Κοπεγχάγη στην επαρχία και τα προβλήματα που συναντά μέχρι να αποκωδικοποιήσει τις συμπεριφορές των ντόπιων. Ένα φιλμ που σου δίνει την αίσθηση ότι πιθανά να κινηθεί και στα όρια του μεταφυσικού, έχει μια τυπική ιστορία με γνώμονα την ηθική, όμως το περίεργο του χιούμορ και μερικά εξαιρετικά πλάνα του δίνουν πόντους. Τα 2 γερά χαρτιά της βραδιάς (Waltz with Bashir, Let the right one in) δικαίωσαν τη φήμη τους και άφησαν απόλυτα ικανοποιημένο το σύνολο του κοινού.
Σε λίγη ώρα προβάλλεται σε επανέκδοση η ταινία του Wong Kar Wai, Ashes of Time ενώ στις 11 το βράδυ το ελληνικό Without ελπίζουμε να δικαιώσει τις προσδοκίες που έχουμε από αυτό.

ΥΓ : Υποθέτω πως συνυπογράφεται από όλους τους ανθρώπους άνω του 1.80. ΔΕ ΧΩΡΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΥΛΟ ΖΑΝΝΑ

ΥΓ 2 : Περισσότερα και για το Σάββατο και για τα σημερινά κατά τις πρωινές ώρες της Δευτέρας.

Τ.Μ.







Borom Sarret / La Noire de.. / Niaye, σκθ. Ousmane Sembene (Αφιέρωμα Ousmane Sembene)
Δύο μικρού και μία μεγάλου μήκους ταινία του σενεγαλέζου δημιουργού Ousmane Sembene, που σε ολόκληρο το έργο του επικεντρώνεται στις δυσκολίες και τις αντιφάσεις της ζωής των ανθρώπων της πατρίδας του. Η μικρού μήκους ταινία «Borom Sarret» είναι η ενδιαφέρουσα όσο και αφελής καταγραφή μιας ημέρας ενός αμαξά που εργάζεται στη φτωχική συνοικία μιας σενεγαλέζικης πόλης και έρχεται αντιμέτωπος με τη σκληρή πλευρά της «πλουτοκρατίας», ενώ το «Niaye» επικεντρώνεται στην ιδιαίτερη κλίμακα αξιών και στην ηθική εσωτερική πίεση που δέχεται μια γυναίκα ένδοξης καταγωγής, μετά από μια σειρά ασυγχώρητων ατυχιών της οικογένειάς της σ’έναν φτωχικό καταυλισμό της αφρικανικής χώρας. Περισσότερο ενδιαφέρουσα εκ των τριών, η μεγάλου μήκους «La Noire de..», μια έντονη κι αιχμηρή δραματική ιστορία για μια μαύρη σενεγαλέζα που εργάζεται στο σπίτι πλούσιων λευκών Γάλλων που ζουν στο Ντακάρ. Κινηματογραφημένη με τέτοιο τρόπο ώστε να καταδεικνύονται έμμεσα αλλά με σαφήνεια οι αντιθέσεις και οι εντάσεις ανάμεσα στους δύο διαφορετικούς κόσμους, η ιστορία του Sembene κρατά το ενδιαφέρον του θεατή, ενώ αποτυπώνει με τρόπο ευθύ την καταπίεση και την απαξίωση που πνίγουν τη «Μαύρη» του τίτλου και την έμμεση υποδούλωση που μπορεί να επέλθει με τη σκλαβιά της καθημερινότητας, ακόμα κι αν η επίσημη «υποδούλωση» δεν υφίσταται πλέον.

Helen, σκθ. Christine Molloy, Joe Lawlor
(ενότητα Someone to Watch)
Ιδιαίτερη κινηματογράφηση, μακρά μονοπλάνα, στάσιμες εικόνες που αποτυπώνουν μια στάσιμη ζωή, γεμάτες μακρές περιόδους σιπωής για μια ιδιαίτερη κοπέλα. Δύο δυσαναπλήρωτα κενά: ένα ζευγάρι που χάνει την κόρη του και μια κοπέλα χωρίς γονείς. Μια πλαστή διαδικασία υποκατάστασης και μια αντικαταστάτρια που παίρνει το ρόλο της σοβαρά, και αργά, σταθερά και επίμονα διεκδικεί μια θέση στην κανονική ζωή που δεν είχε ποτέ. Που τελειώνει η αναπαράσταση και που ξεκινά η πραγματική ζωή; Ξεχωριστή αισθητική και μια ενδιαφέρουσα ιστορία από ένα κινηματογραφικό δίδυμο που μας έρχεται από την Βρετανία και ζητά την προσοχή μας, στο τμήμα «Κάποιος να τους προσέχει».

Wendy and Lucy, σκθ. Kelly Reichardt
(ενότητα Νέοι Αμερικανοί)
Ένα ταξίδι χωρίς σαφή σκοπό, όμως με συγκεκριμένο προορισμό: την ελευθερία που δίνει το έσχατο σύνορο –η Αλάσκα. Μια σκληρή όσο και ευαίσθητη κοπέλα, η Γουέντυ, η πιστή σκυλίτσα της, Λούσυ και ένα σαραβαλιασμένο αυτοκίνητο διασχίζουν την Αμερική αναζητώντας την ξεγνοιασιά που δίνει η απουσία δεσμεύσεων. Όμως η τύχη παίζει σκληρά, ειρωνικά παιχνίδια στην ασυμβίβαστη Γουέντυ: Στην αναζήτηση της ελευθερίας, βρίσκεται εγκλωβισμένη σε μια κωμόπολη της «βαθιάς» Αμερικής, φυλακισμένη με αόρατα κάγκελα μέσα στα όρια μιας πόλης που εκπροσωπεί όλα αυτά από τα οποία θέλει να φύγει μακριά. Συνεχόμενες αναποδιές την αναγκάζουν να μείνει καρφωμένη σ’ ένα μέρος που δεν τη χωρά, μα εκείνη τις αντιμετωπίζει υπομονετικά και με επιμονή, μέχρι τη στιγμή που δε θα αντέξει άλλο, θα ξεσπάσει, και τελικά θα αναγκαστεί να συμβιβαστεί: γιατί εντέλει υπάρχουν δεσμεύσεις στις οποίες αναγκαζόμαστε, έστω και ασυναίσθητα, να υποταχθούμε. Απλή ιστορία, λιτή κινηματογράφηση, που όμως αποτυπώνει όσο πρέπει τις εντάσεις, χωρίς ωστόσο να καταφέρνει να αιχμαλωτίσει ολοκληρωτικά το θεατή σε κάποιο σημείο της.





M.P.