Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Seven Films: Seven Film Gallery collection






Το σινεμά είναι η τέχνη της ζωής. Και το σινεμά που αξίζουμε, είναι αυτό που ονειρευόμαστε. Ένα σινεμά χωρίς σύνορα, που δεν μιλά μόνο μία γλώσσα, που δεν έχει πάντα ηθοποιούς σταρ, και happy end. Για την ακρίβεια, μερικές φορές δεν έχει καν end. Συνεχίζεται έξω από τη σκοτεινή αίθουσα, αναπνέει, πάλλεται και μεγαλώνει μαζί μας. Μέσα μας.
Είναι το σινεμά του κόσμου, ο κινηματογράφος του ταξιδιού, των φεστιβάλ, της τέχνης, των εκπλήξεων. Αυτό που ανακαλύπτουμε κάθε χρόνο στις Κάννες, το Βερολίνο, τη Βενετία, το Ρόττερνταμ, τη Θεσσαλονίκη, το Sundance, το Τορόντο, την Tribeca και αφουγκραζόμαστε τον παλμό του, μαζί με ανθρώπους από όλο τον πλανήτη που ψάχνουν ότι και εμείς: Το καλύτερο σινεμά της νέας εποχής.
Ένα σινεμά που αποτελεί κατάθεση ψυχής, έξω από στερεότυπα, ένα χωρίς ταμπέλες, βιομηχανική παραγωγή και ημερομηνία λήξης.
Κινούμενες εικόνες και ιστορίες που κουβαλάνε στο κύτταρο τους την αμφισβήτηση, την ‘’άλλη’’ άποψη, τη ανατροπή, την υπέρβαση. Γεμάτο σκέψεις, ιδέες και επιθυμίες. Γεμάτο ζωή, φτιαγμένο από τη ζωή. Αυτή που ονειρευόμαστε ότι μας αξίζει.
Αγαπητοί φίλοι
Με υπερηφάνεια σας παρουσιάζουμε τη νέα περιοδική έκδοση της Seven Films:
Τα DVD’S SEVEN FILM GALLERY
Τα πρώτα πέντε κυκλοφορούν ήδη στα Seven Spot:
Θεού θέλοντος (Om gud Vill)
Absurdistan
Cloud 9
Fear(s ) of the dark
Rumba

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

14th Thessaloniki Documentary Festival day 10



Κοινό κράτος, δυνητική συζήτηση του Εγιάλ Σιβάν

TΩNIA MAPKETAKH: Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012 - 15:45

Το αδιέξοδο για την ανακωχή ανάμεσα στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη έχει γεννήσει τα τελευταία χρόνια μια αναζήτηση άλλου τύπου στα δύο στρατόπεδα – πέρα από τους περιορισμούς της γεωγραφίας, τις πραγματιστικές αντιπαραθέσεις και την άγονη συναίνεση. Αντί της διαμάχης για τη λύση της διάσπασης σε δύο κράτη, διερευνάται η πιθανότητα της συγκρότησης ενός κοινού κράτους. Αυτή η ιδέα δεν έχει μείνει στα χαρτιά, δεν πρόκειται για όνειρο ή ουτοπία: το κοινό κράτος είναι ήδη εκεί. Δύο εθνότητες ζουν στο ίδιο κομμάτι γης – η μία είναι η μειοψηφία, η άλλη η πλειοψηφία. Τα πολιτικά τους δικαιώματα στην καλύτερη περίπτωση είναι θολά, στη χειρότερη καταστρατηγούνται. Η πρόταση για ένα κοινό κράτος υποστηρίζει τη φιλοσοφία της μοιρασιάς κι όχι της διαίρεσης. Προάγει την αντίληψη της ενιαίας κοινότητας αντί της κατάτμησης και της διάκρισης. Ο Εγιάλ Σιβάν συναντά τους υποστηρικτές αυτής της ιδέας στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη: δημοσιογράφους, καθηγητές, διανοουμένους, καλλιτέχνες, ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα, εποίκους, πρόσφυγες, Παλαιστινίους από το Ισραήλ και τα κατεχόμενα, άτομα θρησκευόμενα και μη, σ’ ένα ντοκιμαντέρ που θα προσπαθήσει να θέσει τις βάσεις για έναν γόνιμο διάλογο όπου θα συμμετάσχουν διαφορετικές φωνές, και να περάσει από τη σφαίρα της θεωρίας στην πράξη, χαράζοντας μια νέα προοπτική.

Πατρίδα ή θάνατος του Βιτάλι Μάνσκι

TZON KAΣΣABETHΣ: Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012 - 20:00

Ένα υπαρξιακό ντοκιμαντέρ, όπου σμίγουν ιστορίες και σχέσεις από διάφορες κοινωνικές ομάδες και επαγγελματικούς κλάδους της σύγχρονης Κούβας. Φιλοσοφικές απόψεις για την ανθρώπινη φύση διατυπώνονται από μια νοικοκυρά, έναν τσαγκάρη, επαναστάτες, πολιτικούς αξιωματούχους, μουσικούς... Οι κουβανικές παραδόσεις καταγράφονται εδώ με έντονα χρώματα: η εκταφή των συγγενών· η περίφημη λατινοαμερικάνικη τελετή για τον εορτασμό των 15ων γενεθλίων μιας έφηβης, για την οποία μια οικογένεια περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων προτίθεται να ξοδέψει τον ετήσιο προϋπολογισμό της· οι κινήσεις του χορού Ρουέδα Κασίνο που εξακολουθεί να προσελκύει Ευρωπαίους στο νησί· το μουσικό συγκρότημα των αδελφών Ισκιέρδα που σήμερα παίζουν για να διασκεδάσουν χορευτές και την επομένη οδηγούν σε έκσταση με τους ρυθμούς τους το κοινό μιας ιεροτελεστίας βουντού. Μια αβίαστη φιλοσοφική αφήγηση με φόντο την καθημερινότητα της Αβάνας.

Ζήτω οι αντίποδες! Του Βίκτορα Κοσακόφσκι

OΛYMΠION: Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012 - 20:30

Ποιος είναι ο συντομότερος δρόμος από το Έντρε Ρίος της Αργεντινής για την κινεζική μητρόπολη της Σανγκάης; Μια ευθεία γραμμή που περνάει από το κέντρο της γης, αφού αυτές οι δύο πόλεις είναι αντίποδες: βρίσκονται σε διαμετρικά αντίθετες θέσεις στην επιφάνεια της γης. Κατά τη διάρκεια των επισκέψεών του σε τέσσερα ζευγάρια αντιπόδων, ο βραβευμένος ντοκιμαντερίστας Βίκτορ Κοσακόφσκι κατέγραψε εικόνες που ανατρέπουν την αντίληψη που έχουμε για τη Γη. Ένα όμορφο, γαλήνιο ηλιοβασίλεμα στο Έντρε Ρίος αντιπαραβάλλεται με τους θορυβώδεις δρόμους της βροχερής Σανγκάης. Άνθρωποι που ζουν στην ερημιά συνδέονται με ανθρώπους που σκάβουν δίπλα σ’ ένα ηφαίστειο. Μεγαλειώδη τοπία που κόβουν την ανάσα αντιπαρατίθενται με το χάος μιας μεγαλούπολης. Αυτοί οι αντίποδες μοιάζουν συνδεδεμένοι μυθικά, ενωμένοι, κατά κάποιο τρόπο, μέσα από την αντίθεσή τους. Η ταινία του Κοσακόφσκι είναι μια απόλαυση για τις αισθήσεις, ένα συναρπαστικό καλειδοσκόπιο του πλανήτη μας.

Με παντοτινή αγάπη, Κάρολιν – Μια ιστορία για τον Κέρουακ, τον Κάσαντι κι εμένα της Μαρίας Ράμστρεμ και της Μόλιν Κορκεασάλο

TΩNIA MAPKETAKH: Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012 - 20:30

Λένε πως πίσω από κάθε μεγάλο άνδρα βρίσκεται μια μεγάλη γυναίκα. Η Κάρολιν Κάσαντι βρισκόταν πίσω από δύο. Σύζυγος του ειδώλου της μπητ γενιάς, Νιλ Κάσαντι, και μούσα- ερωμένη του Τζακ Κέρουακ, η Κάρολιν είδε την ιστορία της ζωής της και τη μνήμη των ανδρών που αγάπησε να λεηλατείται από σύγχρονους μυθοπλάστες. Το Με παντοτινή αγάπη, Κάρολιν είναι το τρυφερό, προσωπικό πορτρέτο μιας καρτερικής, μητρικής φιγούρας που δεν μπόρεσε ποτέ να ξεφύγει από τον απόηχο των επικών κατορθωμάτων του άντρα της.

Η τιμή του σεξ της Μίμι Τσακάροβα

TΩNIA MAPKETAKH: Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012 - 23:00

Η Τιμή του σεξ είναι ένα μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ για τις νέες γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη που έχουν βυθιστεί στον υπόκοσμο του τράφικινγκ και της κακοποίησης. Πρόκειται για μια άκρως προσωπική, οδυνηρή, αλλά και αποκαλυπτική ιστορία. Αφηγήτριες είναι οι ίδιες οι γυναίκες-θύματα, που δεν άφησαν τη ντροπή, το φόβο και τη βία να τις φιμώσουν. Η φωτορεπόρτερ Μίμι Τσακάροβα, που μεγάλωσε στη Βουλγαρία, μας παίρνει μαζί της σ’ ένα ταξίδι εξερεύνησης, με σκοπό να ξεσκεπάσει τον σκιώδη κόσμο της παράνομης διακίνησης και εμπορίας γυναικών, από την Ανατολική Ευρώπη στη Δυτική, αλλά και στη Μέση Ανατολή. Κάνοντας κρυφά γυρίσματα σε μέρη όπου σπάνια αποκτά κανείς πρόσβαση, η Τσακάροβα διαπιστώνει πως, παρά το γεγονός πως κάποιες γυναίκες κατάφεραν να ξεφύγουν και να πουν την ιστορία τους, το σύγχρονο σκλαβοπάζαρο εξακολουθεί να ευδοκιμεί.

14th Thessaloniki Documentary Festival day 9



Ο Μπενγκάλι ντετέκτιβ του Φίλιπ Κοξ

TZON KAΣΣABETHΣ: Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012 - 20:00

Όταν οι κάτοικοι της Καλκούτα, μιας από τις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις του κόσμου, χάνουν την πίστη τους στις αρχές, ανοίγει ο δρόμος για ένα νέο φαινόμενο: μια κάθετη αύξηση στη χρήση υπηρεσιών ιδιωτικού ντετέκτιβ. Η ταινία ακολουθεί τον ατρόμητο ντετέκτιβ Ρατζές Τζι και την ετερόκλητη ομάδα του στις έρευνες και τις επιδρομές τους στα μήκη και τα πλάτη της Ινδίας. Η αφήγηση επικεντρώνεται σε τρεις συναρπαστικές υποθέσεις και μας φέρνει κοντά σε όλους όσους εμπλέκονται. Η πρώτη υπόθεση αφορά την παραχάραξη χρήματος, την πιο ραγδαία αναπτυσσόμενη εγκληματική πράξη σε όλη την Ασία. Η δεύτερη σχετίζεται με τη μοιχεία και την ενδοικογενειακή βία. Η τελευταία είναι η περίπτωση του πιο βίαιου τριπλού φόνου που έγινε ποτέ στην Καλκούτα. Στον ελεύθερο χρόνο του, ο δυναμικός Ρατζές ονειρεύεται να κερδίσει έναν εθνικό διαγωνισμό ταλέντων. Για τον σκοπό αυτό, σύσσωμη η ομάδα των ντετέκτιβ παρακολουθεί εβδομαδιαία μαθήματα χορού. Μπορεί ο Ρατζές και μια όμορφη χορογράφος να μετατρέψουν τους άντρες του σε σταρ; Πέρα από την αγάπη του για το χορό και τις έρευνες, ο Ρατζές κουβαλά ένα οικογενειακό φορτίο που κρύβει στον πυρήνα του μια δραματική ερωτική ιστορία.

Το φιλί του Πούτιν της Λίσε Μπιρκ Πέντερσεν

TZON KAΣΣABETHΣ: Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012 - 22:30

Το φιλί του Πούτιν παρέχει μια σπάνια, εκ των έσω ματιά στον πυρήνα της ρωσικής δημοκρατίας του νέου, «πουτινικού» τύπου. Η 19χρονη Μάσα είναι εκπρόσωπος της πολιτικής νεολαίας Νάσι, που υποστηρίζει το υπάρχον πολιτικό σύστημα, αλλά που οφείλει επίσης να εμποδίζει την αντιπολίτευση να διαδώσει τις θέσεις της στους πολίτες. Όταν τίθεται θέμα εκλογής της, η Μάσα αρχίζει να αμφισβητεί για πρώτη φορά το ρόλο της στη Νάσι.

Σε τέτοιους καιρούς των Μάαρτεν Σμιτ & Τόμας Ντέμπελε

ΣTAYPOΣ TOPNEΣ: Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012 - 23:00

Ένα ντοκιμαντέρ για τα μπλουζ και την ιστορία των ΗΠΑ. Ο Μάαρτεν Σμιτ και ο Τόμας Ντέμπελε αναζήτησαν τις παλαιότερες γενιές των μουσικών της μπλουζ και τους σύγχρονους διαδόχους τους, τους ράπερ και τους μουσικούς της χιπ χοπ. Ταξίδεψαν στο Δέλτα του Μισισιπή, στις βαμβακοφυτείες του αμερικανικού Νότου, στη γενέτειρα των μπλουζ. Οι μουσικοί μιλούν και τραγουδούν για το παρελθόν τους, τη δουλεία, το Θεό, τους πολέμους στο Βιετνάμ και το Αφγανιστάν, και την αγάπη. Τραγουδούν για την τρέχουσα οικονομική κρίση και τις προσδοκίες τους από τον Μπαράκ Ομπάμα. Άραγε θα εισακουστεί η ελπίδα που εκφράζουν για αλλαγή;

14th Thessaloniki Documentary Festival day 8



Ιταλία, αγάπα την ή παράτα την του Γκούσταφ Χόφερ και του Λούκα Ραγκάτσι

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012 - 17:30

Ο Λούκα και ο Γκούσταφ πρέπει ν’ αποφασίσουν: ή θα παραμείνουν στην Ιταλία, ή θα φύγουν, όπως έκαναν ήδη τόσοι φίλοι τους. Αναζητώντας λόγους για να μην ακολουθήσουν το παράδειγμα των άλλων, οι δυο Ιταλοί μπαίνουν στο παλιό τους Φίατ Τσινκουετσέντο και ξεκινούν ένα συναισθηματικό ταξίδι στη χώρα τους για να λύσουν το δίλημμα – να την αγαπήσουν ή να την παρατήσουν;

Τι συνέβη στο νησί Παμ της Ελίζα Κουμπάρσκα

ΣTAYPOΣ TOPNEΣ: Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012 - 18:30

Μια απίστευτη ιστορία αγάπης με πρωταγωνιστές τους Πολωνούς αλπινιστές Ελίζα Κουμπάρσκα και Ντάβιντ Καζλικόφσκι, που διαπλέουν τα φιορδ της νότιας Γροιλανδίας για να ανέβουν τον ψηλότερο παραθαλάσσιο γκρεμό του κόσμου. Αυτό το γιγάντιο τείχος από γρανίτη είναι προσβάσιμο μόνο με καγιάκ μέσα από μια απειλητική, θυελλώδη θάλασσα, όπου το νερό είναι παγωμένο – ένα αναποδογύρισμα του σκάφους σημαίνει υποθερμία και θάνατο μέσα σε λίγα λεπτά. Κάποια στιγμή, η Ελίζα κι ο Ντάβιντ βρίσκονται μόνοι, ν’ αναρριχώνται σ’ αυτό τον όγκο των 1.600 μέτρων – κι όλα αυτά για ένα φιλί. Η εμπιστοσύνη και το πάθος με φόντο ένα από τα oμορφότερα τοπία που έχετε δει ποτέ.

Ο Πολ Ουίλιαμς ζει ακόμα του Στίβεν Κέσλερ

TZON KAΣΣABETHΣ: Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012 - 20:00

Κέρδισε πολλά βραβεία Γκράμι κι ένα Όσκαρ. Έγραψε τραγούδια που έγιναν νούμερο ένα επιτυχίες, από το «Evergreen» της Μπάρμπρα Στράιζαντ μέχρι το «We’ve Only Just Begun» των Carpenters, όπως και το μεγάλο σουξέ του βατράχου Κέρμιτ, «The Rainbow Connection». Κυκλοφόρησε προσωπικούς δίσκους, κι όμως παρέμεινε άγνωστος σε πολλούς. Τη δεκαετία του ’70, ο τραγουδιστής-ηθοποιός-τραγουδοποιός Πολ Ουίλιαμς ήταν το ίνδαλμα όλων των ντροπαλών, μοναχικών αγοριών αυτού του πλανήτη: ένα σύμβολο του σεξ πριν από την εποχή του MTV, όταν τα σύμβολα του σεξ μπορούσαν να έχουν ύψος 1,57 και να τραγουδούν για τη μοναξιά με τους ήρωες του Μάπετ Σόου. Ένα τέτοιο αγόρι ήταν κι ο Στιβ Κέσλερ, ένα στρουμπουλό παιδί από το Κουίνς της Νέας Υόρκης που, 30 χρόνια αργότερα, ανακάλυψε κάτι συγκλονιστικό: ο Ουίλιαμς δεν είχε πεθάνει και κανείς δεν είχε γυρίσει ντοκιμαντέρ με θέμα τη ζωή του. Η ταινία Ο Πολ Ουίλιαμς ζει ακόμα είναι η γοητευτική εξομολόγηση του σκηνοθέτη για την ισόβια εμμονή του με τον πρώην σούπερ σταρ και η εξιστόρηση του τι συνέβη όταν επιτέλους τον συνάντησε.

Επάγγελμα: χορευτής των Κρίστιαν Μπόνκε & Αντρέα Κοφόντ

TZON KAΣΣABETHΣ: Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012 - 22:30

Ο Σλάβικ είναι πρώην παγκόσμιος πρωταθλητής χορού Latin. Μαζί με την παρτενέρ και ερωμένη του Άννα, ετοιμάζεται να επανέλθει για τελευταία φορά στο προσκήνιο ως επαγγελματίας χορευτής. Ο Σλάβικ είναι εθισμένος στο χορό και στα φώτα της ράμπας, αλλά υποφέρει από πόνους στο σώμα, ενώ το φλογερό του ταμπεραμέντο θέτει σε κίνδυνο τη σχέση του με την Άννα. Η ταινία ακολουθεί τον Σλάβικ και την Άννα καθώς ρισκάρουν τα πάντα σε μια τελική αναμέτρηση με την κορυφή.

Μας έκαναν τράμπ-α του Άντονι Μπάξτερ

ΣTAYPOΣ TOPNEΣ: Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012 - 23:00

Σ’ αυτή την ιστορία του Δαυίδ και του Γολιάθ, μια ομάδα περήφανων Σκωτσέζων ιδιοκτητών σπιτιών έρχεται σε σύγκρουση με τον εκατομμυριούχο Ντόναλντ Τραμπ, που απειλεί να καταστρέψει την κορωνίδα της φυσικής κληρονομιάς της περιοχής χτίζοντας ένα πολυτελές γήπεδο γκολφ. Ακολουθούμε τους ντόπιους καθώς προσπαθούν να διαφυλάξουν το τελευταίο τους προπύργιο, παρά την παρενόχληση των ομάδων ασφαλείας, τις διαρκείς νομικές απειλές και τη διακοπή παροχής νερού και ηλεκτρικού ρεύματος. Ο σκηνοθέτης Άντονι Μπάξτερ γίνεται κι ο ίδιος πρωτοσέλιδο όταν μπαίνει στη φυλακή για μια συνέντευξη που πήρε από τον επιστάτη του γηπέδου. Χωρίς την παρέμβαση κάποιου αφηγητή, το Μας έκαναν τράμπα καταγράφει το πολιτισμικό χάσμα ανάμεσα στον πλούσιο τζετ-σέτερ που ξέρει να χειρίζεται τα ΜΜΕ και τη βαθιά ριζωμένη στον τόπο της σκωτσέζικη κοινότητα. Για τον κροίσο, το γήπεδο του γκολφ είναι άλλη μια συμφωνία, που πιθανώς να του αποφέρει κέρδος δισεκατομμυρίων δολαρίων. Για τους κατοίκους, σημαίνει την καταστροφή ενός μοναδικού τοπίου που υπήρξε ανέκαθεν το σκηνικό

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

Seven Film Gallery : Η αντίσταση του Πολιτισμού συνεχίζεται






Αυτοι ειναι οι πρωτοι πέντε τίτλοι ταινιων που κυκλοφορουν για πρωτη φορα στην Ελλάδα με την ετικέτα Seven Film Gallery. Ταινίες που αξίζει να δουν θεατές που ψάχνουν το καλο σινεμά, συλλέκτες που θέλουν να δημιουργήσουν ενα αρχείο με συγχρονο κινηματογραφο. Ταινίες που εχουν βραβευτει και διακριθει σε προσφατα κινηματογραφικα φεστιβαλ με συγχρονους προβληματισμους, χιουμορ, η θεματα ταμπου. Ταινίες που αγαπησαμε και θελαμε να τις μοιραστουμε μαζι σας.

14th Thessaloniki Documentary Festival day 7


οι προτάσεις για την Πέμπτη 15 Μαρτιου 2012

Δεν είμαι ροκ σταρ της Μπόμπι Τζο Χαρτ

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012 - 20:00

Το Δεν είμαι ροκ σταρ είναι η ιστορία ενηλικίωσης της εικοσάχρονης Μαρίκας Μπουρνάκη, ενός κοριτσιού της διπλανής πόρτας που είναι αποφασισμένη να γίνει πιανίστρια διεθνούς φήμης, όνειρο που είχε από την ηλικία των πέντε, όταν ο πατέρας της την ενθάρρυνε να ξεκινήσει να παίζει. Τα γυρίσματα, στο ύφος του σινεμά βεριτέ, που κράτησαν πάνω από οκτώ χρόνια, ξεκίνησαν όταν η Μαρίκα ήταν 12 χρονών και πήγαινε κάθε Σάββατο από το Μόντρεαλ στη Νέα Υόρκη για να παρακολουθήσει το πρόγραμμα προετοιμασίας για το περίφημο μουσικό κολέγιο Τζούλιαρντ. Σε ηλικία 14 ετών, η Μαρίκα μετακόμισε μόνη της στη Νέα Υόρκη και ξεκίνησε τις συναυλίες και τις οντισιόν ανά την υφήλιο. Οι συνέπειες αυτής της μακρόχρονης θυσίας των γονιών της για να κάνουν το παιδί τους διάσημο αρχίζουν να διαφαίνονται, ενώ μέσα στους τοίχους του Τζούλιαρντ η Μαρίκα συναντά μια αδελφή ψυχή και τον πρώτο της έρωτα. Η ταινία αποκαλύπτει τη σκληρή πραγματικότητα του τι σημαίνει να επιβιώνει κανείς στον αδυσώπητο κόσμο της κλασικής μουσικής, αλλά και το πώς η Μαρίκα ωριμάζει αρκετά ώστε κάποια στιγμή να αμφισβητήσει την πορεία της και να διεκδικήσει ξανά την αγάπη της για τη μουσική. Για χάρη της ίδιας πια, όχι των άλλων.

Να πεθάνω όρθια της Χακαράντα Κορέα

TZON KAΣΣABETHΣ: Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012 - 20:00

Γεμάτο ανατροπές και εναλλάσσοντας αρχειακό υλικό με συνεντεύξεις και σινεμά παρατήρησης, το ντοκιμαντέρ Να πεθάνω όρθια σκιαγραφεί το πορτρέτο της ακτιβίστριας Ιρίνα Λάγιεβσκα και την καθημερινότητά της στο πλευρό της συντρόφου της, Νελίντα. Παλιές φωτογραφίες και κινηματογραφικά αποσπάσματα ρίχνουν φως στο παρελθόν αυτής της 50χρονης γυναίκας. Τη δεκαετία του ’60, οι γονείς της, μάχιμοι αριστεροί, έδωσαν στα παιδιά τους αυστηρή κομμουνιστική ανατροφή. Σε νεαρή ηλικία, η Ιρίνα διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας. Παρά τα προβλήματα υγείας της, τη δεκαετία του ’80, η Ιρίνα υπήρξε πολύ δραστήρια στο κίνημα αλληλεγγύης προς την Κούβα, εμπνεόμενη από τις ιδέες του Τσε Γκεβάρα. Καθηλωμένη εδώ και χρόνια σε αναπηρικό αμαξίδιο, τώρα είναι πλέον και τυφλή, γεγονός που την καθιστά ακόμα πιο εξαρτημένη από τη σύντροφό της. Η υγεία της ολοένα και φθίνει, τα ιδεώδη του Τσε παραμένουν ανεκπλήρωτα, αλλά ο προσωπικός αγώνας της Ιρίνα ενάντια στη διάκριση και την προκατάληψη συνεχίζεται αδιάπτωτος.

Η τιμή του σεξ της Μίμι Τσακάροβα

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012 - 22:30

Η Τιμή του σεξ είναι ένα μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ για τις νέες γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη που έχουν βυθιστεί στον υπόκοσμο του τράφικινγκ και της κακοποίησης. Πρόκειται για μια άκρως προσωπική, οδυνηρή, αλλά και αποκαλυπτική ιστορία. Αφηγήτριες είναι οι ίδιες οι γυναίκες-θύματα, που δεν άφησαν τη ντροπή, το φόβο και τη βία να τις φιμώσουν. Η φωτορεπόρτερ Μίμι Τσακάροβα, που μεγάλωσε στη Βουλγαρία, μας παίρνει μαζί της σ’ ένα ταξίδι εξερεύνησης, με σκοπό να ξεσκεπάσει τον σκιώδη κόσμο της παράνομης διακίνησης και εμπορίας γυναικών, από την Ανατολική Ευρώπη στη Δυτική, αλλά και στη Μέση Ανατολή. Κάνοντας κρυφά γυρίσματα σε μέρη όπου σπάνια αποκτά κανείς πρόσβαση, η Τσακάροβα διαπιστώνει πως, παρά το γεγονός πως κάποιες γυναίκες κατάφεραν να ξεφύγουν και να πουν την ιστορία τους, το σύγχρονο σκλαβοπάζαρο εξακολουθεί να ευδοκιμεί.

Τώρα είμαι γυναίκα του Μιχίλ φαν Ερπ

TΩNIA MAPKETAKH: Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012 - 23:00

Το Τώρα είμαι γυναίκα σκιαγραφεί τα πορτρέτα πέντε ηλικιωμένων τρανσέξουαλ που χειρουργήθηκαν από τον ίδιο «θαυματουργό» γιατρό, τον Ζορζ Μπυρού. Στην κλινική του στην Καζαμπλάνκα δεν τηρούνταν κάποιες προϋποθέσεις ούτε και τίθονταν ερωτήσεις, αρκεί οι ασθενείς να κατέθεταν τον οβολό τους. Αυτές οι πρωτοπόρες νιώθουν άραγε ολοκληρωτικά γυναίκες; Τους έδωσε η χειρουργική επέμβαση στην οποία υποβλήθηκαν την πληρότητα που περίμεναν στη ζωή τους; Μια ταινία για το κυνήγι ενός σχεδόν άπιαστου ονείρου, για το κενό ανάμεσα στην υλοποίησή του και τη σκληρή πραγματικότητα που πολλές φορές ακολουθεί.

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

14th Thessaloniki Documentary Festival photos








14th Thessaloniki Documentary Festival day 6


Τα θραύσματα (Το στόμα μου, η ανταρσία μου, το όνομά μου) του Συλβέν Ζορζ

TΩNIA MAPKETAKH: Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012 - 18:00

Θραύσματα από φωνές, γέλια και οργή· κομμάτια από λέξεις, εικόνες κι αναμνήσεις· οι λέξεις κοντά και μακριά, απ’ το χτες κι απ’ το σήμερα, η ανάσα του ανέμου, το νεύμα του ήλιου που βασιλεύει, οι αντανακλάσεις του, κόκκινες σαν το αίμα· οι έφοδοι της αστυνομίας, πομπές πολεμιστών, δικαστήρια... Ένας χάρτης της βίας που ασκείται στους μετανάστες, της αποικιοκρατίας που επαναλαμβάνεται, και της άρνησης να δεχτούμε τον «κόσμο όπως είναι».

Ο πρώτος υπολογιστής του κόσμου: Η συναρπαστική ιστορία του μηχανισμού των Αντικυθήρων του Μάικ Μπέκαμ

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012 - 22:30

Μια ιστορική και επιστημονική έρευνα που περιγράφει την εκπληκτική ιστορία του πώς οι αρχαίοι Έλληνες έφτιαξαν έναν υπολογιστή πριν από 2.000 χρόνια. Με φόντο το υπέροχο σκηνικό της κλασικής Ελλάδας, η ταινία αφηγείται το πώς οι αρχαίοι είχαν τη γνώση και τη δημιουργικότητα για να πραγματοποιήσουν μια τέτοια μηχανή. Παρουσιάζει τον ιδιοφυή εφευρέτη που κρύβεται πίσω από αυτό, αλλά και περιγράφει τη λειτουργία αυτού του υπολογιστή. Εστιάζοντας στο έργο ενός άλλου επιστήμονα, η ταινία ακολουθεί μια διεθνή ερευνητική ομάδα, που τελικά κατάφερε να συνθέσει το παζλ του Μηχανισμού των Αντικυθήρων. Επιστημονικές ανακαλύψεις απεικονίζονται με τα πιο πρόσφατα επιστημονικά δεδομένα, ενώ τα εκπληκτικά γραφικά αποκαλύπτουν μια σειρά από μυστηριώδεις αριθμούς που έλυσαν το αίνιγμα των γραναζιών – μια πραγματική ιστορία, ένας κώδικας Da Vinci που στήθηκε στην αρχαία Ελλάδα.

ΚΑΛΒΕ του Ντόμινικ Άλαν

TZON KAΣΣABETHΣ: Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012 - 22:30

Ο Ζαν Μαρκ Καλβέ ζούσε μια σκοτεινή και βίαιη ζωή. Ώσπου στην ηλικία των 38 ετών, ύστερα από μια τρομακτική εμπειρία, όπου γνώρισε την κόλαση στη γη, κέρδισε μια δεύτερη ευκαιρία. Στοιχειωμένος από το παρελθόν του, κατέληξε φυγάς στην κεντρική Αμερική. Εκεί, κλείστηκε σ’ ένα σπίτι κι αποφάσισε πως ο θάνατος ήταν η μόνη του διαφυγή. Για εννιά μήνες υποβλήθηκε σε μια τρομακτική μεταμόρφωση και σώθηκε χάρη σ’ ένα δοχείο βιομηχανικής μπογιάς. Τώρα είναι επιτυχημένος καλλιτέχνης που κάνει ατομικές εκθέσεις στη Νέα Υόρκη και πουλά τα έργα του έναντι πολλών χιλιάδων δολαρίων. Όμως, αποζητώντας ακόμα τη λύτρωση, αποφασίζει να επιστρέψει στη Γαλλία και να βρει τον εξάχρονο γιο που εγκατέλειψε πριν από 12 χρόνια χωρίς να πει κουβέντα.

14th Thessaloniki Documentary Festival day 5


Ολιγαρχία του Στέλιου Κούλογλου

ΦPINTA ΛIAΠΠA: Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012 - 22:30

Ένας ακήρυχτος πόλεμος, που πρέπει να παραμείνει μυστικός, έχει ξεσπάσει σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Διεξάγεται από μια χούφτα τραπεζίτες και πολιτικούς που κυβερνούν τον κόσμο περιφρονώντας τη δημοκρατία. Τα τελευταία χρόνια, το επίκεντρο των συγκρούσεων έχει μεταφερθεί στην Ευρώπη, με την Ελλάδα να παίζει το ρόλο του πεδίου δοκιμών. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μια οκταμελής ομάδα –που θυμίζει τα δεσποτικά πολίτμπιρο της Σοβιετικής Ένωσης– ρίχνει εκλεγμένους πρωθυπουργούς και διορίζει νέους της αρεσκείας της. Την ονομάζουν «Ομάδα της Φρανκφούρτης» γιατί δημιουργήθηκε στην Όπερα της πόλης, σε μια εκδήλωση αφιερωμένη σ’ ένα από τα μέλη της ομάδας...

Η oυσία LSD των Άλμπερτ Χόφμαν & Μάρτιν Βιτς

TΩNIA MAPKETAKH: Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012 - 23:00

Tην άνοιξη του 1943, ο Ελβετός χημικός Άλμπερτ Χόφμαν έκανε μια συναρπαστική ανακάλυψη, περισσότερο από σύμπτωση παρά από πρόθεση. Συνειδητοποίησε πως είχε να κάνει μ’ ένα ισχυρό μόριο που θα είχε αντίκτυπο και πέρα από την ακαδημαϊκή κοινότητα. Η Ουσία είναι μια έρευνα στην προβληματική μας σχέση με το LSD, από τις απαρχές της ιστορίας του μέχρι και σήμερα.

Ένα πολύ ενδιαφερον κειμενο της Βενας Γεωργακοπουλου σχετικό στη Lifo εδώ: http://www.lifo.gr/mag/features/3106

Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

14th Thessaloniki Documentary Festival day 4


Το λιμάνι της ελπίδας του Μάγκνους Γκέρτεν

OΛYMΠION: Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012 - 20:30

Το 1945, η Ιρένε, η Εύα κι ο Τζο βρέθηκαν ανάμεσα στους περίπου 30.000 διασωθέντες από τα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης οι οποίοι μεταφέρθηκαν στο ήσυχο λιμάνι του Μάλμε στη Σουηδία. Εκεί ξεκίνησαν μια νέα ζωή. Σε μοναδικά πλάνα αρχείου βλέπουμε στο λιμάνι τη δεκάχρονη Ιρένε να κάνει τα πρώτα της τρεμάμενα βήματα προς την ελευθερία. Βλέπουμε τη νεογέννητη Εύα να κατεβαίνει από το καράβι στην αγκαλιά της μητέρας της. Και γνωρίζουμε τον μικρό Τζο, που έφτασε στο Μάλμε ολομόναχος, χωρίς την οικογένειά του. Στο Λιμάνι της ελπίδας, οι άνθρωποι αυτοί αφηγούνται τις απίστευτες ιστορίες τους, από τη στιγμή της απελευθέρωσής τους μέχρι τα άλυτα μυστήρια του σήμερα. Μια ταινία για τις μνήμες του πολέμου και τη διαχείρισή τους, για την αξία που έχει μια χείρα βοηθείας, και τη σημασία του να βρεις ένα λιμάνι ελπίδας.

Η παγίδα του Δουβλίνου του Μπράιαν Κάρτερ

OΛYMΠION: Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012 - 22:30

Μέσα από την ιστορία ενός Αφγανού, ο οποίος ζήτησε άσυλο και κέρδισε μια ιστορική νίκη στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η ταινία ρίχνει φως στις συνέπειες της μεταναστευτικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Ελλάδα. Η παγίδα του Δουβλίνου δίνει φωνή σε πολιτικούς, διανοουμένους, ακτιβιστές, εξτρεμιστές και μετανάστες για να εξηγήσει πώς, σε περιόδους οικονομικής ύφεσης, τα μέτρα λιτότητας σε συνδυασμό μ’ ένα πρωτοφανές ρεύμα εισόδου μεταναστών και έναν άνισο μηχανισμό επαναπατρισμού, γνωστό και ως «Δουβλίνο 2», εκκολάπτει φαινόμενα ρατσισμού, ακραίου εθνικισμού και μιας ανθρωπιστικής κρίσης στα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης.


Μια χούφτα γενναίοι άνθρωποι της Ρυγιά Αρζού Κεκσάλ

TΩNIA MAPKETAKH: Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012 - 23:00

To Μια χούφτα γενναίοι άνθρωποι καταγράφει τον εντυπωσιακό αγώνα των κατοίκων της Μαύρης Θάλασσας να προστατέψουν τα ποτάμια τους και τα προς το ζην από μια κυβέρνηση που έχει βαλθεί να τα πουλήσει σε ιδιωτικές εταιρείες. Οι κάτοικοι του Φιντικλί, Ικίζντερε και Σενόζ, τριών κοιλάδων στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, δεν μπορούν να χωνέψουν το γεγονός πως τα ποτάμια τους θα νοικιαστούν σε ιδιώτες που θα τα εκμεταλλεύονται για τα επόμενα 49 χρόνια. Οι αρχές τούς λένε πως αυτό είναι απαραίτητο για την ανάπτυξη και ενεργειακή αυτονομία της Τουρκίας. Κόβονται δέντρα, εγκαθίστανται τεράστιοι αγωγοί νερού, και καθώς τα ποτάμια σιγούν, οι κάτοικοι στη Σενόζ μοιάζουν σαν να αφήνουν την τελευταία τους πνοή. Στο Ικίζντερε, υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν πως τα έργα θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας, ενώ άλλοι είναι αποφασισμένοι να αντιταχθούν σ’ αυτή τη βίαιη εισβολή στη ζωή τους. Γνωρίζοντας τι συνέβη στη Σενόζ και στο Ικίζντερε, οι κάτοικοι του Φιντικλί ξεκινούν μια δυναμική καμπάνια ενάντια στο κράτος και στις επιχειρήσεις. Για ένα διάστημα τριών χρόνων, η ταινία ακολουθεί μια χούφτα γενναίους ανθρώπους που αποφασίζουν να αγωνιστούν όχι μόνο για το δικό τους καλό, αλλά και για τις γενιές που θα ακολουθήσουν.


ΤΡΑΝΣ του Κρις Άρνολντ

ΣTAYPOΣ TOPNEΣ: Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012 - 22:30

Το TΡANΣ είναι ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για τους άντρες, τις γυναίκες, και όλες τις ενδιάμεσες παραλλαγές: για την κοινότητα των διεμφυλικών ατόμων, τη μειονότητα που ίσως έχει παρεξηγηθεί και κακοποιηθεί όσο καμία στην Αμερική και στον υπόλοιπο κόσμο. Εμπνευσμένο από την απίστευτη ιστορία της Δρ. Κριστίν ΜακΓκιν και της δουλειάς της ως χειρουργού που ειδικεύεται στην αλλαγή φύλου, το TΡANΣ παρουσιάζει μια εκ των έσω ματιά στις ζωές, στους έρωτες και στις προκλήσεις ενός εκπληκτικού θιάσου χαρακτήρων κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης. Ιστορίες σύγχυσης και θάρρους, ενθουσιασμού και συγκίνησης που είχαν μείνει ώς τώρα ανομολόγητες. Σε όσους έχουν σταθεί μπροστά στον καθρέφτη κι έχουν αναρωτηθεί ποιοι είναι στ’ αλήθεια, το TΡANΣ υποβάλλει μια ακόμη ερώτηση: «Είστε αρκετά γενναίοι για να το μάθετε;»

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

14th Thessaloniki Documentary Festival day 3


ΠΕΝΤΕ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ 2012

Για σημερα Κυριακη διαλέγουμε απολυτως υποκειμενικα ταινίες φίλων που ξέρουμε ποσο αγαπουν το σινεμα, ζουν μεσα στο σινεμα, και η δημιουργια είναι προέκταση της καθημερινότητας τους. Ο Μενέλαος, ο Γιώργος , ο Ομαρ και η Χρυσα είναι καλλιτέχνες που καθημερινα σκεφτονται, ζουν και δρουν κινηματογραφικα.

Οι προτασεις μας λοιπον είναι οι παρακατω:

Αγαπητέ πρόγονε του Μενέλαου Καραμαγγιώλη

OΛYMΠION: Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012 - 13:00

Μεγαλωμένος στην Αστόρια της Νέας Υόρκης, ένας Ελληνοαμερικανός δεύτερης γενιάς, συνονόματος του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, επιστρέφει στην Ελλάδα ν’ αναζητήσει τα ίχνη του δημοφιλούς Έλληνα του 1821 και να διαπιστώσει αν είναι στ’ αλήθεια απόγονός του. Αυτή η αναζήτηση διατρέχει την πολύπλευρη και πολύπλοκη ταυτότητα του Έλληνα στη διαχρονική της διάσταση, μέσα από τα αρχαιοελληνικά σύμβολα και τις ανα- βιώσεις τους, μέσα από τους απογόνους των ηρώων του ’21 και μέσα από τη ματιά των μαθητών της Αθήνας του 2011, που με παρελάσεις και γιορ- τές αποτυπώνουν τις αντιφάσεις των σημερινών Ελλήνων, καθώς πασχίζουν να αντισταθούν στην κρίση της εποχής με όπλο τις μνήμες τους.

Ο λόγος των αποκλεισμένων του Γιώργου Κεραμιδιώτη

ΦPINTA ΛIAΠΠA: Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012 - 17:30

Ο Κώστας Μπαϊρακτάρης, Αναπληρωτής Καθηγητής Ψυχολογίας στο ΑΠΘ, παραχώρησε την παράδοση του μάθηματός του σε ομάδες αποκλεισμένων, όπως άτομα με ψυχιατρική εμπειρία, κρατουμένους των φυλακών Διαβατών (άνδρες και γυναίκες), ανάπηρους, άνεργους, πρώην τοξικομανείς και μετανάστες. Δηλαδή, οι ίδιοι οι αποκλεισμένοι μεταφέρουν τις εμπειρίες τους, τις σκέψεις τους και τα βιώματά τους στους φοιτητές. Στόχος αυτού του μαθήματος είναι να ανοιχτεί το πανεπιστήμιο στην κοινωνία. Υπάρχει και μια δεύτερη κίνηση – η δημιουργία ομάδων αλληλεγγύης των φοιτητών προς τις ομάδες των αποκλεισμένων. Το μάθημα αυτό γίνεται παγκοσμίως μόνο στο ΑΠΘ. Το ντοκιμαντέρ δεν κάνει τίποτε άλλο από το να παρακολουθήσει αυτές τις δύο κινήσεις.

Μισή επανάσταση των Ομάρ Σαργκαουΐ & Καρίμ Ελ Χακίμ

TZON KAΣΣABETHΣ: Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012 - 20:00

Ο σκηνοθέτης Ομάρ κι ο φίλος του, Καρίμ, βρίσκονταν στο Κάιρο κάνοντας έρευνα για μια ταινία, όταν ξέσπασε η επανάσταση το Φεβρουάριο του 2011. Οι δυο άντρες συγχρωτίζονται με τους επαναστάτες, περπατούν στους δρόμους της πόλης και συμμετέχουν σε διαδηλώσεις ενάντια στην καταπίεση δεκαετιών από το καθεστώς του Χόσνι Μουμπάρακ.

(η πρωτη ταινια του Ομαρ η εξαιρετική, «Go with peace Jamil» που βραβευτηκε στο Ρότερνταμ κυκλοφορει σε dvd από την Seven Films)

25ος μεσημβρινός των Χρύσα Τζελέπη & Τάνια Χατζηγεωργίου

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012 - 22:30

Ίμβρος 2005-2009. Το ντοκιμαντέρ καταγράφει ζωές, φωνές, στιγμές που έφυγαν, που ζουν, που υπάρχουν ακόμα. Όνειρα που οι άνθρωποι συνεχίζουν να κάνουν για μια πατρίδα που τους τη στέρησαν. Την άρπαξαν βίαια. Την ερήμωσαν. Οι θύμησες, τα όνειρα, η αγωνία, η νοσταλγία, η θυσία, η ζωή. Όλα ξεδιπλώνονται μέσα από τις ιστορίες των «ηρώων». Είναι η πατρίδα αυτό που ψάχνουν μες στα χαλάσματα. Είναι οι ζωές τους που θέλουν να ξαναστήσουν. Είναι τα όνειρά τους που θέλουν να ξαναζωντανέψουν.

Αυτό δεν είναι μια ταινία των Τζαφάρ Παναχί & Μοτζτάμπα Μιρταχμάς

OΛYMΠION: Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012 - 23:00

Σημείωμα των σκηνοθετών: «Τα προβλήματά μας είναι όλα πλεονεκτήματα». Όταν καταλάβαμε το νόημα αυτής της πολλά υποσχόμενης παραδοξολογίας, ανακτήσαμε την ελπίδα μας και προχωρήσαμε μπροστά, αφού οπουδήποτε στον κόσμο κι αν ζούμε πάντα θα αντιμετωπίζουμε προβλήματα, είτε μικρά είτε μεγάλα. Είναι καθήκον μας να μη σηκώσουμε τα χέρια ψηλά, αλλά να σκεφτούμε λύσεις. Η πραγματικότητα της καθημερινής ζωής και το όνειρο να κρατήσουμε ζωντανή την τέχνη μας μάς κινητοποίησε ώστε να υπομείνουμε τους περιορισμούς που έχουν επιβληθεί στο ιρανικό σινεμά. Οι δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα στον κινηματογράφο μάς έπεισαν πως αν ένας κινηματογραφιστής δεν μπορεί να κάνει ταινίες, θα φταίει ο ίδιος – κανένας άλλος. Η δυσάρεστη πραγματικότητα που διέπει τον κινηματογράφο και τους σκηνοθέτες στο σημερινό Ιράν μάς οδήγησαν να σταθούμε σ’ αυτή την, ίσως προσωρινή, πραγματικότητα και να αναπαραστήσουμε κομμάτια της που καθρεφτίζονται μέσα μας. [Το ιρανικό καθεστώς έχει απαγορεύσει στον Τζαφάρ Παναχί τη σκηνοθεσία ταινιών, την έξοδο από τη χώρα και την επαφή με τον Τύπο για 20 χρόνια.]


Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2012

14th Thessaloniki Documentary Festival day 2


μερικες επιλογές απο τις προβολές του Σαββατου 10 Μαρτιου 2012

Cineastes του Μενέλαου Καραμαγγιώλη

OΛYMΠION: 13:00

Ποιός είναι ο Πιέρ Ρισιέν; Οι απαντήσεις των Κλιντ Ίστγουντ, Μπερτράν Ταβερνιέ, Κουέντιν Ταραντίνο και Αμπάς Κιαροστάμι περιγράφουν πώς ο Ρισιέν έγινε η κινητήριος δύναμη των ανυπεράσπιστων δημιουργών στον διεθνή ανεξάρτητο κινηματογράφο, και με ποιούς τρόπους ένας σκηνοθέτης μπορεί να ξεπερνάει τα σύνορα και να επαναπροσδιορίζει τις αρχές και τις αξίες του μέσου του. Μαζί με την παραγωγό Μαρί Πιέρ Μασιά και τον διευθυντή του Arte, Μισέλ Ρεϊλάκ, δίνουν μαθήματα επιβίωσης σ’ έναν νεαρό Έλληνα σκηνοθέτη και τον ξεναγούν στις διεθνείς προοπτικές του σύγχρονου κινηματογράφου με παραδείγματα που τον εμψυχώνουν να συνεχίσει και να διευρύνει τα κινηματογραφικά πλαίσια της Ελλάδας.

Greektown, New England του Νίκου Πανουτσόπουλου

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: 15:00

Ο φωτογράφος του πρακτορείου Μάγκνουμ, Κόνστανταϊν Μάνος, μιλά ελληνικά μετά από καιρό, δίπλα στη θάλασσα, σ’ ένα τοπίο που θυμίζει παραλία ελληνικού νησιού το χειμώνα. Ο ροκ σταρ Μάικλ Αγγελάκος, στο σπίτι του στο Καίμπριτζ της Μασαχουσέτης, βρίσκει λίγο χρόνο μεταξύ δύο συναυλιών. Ελληνοαμερικανοί πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς, διερευνούν το πολιτιστικό τους παρελθόν, τη σχέση τους με την Ελλάδα και τι σημαίνει για τη ζωή και το έργο τους η ελληνική τους καταγωγή. Η αναζήτηση της ελληνικότητας μέσα από μια περιπλάνηση στους τόπους των ομογενών της Βόρειας Αμερικής. Το Greektown, New England αποτυπώνει τη σημερινή παρουσία και την εξέλιξη μιας κοινότητας που πέρασε από την επιβίωση στην ευημερία και από τη μετανάστευση στην αφομοίωση, καταφέρνοντας να κρατήσει ζωντανές την ταυτότητα και την πολιτιστική κληρονομιά.

Τα κορίτσια της βροχής της Αλίντα Δημητρίου

ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ: 17:30

Με την ταινία Τα κορίτσια της βροχής ολοκληρώνεται η τριλογία της Αλίντας Δημητρίου για τη συμμετοχή της Γυναίκας στους πολιτικούς αγώνες του αιώνα που μας πέρασε. Η ταινία αναφέρεται στις γυναίκες που ταλαιπωρήθηκαν και κακοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της Χούντας. Την εποχή της Χούντας, ήταν μόλις είκοσι χρονών. Στην ταινία καταθέτουν τη μαρτυρία τους 50 γυναίκες. Τις χαρακτηρίζει το ίδιο ήθος με τις γυναίκες της Εθνικής Αντίστασης, το ίδιο πείσμα για την εδραίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Τα «Κορίτσια της βροχής» θεωρούν μάλιστα τον εαυτό τους συνέχεια των γυναικών της Εθνικής Αντίστασης. Μια απ’ αυτές είπε «...είμαστε η συνέχειά τους και η δική μας συνέχεια είναι η σημερινή νεολαία». Και το είπε αυτό μια γυναίκα που της αφαίρεσαν τη δυνατότητα να κάνει παιδιά.

Ο τελευταίος γύρος του θανάτου: Η ζωή, ο έρωτας και το τέλος μιας πανκ θεότητας της Λίλυ Σκούρτις Έιερς

TZON KAΣΣABETHΣ 23:30

Έξυπνη, όμορφη και ταλαντούχα, η τραγουδίστρια της μπάντας The Insaints και επίδοξη ροκ σταρ Μάριαν Άντερσον ήταν μια από τις πιο προκλητικές και αμφιλεγόμενες μορφές της πανκ σκηνής της δεκαετίας του ’90 στην ευρύτερη περιοχή του Σαν Φρανσίσκο. Μοντέλο φετιχιστικών ρούχων και ντομινατρίξ, σύντομα έγινε γνωστή για τις άσεμνες ερωτικές επαφές στις οποίες επιδιδόταν στη διάρκεια των συναυλιών της και στις οποίες συχνά εμπλέκονταν άλλες γυναίκες και... μπανάνες. Σε αφήγηση του ειδώλου της ποπ κουλτούρας, Χένρι Ρόλινς, το ντοκιμαντέρ Ο τελευταίος γύρος του θανάτου: Η ζωή, ο έρωτας και το τέλος μιας πανκ θεότητας είναι μια διδακτική ιστορία για τα νιάτα, τη βασανισμένη εφηβεία και τον τραγικό, πρόωρο χαμό αυτής της θρυλικής περφόρμερ.

Η Σέλι Ράιτ «βγαίνει απ’ τη ντουλάπα» από τις Μπόμπι Μπιρλέφι & Μπέβερλι Κοπφ

ΣTAYPOΣ TOPNEΣ: 23:00

Η τραγουδίστρια της κάντρι Σέλι Ράιτ ήξερε από νεαρή ακόμη ηλικία πως είναι λεσβία, αλλά ήξερε επίσης ενστικτωδώς πως ο σεξουαλικός προσανατολισμός της βρισκόταν σε ευθεία αντίθεση με τη φιλοδοξία της να παίξει μια μέρα στο Γκραντ Όουλ Όπρι. Προσευχήθηκε στο Θεό για βοήθεια, κράτησε κρυφό το μυστικό της, και στην πορεία πούλησε περισσότερους από 1 εκατομμύριο δίσκους. Το ντοκιμαντέρ την παρακολουθεί τις ημέρες πριν μιλήσει δημόσια για την ταυτότητά της στο εθνικό τηλεοπτικό δίκτυο το 2010 και αποκαλύπτει το φόβο και την αγωνία που κρύβονταν πίσω από τη ριψοκίνδυνη απόφασή της, αλλά και την εκτεταμένη καμπάνια δημοσίων σχέσεων που συνόδευσε αυτή τη γενναία πράξη αυτοέκθεσης.

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2012

14th Thessaloniki Documentary Festival day 1


Ειδική πτήση του Φερνάν Μελγκάρ Ελβετία 2011
(TΩNIA MAPKETAKH18:00 μμ)
Περιμένοντας την οριστική τους απέλαση από το ελβετικό έδαφος, οι μετανάστες προφυλακίζονται στο διοικητικό κέντρο Φραμπουά. Καθώς το αίτημά τους για άσυλο δεν έχει γίνει δεκτό, παίρνουν διαταγή να φύγουν, αν και πολλοί έχουν ήδη περάσει αρκετά χρόνια στην Ελβετία, δουλεύοντας, πληρώνοντας φόρους και δημιουργώντας οικογένεια. Αν και η κάθειρξη μπορεί να διαρκέσει 18 μήνες, η απέλαση ανακοινώνεται χωρίς προειδοποίηση και η εφαρμογή της γίνεται άμεσα. Πίσω από τις κλειστές πόρτες της φυλακής, η ένταση μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Από τη μια μεριά βρίσκονται φύλακες με ανθρωπιστικές αξίες, από την άλλη άνδρες στο τέλος της διαδρομής τους, ηττημένοι από το φόβο και το άγχος. Σχέσεις φιλίας και μίσους, σεβασμού και αποστροφής δημιουργούνται μέχρι την ανακοίνωση της απέλασης, που έρχεται σαν μαχαιριά. Η σχέση τελειώνει με θλίψη και εξευτελισμό. Όσοι αρνούνται να φύγουν, επιβιβάζονται βίαια στο αεροπλάνο, δεμένοι με χειροπέδες. Σ’ αυτή την ακραία κατάσταση, η απόγνωση έχει όνομα: ειδική πτήση.

Παιδιά των ταραχών του Χρίστου Γεωργίου Ελλάδα 2011
(ΦPINTA ΛIAΠΠA 22:15 μμ)
Στις 6 Δεκεμβρίου του 2008, ο δεκαπεντάχρονος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος σκοτώθηκε από την αστυνομία ενώ ήταν έξω με φίλους του. Χιλιάδες παιδιά βγήκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν. Oι ταραχές που ακολούθησαν, με την Αθήνα να καίγεται και τη βία και το χάος να έχει απλωθεί σε ολόκληρη την Ελλάδα, κράτησαν 3 βδομάδες. Σ’ αυτό το ντοκιμαντέρ, κάποια από τα παιδιά που έζησαν το θάνατο του Αλέξανδρου και τις ταραχές που ακολούθησαν θυμούνται τα γεγονότα ενώ αντιμετωπίζουν την ζωή στην Ελλάδα της κρίσης του 2011. Η ταινία δίνει φωνή στα παιδιά αυτά που ο Δεκέμβρης του 2008 άλλαξε την ζωή τους. Βλέπουμε τις ζωές τους, τις ελπίδες και τα όνειρά τους, καθώς πορεύονται προς ένα αβέβαιο μέλλον μέσα από μια εποχή μεγάλης ταραχής.

Ερωτομανής της Περνίλ Ρόζε Γκρένκγιερ Δανία 2011
(TZON KAΣΣABETHΣ: 15:00 μμ)
Ιστορίες για όνειρα, για την εμμονή και τη λαχτάρα. Πώς νιώθει κάποιος που είναι εθισμένος στον έρωτα; Κάποιος που από άγνωστος γίνεται αυτοκόλλητος με την πρώτη ματιά;Μέσα από επτά προσωπικές ιστορίες χτίζεται μια αφήγηση για το υπέρτατο αφροδισιακό της ζωής: τον έρωτα. Οι εθισμένοι εγκλωβίζονται στο φαντασιακό τους και ντοπάρονται με την ιδέα της αιώνιας, παθιασμένης αγάπης. Μια ταινία για τον απόλυτο ψυχαναγκασμό να κερδίσεις την αγάπη των άλλων, για την εναλλαγή της εμπιστοσύνης με την απόρριψη, των ονείρων με τις αυταπάτες, της ευχαρίστησης με τον πόνο, και της λογικής με την τρέλα. Το αναπόφευκτο συμπέρασμα είναι πως, τελικά, αυτό που θέλουμε όλοι είναι ν’ αγαπάμε και να μας αγαπούν.

Να πεθάνω όρθια της Χακαράντα Κορέα Μεξικό 2011
(ΣTAYPOΣ TOPNEΣ 20:30)
Γεμάτο ανατροπές και εναλλάσσοντας αρχειακό υλικό με συνεντεύξεις και σινεμά παρατήρησης, το ντοκιμαντέρ Να πεθάνω όρθια σκιαγραφεί το πορτρέτο της ακτιβίστριας Ιρίνα Λάγιεβσκα και την καθημερινότητά της στο πλευρό της συντρόφου της, Νελίντα. Παλιές φωτογραφίες και κινηματογραφικά αποσπάσματα ρίχνουν φως στο παρελθόν αυτής της 50χρονης γυναίκας. Τη δεκαετία του ’60, οι γονείς της, μάχιμοι αριστεροί, έδωσαν στα παιδιά τους αυστηρή κομμουνιστική ανατροφή. Σε νεαρή ηλικία, η Ιρίνα διαγνώστηκε με σκλήρυνση κατά πλάκας. Παρά τα προβλήματα υγείας της, τη δεκαετία του ’80, η Ιρίνα υπήρξε πολύ δραστήρια στο κίνημα αλληλεγγύης προς την Κούβα, εμπνεόμενη από τις ιδέες του Τσε Γκεβάρα. Καθηλωμένη εδώ και χρόνια σε αναπηρικό αμαξίδιο, τώρα είναι πλέον και τυφλή, γεγονός που την καθιστά ακόμα πιο εξαρτημένη από τη σύντροφό της. Η υγεία της ολοένα και φθίνει, τα ιδεώδη του Τσε παραμένουν ανεκπλήρωτα, αλλά ο προσωπικός αγώνας της Ιρίνα ενάντια στη διάκριση και την προκατάληψη συνεχίζεται αδιάπτωτος.

Αγανακτισμένοι του Τόνι Γκατλίφ Γαλλία 2011

(ΟΛΥΜΠΙΟΝ 20.30μμ)

Οι Αγανακτισμένοι είναι μια μυθοπλαστική αφήγηση, σε πραγματικό χρόνο, του τι συμβαίνει σήμερα. Η ταινία μάς βυθίζει στην έντονη πραγματικότητα της Ευρώπης που εξεγείρεται. Το βιβλίο του Στεφάν Εσέλ Αγανακτήστε! προκάλεσε μια γενική αφύπνηση, ασχέτως ηλικίας, η οποία κερδίζει έδαφος σε μια Ευρώπη που βρίσκεται σε ολοένα και μεγαλύτερη κοινωνική αναταραχή. Στο επίκεντρο των γεγονότων, στην καρδιά του κινήματος των Αγανακτισμένων, ανακαλύπτουμε – μέσα από τα μάτια και την εμπειρία της Μπέτι, μιας νέας, παράνομης μετανάστριας από την Αφρική– άντρες και γυναίκες που ορθώνουν το ανάστημά τους στο σύστημα.

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2012

ΔΩΜΑΤΙΟ ΣΤΗ ΡΩΜΗ του Τζούλιο Μεντέμ


HABITACION EN ROMA

Σκηνοθεσία: Τζούλιο Μεντέμ
Παίζουν: Έλενα Ανάγια, Νατάσα Γιαροβένκο, Ενρίκο Λο Βέρσο
Διάρκεια: 109’
2010

Την πρώτη νύχτα του καλοκαιριού, μια ζεστή νύχτα, δυο νεαρές γυναίκες, μια ισπανίδα και μια ρωσίδα που βρέθηκαν για διαφορετικούς λόγους στη Ρώμη, θα γνωριστούν πίνοντας κρασί. Εμείς οι θεατές θα τις γνωρίσουμε λίγο αργότερα, όταν μπροστά στο ξενοδοχείο της πρώτης η δεύτερη, αφού αμφιταλαντευθεί, θα αποδεχθεί την πρόσκληση και θα ανέβει πάνω, στο δωμάτιο, για μια νύχτα ερωτικού σμιξίματος.

Για τη γαλλίδα θεωρητικό Luce Irigaray, η γυναίκα διατελεί εσαεί εξόριστη από τον κόσμο της σκέψης, της γλώσσας, της πρακτικής. Είναι πάντα καταδικασμένη να μιλά με λέξεις ανδρικής επινόησης που κατασκευάστηκαν σε φιλοσοφικά και μυθολογικά συστήματα όπου πάντα το αντρικό στοιχείο κυριαρχεί ενώ το γυναικείο εξοβελίζεται στη σκιά, υποδεέστερο, ελπίζοντας να φωτιστεί από τον αυτόφωτο άντρα. Αντιπροτείνει η Irigaray ένα γνήσιο γυναικείο λόγο – όπου οι γυναίκες θα μιλήσουν για τις γυναίκες – και που θα φέρει στο προσκήνιο ό,τι καταπιεσμένο και αποδιωγμένο γυναικείο βρίσκεται στα θεμέλια της κουλτούρας μας. Ας προσεγγίσουμε την ταινία υπό αυτό το πρίσμα.

Οι γυναίκες θα γδυθούν μέσα σε ένα δωμάτιο βαρύτιμου διάκοσμου, πλαισιωμένο με πίνακες τέχνης. Τον πρώτο κύκλο σωματικής επαφής θα διαδεχθούν οι αφηγήσεις τους για το παρελθόν τους. Παραλλαγές, φαντασίες, εκδοχές. Δεν εμπιστεύονται ακόμα η μια την άλλη.

Η γυναίκες βρίσκονται σε αντιπαλότητα μεταξύ τους. Στην κλασσική ψυχανάλυση δεσπόζει ο μύθος του Οιδίποδα και η γυναίκα ως κακέκτυπο του άντρα πασχίζει να του μοιάσει ενώ φθονεί και εχθρεύεται τις ομόφυλές της.

Οι εραστές των αφηγήσεών τους θα είναι εξουσιαστικές πατριαρχικές φιγούρες: ένας σεΐχης, ένας μαφιόζος, ένας καθηγητές πανεπιστημίου. Στην παραδεδομένη πολιτική οικονομία της επιθυμίας, η γυναίκα είναι ένα φετιχοποιημένο εμπόρευμα, το νόμισμα που ανταλλάσσουν οι άντρες διεκπεραιώνοντας τις υποθέσεις τους.

Θα συμφωνήσουν πως απόψε δε χρειάζονται φαλλό ή κάτι που να του μοιάζει. Το γυναικείο σώμα είναι προικισμένο με πολλά ζευγάρια χειλιών. Η σεξουαλικότητά του είναι κατ’ εξοχήν πληθυντική. Τα χείλη αρθρώνουν λόγο και αρθρώνουν επιθυμία – και ταυτόχρονα στέκουν πάντα μισάνοιχτα, ξένα προς τις διχοτομήσεις και την αντιπαράθεση.

Στη λακανική ψυχανάλυση η σωματική ταυτοποίηση του υποκειμένου συμβαίνει μπροστά στον καθρέφτη και εκεί επινοεί το ιδεώδες εγώ του. Η Irigaray αντί του επίπεδου καθρέφτη προτείνει έναν κυρτό, στον οποίο η γυναικεία ανατομία δε θα προδίδεται ως έλλειψη και κενό αλλά θα αναδεικνύεται σε όλη της την καμπυλότητα. Αυτό αποπειράται η σκηνοθεσία της ταινίας ακολουθώντας τα σώματα των ηρωίδων στις επάλληλες επαφές τους σε μια ποιητική του ρευστού.

Κυλά η νύχτα και έρχεται η ώρα του μύθου. Κοιτώντας τους πίνακες του δωματίου που γεφυρώνουν εικοσιπέντε αιώνες και εποχές τέχνης, οι δυο γυναίκες υποχωρούν από το σχήμα της γυναίκας ως αυτής που λατρεύει το γιο και το νόμιμο σύζυγο, προς τη γυναίκα που οι πάντες έχουν υπάρξει κάποτε παιδιά της στο συνεκτικό αξίωμα της ανθρωπότητα, τη γονιμότητα. Αντί του πρωταρχικού «φόνου του πατέρα» στην πρωτόγονη ορδή που εγκαινιάζει τον πολιτισμό κατά Φρόυντ, η Irigaray αντιπροτείνει το «φόνο της μητέρας» από το γιο, που ενσαρκώνει η Κλυταιμνήστρα.

Το πρωί ξημερώνει. Το φως δεν είναι πάντα τόσο ευγενικό, οι δυο γυναίκες δε μοιάζουν πλέον μυθικές αλλά σάρκινοι άνθρωποι, με μικρές ατέλειες και μεγάλες επιθυμίες. Το τέλος θα απομείνει ανοιχτό.

Κάποιες στιγμές η ταινία ξενίζει. Έρχεται η σκέψη πως απλώς πρόκειται για ένα επί τούτου τολμηρό εγχείρημα, από άντρα σκηνοθέτη, που θέλει να σοκάρει και να πουλήσει μπόλικο γυμνό. Όμως από την άλλη, εάν επρόκειτο για την κλασσική ιστορία ενός άντρα και μιας γυναίκας, ολόγυμνων, μια μοιραία νύχτα σε μια όμορφη πρωτεύουσα, θα λέγαμε για την όμορφη σκηνοθεσία και ατμόσφαιρα.

Ίσως τελικά η Irigaray να έχει δίκιο…

Δημήτρης Δρένος

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

η αφισα του 65ου Φεστιβαλ Καννων


Βλέποντας την φετινή αφίσα του Φεστιβαλ, δεν μπορω να μη σκεφτω, οτι κανενας τελικα δεν εχει λυση για το τελος της Δυσης οπως τη ξεραμε.
Κανενας. ουτε το Hollywood, που επιστρεφει στην ασφαλεια του συναισθηματος, ουτε η Ε.Ε. που επιμενει να συντηρει ενα τερας τραπεζικης γραφειοκρατίας, σε πεισμα των λαων της ,που αρχιζουν να υποφερουν, ουτε βεβαίως και το φεστιβαλ Καννων ,που απεγνωσεμενα ψαχνει να βρει εναν αναγνωρίσιμο,( απο γενιες που μεγαλωσαν με downloading σινεφιλία,) ΜΥΘΟ επειγόντως, καταφεύγοντας σε οτι πιο αχετο με την ιστορία του. Εκτος κι αν υπάρχει ανθρωπος που μπορει να ταυτισει με οποιονδηποτε τροπο την Μαιρυλιν με το Φεστιβαλ Καννων.
Ειναι κι αυτο ενα σημάδι της παρακμης η μηπως να το ονομάσουμε ελεγχόμενη χρεωκοπία;

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ του Λουί Μπελανζέρ


THE TIMEKEEPER
Σκηνοθεσία: Λουί Μπελανζέρ
Παίζουν: Κρεγκ Ολένικ, Στίβεν ΜακΧέιτι, Ρόι Ντουπουά, Γκάρι Φάρμερ
Καναδάς, 2009
Διάρκεια: 90’

Εδώ η αλληγορία δεν είναι τόσο πλήρης, υπό την έννοια ότι δεν αλλάζουμε τελείως επίπεδο, το δέντρο όμως έχει έναν σαφέστατα συμβολικό χαρακτήρα και ανάγεται σε κάτι γενικότερο. Αυτήν τη φορά ταξιδεύουμε στον Καναδά, για να ασχοληθούμε με μια ταινία που αφηγείται μια ιστορία με αρκετά ακραία και δύσκολα πιστευτά συμβάντα, διαλόγους άλλοτε ωμούς και άλλοτε στιλιζαρισμένους, έντονα, αρχέγονα συναισθήματα, στοιχεία με άλλα λόγια, που παραπέμπουν και πάλι σε αλληγορία. Μοιάζει δηλαδή σαν να μην υπάρχει «κορεσμός» του νοήματος (για να χρησιμοποιήσουμε μια έννοια του Ρολάν Μπαρτ), δηλαδή ολοκλήρωσή του, στο επίπεδο της καθαυτό ιστορίας και να απαιτείται κάποιου είδους αναγωγή στη γενικότητα. Πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Μάρτιν, ένας νεαρός, που έχοντας απομείνει ορφανός και πένητας, αναζητά δουλειά σε ένα εργοτάξιο που κατασκευάζει μια απόμακρη σιδηρογραμμή στα βάθη των δασών των Βορειοδυτικών Περιοχών. Πρόκειται για ένα περιβάλλον τελείως απομονωμένο, που παραπέμπει σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας, με εργάτες εξαθλιωμένους, πολλοί εκ των οποίων μοιάζουν να πάσχουν από διάφορες ψυχικές διαταραχές.

Κυρίαρχη είναι η τυραννική μορφή του «επιστάτη», ο οποίος δεν διστάζει να συμπεριφέρεται βίαια, φτάνοντας μέχρι το σημείο να αποβάλλει από την ομάδα όσους δεν δουλεύουν αρκετά καλά ή διαμαρτύρονται για τις συνθήκες, μετατρέποντάς τους σε «σκουπιδοφάγους», μια παρασιτική ομάδα ανθρώπων που καταλήγουν σε ζωώδη κατάσταση να τρέφονται από τα σκουπίδια των υπολοίπων. Σαν να μην έφταναν όλ’ αυτά, ο Μάρτιν διαπιστώνει ότι ο επιστάτης δηλώνει λιγότερες ώρες εργασίας από τις πραγματικές, με αποτέλεσμα να μειώνονται οι αποδοχές των εργατών. Ολ’ αυτά φέρνουν σύντομα τον Μάρτιν, ο οποίος θεωρεί ως μοναδικό πλούτο και κληρονομιά του το ρητό του πατέρα του ότι «αν ένας άντρας χάσει τα πάντα, μα επιλέξει να πράξει το σωστό, δεν έχει χάσει τίποτα απολύτως», σε πορεία ευθείας σύγκρουσης με τον επιστάτη.

Η ταινία χαρακτηρίζεται από την αναπαράσταση του μεγαλειώδους και ειδυλλιακού φυσικού τοπίου, που έρχεται σε αντίθεση με τους διάφορους αλλόκοτους και εξαθλιωμένους ανθρώπινους τύπους που εποικούν το εργοτάξιο. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον ο Μάρτιν καλείται να πάρει μια σειρά από αποφάσεις ηθικής φύσεως, που θα καθορίσουν την προσωπική του μοίρα και θα σημαδέψουν την ακεραιότητά του, τόσο την σωματική όσο και την ηθική. Η σχηματικότητα αυτής της δομής, η μεταφυσική αύρα που αποπνέει η ταινία, καθώς και κάποιοι κάπως ξεκάρφωτοι διάλογοι φιλοσοφικού περιεχομένου μας ωθούν προς την κατεύθυνση αναγωγής της ιστορίας σε κάποιο άλλο επίπεδο.

Δύο είναι οι πιθανότερες αναγνώσεις: η μία είναι η πολιτική. Να δούμε δηλαδή τους εργάτες του εργοταξίου σαν μια μικρογραφία ολόκληρου του παγκόσμιου προλεταριάτου και να στοχαστούμε πάνω στους τρόπους με τους οποίους αυτό κρατιέται αλυσοδεμένο και πώς θα μπορούσε να απελευθερωθεί. Η δεύτερη είναι η μεταφυσική. Το εργοτάξιο είναι τελικά η ίδια η ζωή. Στην οποία κρινόμαστε με βάση τις επιλογές μας. Συχνά δύσκολες, ενίοτε φαινομενικά δυσάρεστες και αντιβαίνουσες στα άμεσα συμφέροντά μας, που όμως θα μας δικαιώσουν τελικά στο επίπεδο της ηθικής. Το εξαιρετικό φινάλε του έργου δένει ιδιαίτερα με μια τέτοια ανάγνωση.

Σε κάθε περίπτωση, μπορούμε να δεχθούμε ότι η ταινία εμπλουτίζεται από δεύτερες, αλληγορικές αναγνώσεις, που την ανάγουν σε κάτι περισσότερο από αυτό που αρχικά φαίνεται να είναι και να την θεωρήσουμε πάνω σ’ αυτή τη βάση άξια της προσοχής σας.

Άγγελος Γιάννου